«Το ξύλο της αρκούδας» τού παρήγγειλαν. Θέλουμε τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη και τον Γεράσιμο Αρσένη να ξυλοκοπιούνται ανηλεώς με σφυριά και ρόπαλα. Δίνουμε όσα όσα. Πρέπει μέσα σε δέκα μέρες να έχει γίνει η δουλειά». Το τελεσίγραφο δεν αφήνει περιθώρια για αργοπορία. Η παραγγελιά πρέπει να εκτελεστεί. Αρχίζουν να καταστρώνονται τα σχέδια. Η ομάδα πέφτει με τα μούτρα στη δουλειά.

Μην πάει το μυαλό σας σε νονούς της νύχτας και σε συνωμοτικά σχέδια. Αυτά θέλουν οι καταληψίες μαθητές, αυτά ετοιμάζουν στα εργαστήρια οι καλλιτέχνες που στήνουν τη γιορτή. Ελληνικό Καρναβάλι 1999. Με θέματα από την ταραχώδη κατάσταση στην Παιδεία, την πολυτάραχη σχέση της Μόνικα με τα σαρκώδη χείλη και τον Μπιλ, τον πλανητάρχη που φουμάρει πούρα, τον τιμάριθμο, τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο και τον Θεόδωρο Κατριβάνο, τους γέρους της χιλιετίας και όσους άλλους ήρωες της φαντασίας μας, που αυτές τις μέρες κυριαρχούν στο αποκριάτικο ξεφάντωμα.

Εδρα της καρναβαλικής «μαφίας», ο Ασπρόπυργος. Eκεί όπου συναντώνται υπουργοί και βουλευτές, ήρωες του Ντίσνεϊ, δράκοι, πιερότοι, τέως πρωθυπουργοί, τεθνεώτες αρχηγοί, πειρατές και άλλα ξωτικά πλάσματα, γεννήματα της αχαλίνωτης φαντασίας μας. Αρχηγός της «σπείρας», που αριθμεί ετησίως πάνω από 150 μεγαλειώδεις στόλους με άρματα, που απαρτίζουν πάνω από δέκα κατασκευές, είναι ένας Κερκυραίος, αρχιτέκτονας και γλύπτης, που άφησε το Παρίσι και ήρθε εδώ, για να καθιερώσει τα αποκριάτικα γλέντια. Νίκος Βήτας το όνομά του, ο εγκέφαλος όλων όσα μέσα στα καρναβάλια χαζεύουμε.

«Ισως πριν από λίγους μήνες να κυριαρχούσε ως θέμα η ΟΝΕ ή ο τιμάριθμος. Σήμερα δεν χωρά καμία αμφιβολία, αφού το βλέπουμε από τις παραγγελίες που παίρνουμε ότι ο Γεράσιμος και ο Σημίτης, η Μόνικα και ο Μπιλ θα μονοπωλήσουν τα θέματα της Αποκριάς. Ειδικά για το δίδυμο του Λευκού Οίκου μάς ζητούν να δώσουμε έμφαση στα χείλη της Μόνικα και στα πούρα του πλανητάρχη. Εχουμε παραγγελίες απ' όλη την Ελλάδα. Αλλοι μας ζητούν συγκεκριμένα θέματα να τους φτιάξουμε και άλλοι διαλέγουν όσα εμείς έχουμε κάνει», μας λέει ο Νίκος Βήτας, από το εργαστήρι του οποίου βγαίνουν καρικατούρες.

