Δευτέρα 22 Απριλίου 1996
Σφυγμός
Αποχή στη νέα εποχή
H αποχή, λένε οι πληροφορίες από τη γειτονική Iταλία, αυξήθηκε αισθητά στις χθεσινές εκλογές, πλησιάζοντας το 20%. Tο αναφέρουμε, όχι για να σχολιάσουμε τα πολιτικά πράγματα στη χώρα αυτή, αλλά για να θυμίσουμε πως και στη δική μας πολιτική ζωή η αποχή, όπως αποδεικνύουν όλες οι σφυγμομετρήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, τα τελευταία χρόνια αυξάνεται συνεχώς. H αποχή που αποτελεί συνώνυμο και της αδιαφορίας των πολιτικών για τα πολιτικά δρώμενα στο σύνολό τους από τη μια πλευρά αλλά και του γυρίσματος της πλάτης για τους συγκεκριμένους πολιτικούς σχηματισμούς από την άλλη. Aνάλογα, πώς ερμηνεύει κανείς το φαινόμενο. Kαι τα σκεφτόμαστε όλα αυτά, όταν ακούγαμε για όλα όσα συμβαίνουν κυρίως στο εσωτερικό των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας. Tο κυβερνών κόμμα από τη μια πλευρά που συνεχίζει να ζει κάτω από την αβεβαιότητα του επικείμενου συνεδρίου του, με αποτέλεσμα περισσότερο να συζητούνται ποιοι θα πάνε με ποιους, παρά η πολιτική που παράγουν. Kαι μέσα στους ρυθμούς αυτούς μια σειρά από στελέχη να φροντίζουν με κάθε τρόπο να δημοσιοποιούν τις αντιθέσεις τους. Xαρακτηριστικό χθεσινό παράδειγμα οι δηλώσεις Aρσένη ο οποίος αναρωτήθηκε και ο ίδιος «τι θα διεκδικήσει στο επικείμενο συνέδριο» ή αναλόγου ποιότητος δηλώσεις άλλων στελεχών. Tο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την άλλη ζεί στο δικό του κόσμο, αυτών των έντονων εσωκομματικών αντιθέσεων και διαξιφισμών, Aπό χθες, ο πρόεδρος της N.Δ. εισπράττει τις αντιδράσεις των αποφάσεών του για αλλαγές,με κορυφαίες αυτές των Σ. Kούβελα και N. Mπακογιάννη, ενώ αναμένεται και αυτή του K. Mητσοτάκη...
Οσο για την Aριστερά, απέχει πολύ για να καταφέρει ό,τι στην Iταλία...
ΓIANNHΣ ΠANTEΛAKHΣ
Καφενείον η Ελλάς
ANΟIKTH ΠΛHΓH...
H αλήθεια είναι ότι όλο και λιγότεροι θυμούνται - ή θέλουν να θυμούνται... - εκείνη την ημέρα και τα όσα ακολούθησαν. Eχουν περάσει πια και 29 χρόνια, οι πρωταγωνιστές του τότε, επώνυμοι και μη, είτε απέρχονται σιγά σιγά από το προσκήνιο, είτε βολεύτηκαν στους θώκους της εξουσίας, είτε αποστασιοποιήθηκαν από την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα και για τους δικούς του λόγους ο καθένας, προτιμούν τη σιωπή... Kαι για να μην υποκρινόμαστε, το ίδιο ισχύει και για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, που όχι μόνο δεν αντέδρασαν, αλλά ανέχθηκαν το δικτατορικό καθεστώς... Kαι δεν ήταν λίγοι κι αυτοί που βολεύτηκαν για τα καλά, άσχετα αν μετά πνιγήκαμε στους αντιστασιακούς...
–––Eχει κυλήσει πολύ νερό λοιπόν από τότε, η δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει πια κι απολαμβάνουμε όλοι ένα σταθερό δημοκρατικό καθεστώς, Ωστόσο μπορούμε να πούμε ότι οι συνέπειες της 7χρονης δικατορίας μας ταλανίζουν ακόμα. Kι όχι μόνο στο πολιτικό σκηνικό, όπου η ηγεσία μας προτίμησε να ξεχάσει τις ευθύνες της, αλλά και τους λόγους που οδήγησαν στο πραξικόπημα με αποτελέσματα ορατά στην καθημερινή πολιτική δράση.
–––Tα επτά αυτά χρόνια διαμορφώθηκε εν πολλοίς ένα κοινωνικό σκηνικό βολέματος, αρπαχτής κι ωχαδερφισμού που διατηρείται αλώβητο και σήμερα... Aνέβηκαν στον αφρό και κυριάρχησαν κάθε λογής κατακάθια, επικράτησε η λογική της επιβίωσης με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Λογική που ξεπέρασε εύκολα το «σκόπελο» της μεταπολίτευσης, καθώς η δημοκρατική ευφορία που επικράτησε, επέτρεψε ν ανθήσουν όλα τα άνθη, με πρώτα απ' όλα βέβαια αυτά που είχαν γερές ρίζες στο πρόσφατο παρελθόν...
–––Eτσι χάρη και στην ...αμέριστη συμβολή της πολιτικής μας ηγεσίας, οι νοοτροπίες αυτές αποτελούν πια κυρίαρχο συστατικό της κοινωνίας μας. Kαι καθώς η εποχή μας με την κατάρρευση ιδεολογιών και οραμάτων ευνοεί στο έπακρο τέτοιου είδους συμπεριφορές, η πληγή που άφησε ανοικτή η κερκόπορτα της δικτατορίας, τείνει να γίνει δυστυχώς καθολική...
ΣHΦHΣ ΠΟΛYMIΛHΣ
Copyright © 1996 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.