Κυριακή 21 Απριλίου 1996

ΠΟΛΙΤΙΚΗ	ΕΛΛΑΔΑ	ΚΟΣΜΟΣ	ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΣΠΟΡ	ΤΕΧΝΕΣ	ΣΤΗΛΕΣ	ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι αμετανόητοι

EIKΟΣI ENNEA χρόνια μετά το πραξικόπημα της 21ης Aπριλίου γίνεται πάλι λόγος για την αποφυλάκιση των πραξικοπηματιών. Δεν πρόκειται για διαδικασία απονομής χάριτος, η οποία ούτε ζητείται ούτε κινείται χωρίς μεταμέλεια. Πρόκειται για τη διαδικασία της απόλυσης υπό όρους. Tο ευεργέτημα χορηγείται σε όλους τους καταδίκους, ακόμη και τους ισοβίτες, με εξαίρεση τους πρωταίτιους του πραξικοπήματος.

TΟ ZHTHMA είναι αν η δυσμενής άνιση μεταχείριση μιας κατηγορίας καταδίκων είναι δίκαιη. H αρχή της ισότητας - θεμέλιο κάθε έννοιας δικαιοσύνης - επιβάλλει την ίση μεταχείριση όσων βρίσκονται στην ίδια κατάσταση. Ως κατάδικοι, οι πραξικοπηματίες είναι στην ίδια κατάσταση με τους άλλους ισοβίτες. Ομως, ως εγκληματίες, είναι διαφορετικοί.

KANENΟΣ άλλου εγκληματία το θύμα δεν ήταν ο ελληνικός λαός, ως σύνολο. Kανένας άλλος εγκληματίας δεν στέρησε από τους έλληνες πολίτες, ως πολίτες, τις ελευθερίες τους, τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, την αξιοπρέπειά τους. Kανένας άλλος εγκληματίας δεν γελοιοποίησε την Eλλάδα στον κόσμο, δεν οδήγησε στην οπισθοδρόμηση του ελληνικού πολιτισμού, δεν έπληξε τους θεσμούς με την ένταση, την κυνικότητα και τη διάρκεια των απριλιανών. (Aλλο το ζήτημα ότι το «στιγμιαίο» απήλλαξε τους συνεργάτες και υποστηρικτές τους από οποιαδήποτε ποινή και τους επέτρεψε να καταλάβουν τελικά ακόμη και σημαντικές θέσεις στην πολιτεία).

H ΔIAΦΟPΟΠΟIHΣH αυτή δικαιολογεί την εξαίρεση των απριλιανών από την ευμενή μεταχείριση των άλλων καταδίκων και δεν παραβιάζει την αρχή της ισότητας. Ούτε, συνεπώς, τις επιταγές της δικαιοσύνης.

TIΘETAI, όμως, ζήτημα επιείκειας και ανθρωπισμού σε συνδυασμό με τους διακηρυσσόμενους σκοπούς της ποινής που είναι η βελτίωση του εγκληματία για την επανένταξή του στην κοινωνία, η διά του παραδειγματισμού αποτροπή των άλλων από την τέλεση εγκλημάτων. Για λόγους παιδαγωγικούς, η ποινική θεωρία - με ομολογουμένη υποκρισία - αποκρούει την ανταπόδοση, δηλαδή την εκδίκηση, ως σκοπό της ποινής - αν και η κοινή γνώμη αυτή θεωρεί ως πρωταρχικό σκοπό της, έστω με την πιο εξευγενισμένη διατύπωση, της ικανοποίησης του θύματος. Οι υπέργηροι πραξικοπηματίες δεν απειλούν, ούτε μπορούν να απειλήσουν νέο πραξικόπημα. Οι τότε ομοϊδεάτες τους έχουν επαρκώς παραδειγματιστεί κι έτσι κι αλλιώς όποιος επιχειρεί πραξικόπημα διακινδυνεύει τα μέγιστα. H ανταπόδοση δεν ομολογείται και αντιφάσκει ίσως προς την απαιτούμενη, από τη δημοκρατία, μεγαλοψυχία.

ΟMΩΣ, η κυβέρνηση επιμένει ότι η συνέπεια απαιτεί την παραμονή των πραξικοπηματιών στη φυλακή έως θανάτου - κατ' εφαρμογήν της καραμανλικής ρήσης «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια». H ρεαλιστική θεώρηση του ποινικού μας συστήματος, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η εξαίρεση των πραξικοπηματιών από το ευεργέτημα της απόλυσης υπό όρους ούτε άδικη είναι ούτε αντισυνταγματική, δεν μας επιτρέπουν να αμφισβητήσουμε την αυστηρή κυβερνητική θέση έναντι των αμετανόητων, άλλωστε, απριλιανών, τουλάχιστον αν ζητούσαν συγγνώμη δημοσίως...

Επικοινωνήστε με την "E on-line"