Μπορεί να μην υπάρχουν πολλά πράγματα, για τα οποία να θαυμάζει κανείς την κυβέρνηση Σημίτη, αλλά ένα-δυο σπάνε κόκαλα. Πρώτο απ' όλα, βεβαίως, η αισιδοξία της. Ολα πάνε καλά, λέει, και μέχρι τις εκλογές θα πάνε ακόμη καλύτερα.Την κρίση στο χώρο της Παιδείας από την αποκαλούμενη μεταρρύθμιση, την προσπερνά μ' έναν διάλογο, τον οποίο όφειλε να ανοίξει προ τριμήνου. Τώρα, καμώνεται ότι όλα εξελίσσονται ομαλά, μολονότι πήγαν τόσοι μήνες χαμένοι για χιλιάδες παιδιά. Το δεύτερο -εξίσου όμως σημαντικό με το πρώτο- είναι η πίστη της στη σοβαρότητα των πολιτικών στόχων της. Δεν θα κάνουμε, λέει, εκλογές πριν λήξει η τετραετία, αλλά δεν ομολογεί ότι υπό τις σημερινές συνθήκες, όπου η δημοτικότητά της βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα που έχει γνωρίσει κυβέρνηση από το 1974, δεν τολμά καν να σκεφτεί για προσφυγή στις κάλπες. Και, βεβαίως, εξακολουθεί να πιστεύει ότι το σημαντικότερο πράγμα που έχει να κάνει, είναι η ένταξη στην ΟΝΕ, για την προοπτική της οποίας νιώθει τρισευτυχισμένη, έστω και αν κοντεύει να διαλυθεί η μισή κοινωνία (τη διάλυση της άλλης μισής θα την αναλάβει η επόμενη κυβέρνηση). Αξίζει, λοιπόν, θαυμασμού.

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