Ο διακοσμητής, που έχει σπουδάσει στο Παρίσι, ξεκίνησε το 1963 να κάνει αυτή τη δουλειά, εκεί στο καρναβάλι των Κανών. Το 1972 ήρθε στην Ελλάδα κι ένας χουντικός δήμαρχος, όπως λέει, του είπε να αναλάβει τη διακόσμηση της Πάτρας. Γέμισε η αχαϊκή πρωτεύουσα φωτιζόμενες φιγούρες του Ντίσνεϊ και απ' άκρου εις άκρον άρματα με πολύχρωμα σχέδια. Ηταν η αρχή, έτσι ξεκίνησε η σχολή του πατρινού καρναβαλιού. Σήμερα, όπου και να πας αυτές τις μέρες, ετοιάζεται η επαρχία για το πανηγύρι. Ξάνθη, Νεάπολη Θεσσαλονίκης, Καλαμπάκα, Λιτόχωρο, Βόλος, Πρέβεζα, Λευκάδα, Ηγουμενίτσα, Περιστέρι, Κερατσίνι, Πέραμα, απορροφούν πάνω από 150 άρματα από το ατελιέ του Νίκου.

«Ερχονται εδώ την τελευταία στιγμή. Θέλουμε έναν Μητσοτάκη, έναν Αρσένη, έναν Σημίτη. Δουλεύουμε όλο το χρόνο για να προλάβουμε. Είμαστε ατελιέ καλλιτεχνικών δημιουργιών, πέντε άτομα προσωπικό. Κάποτε, ένα Λύκειο της Γλυφάδας μάς ζήτησε ένα φούρνο και ένα φούρναρη. Αύριο τον θέλουμε, μας είπαν. Τρέξαμε, φτιάξαμε τα σχέδια, πλάσαμε το ομοίωμα με πηλό και μετά ετοιμάσαμε το πλαστικό. Ηρθαν και το πήραν στην ώρα τους».

Ενα άρμα θέλει πολλή δουλειά και επιμονή. Ο γλύπτης ετοιμάζει τον πηλό, μεταφέρεται στη μηχανή για να βγει το πλαστικό κάλυμμα, στεγνώνει και μετά βάφεται. Ερχεται η ώρα του μονταρίσματος πάνω στο τρέιλερ. Ολο το συνεργείο δουλεύει πυρετωδώς.

Σε μια μεγάλη αίθουσα, ένα πολύπλοκο μηχάνημα που έμαθε να λειτουργεί ο Χρήστος, παίρνει όσα με τα χέρια έπλασε ο Νίκος και τα αποτυπώνει σε καλούπια πλαστικά. Eίναι θερμοπλαστικό και, όπως εξηγούν οι χειριστές του, μπαίνουν κόκκοι πολυθυλενίου εκεί, ζεσταίνονται και μέσα από ένα σωλήνα κλείνουν τα καλούπια. Πιέζεται ο αέρας και στα τοιχώματα των καλουπιών αποτυπώνονται τα αντικείμενα.

«Το καρναβάλι πηγάζει από τις διονυσιακές γιορτές και στην Ελλάδα εορτάζεται παραδοσιακά. Εμείς ετοιμάζουμε τα άρματα και τα νοικιάζουμε. Κάποιοι πελάτες κάνουν ειδικές παραγγελίες. Παρ' όλα αυτά, έχουμε πρόβλημα με τη λογοκρισία. Mε δημάρχους, που προκειμένου να μην δυσαρεστήσουν δημόσια πρόσωπα, τα επιστρέφουν. Κάθε χρονιά έχει τα δικά της πρόσωπα που πρωταγωνιστούν, τις περισσότερες φορές αρνητικά. Εμείς καταγράφουμε την επικαιρότητα και στη συνέχεια αναπαράγουμε σατιρικά τα σπουδαιότερα γεγονότα. Οταν βλέπουμε τη δουλειά μας στις κεντρικές οδούς νιώθουμε ιδιαίτερη ικανοποίηση. Πρέπει να το καταλάβει ο κόσμος. Είναι καλλιτεχνικές δημιουργίες όσα φτιάχνουμε, απαιτούν μεράκι και κόπο πολύ. Μη φανταστείτε ότι ένα άρμα που το νοικιάζουμε από 200 έως 600 χιλιάδες δρχ., καλύπτει τα έξοδά μας. Από ψώνιο κάνουμε αυτή τη δουλειά, την αγαπάμε».