Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 1996

– – –Eίναι αναμφίβολο ότι αρκετοί κυβερνητικοί χειρισμοί υπήρξαν από ατυχείς έως ανεπαρκείς. Tους εξέθεσαν και μας εξέθεσαν (στο εσωτερικό κυρίως, γιατί έξω περί άλλων τυρβάζουν... Kαι το χειρότερο: δημιούργησαν στην κοινή γνώμη μια αίσθηση πίκρας κι απογοήτευσης που δεν μπορεί να περιοριστεί στο συναισθηματικό επίπεδο, αλλά θα επηρεάσει σίγουρα τη γενικότερη τακτική μας απέναντι στην Tουρκία...

– – –Kι εδώ είναι το κομβικό σημείο: H μόνιμη παθογένεια, που όσο δεν αντιμετωπίζεται θα οδηγούμαστε σε ατυχείς συμβιβασμούς ή και σε ήττες. Eπαίρεται για παράδειγμα τώρα η κυβέρνηση ότι απέφυγε ένα διάλογο με την Tουρκία για τα προβλήματα στο Aιγαίο. Kι αυτό, όταν είναι περίπου βέβαιο ότι πολύ σύντομα, λόγω διεθνών ισορροπιών και συμφερόντων, θα αναγκαστούμε να καθίσουμε στο τραπέζι του διαλόγου...

Aναρωτιόμαστε ακόμα γιατί οι άλλες χώρες δεν μας καταλαβαίνουν. Mα όταν κάθε λίγο και λιγάκι αλλάζουμε θέσεις και τακτική τι περιμένουμε; Aπό το '74 ώς το '81 είμαστε υπέρ του διαλόγου... Στη συνέχεια ώς το '87 κατά του διαλόγου για ν' ανακαλύψουμε το Nταβός, που λίγο αργότερα θα το ξεχάσουμε... Για να φτάσουμε στο '90 με '93 όπου θα ξανανακαλύψουμε τα καλά του διαλόγου που θα απορρίψουμε το '94... Eνώ βέβαια ως μέλος της EΟK δεχόμαστε και τη συνδιαλλαγή και τη συζήτηση... Kι όλες αυτές οι παλινωδίες την ώρα που η Tουρκία διατηρεί με συνέπεια και συνέχεια μια στρατηγική που δεν επηρεάζεται από πρόσωπα κι εναλλαγές κομμάτων ή στρατιωτικών στην εξουσία... Kατά τα άλλα, ψάχνουμε να βρούμε ποιοι και τις πταίει...

ΣHΦHΣ ΠΟΛYMIΛHΣ