––– Πέρα από το ανεπίτρεπτο της πολιτικής των μισόλογων, που συσκοτίζουν τα πράγματα και δημιουργούν περισσότερες υποψίες, την ώρα που χρειάζονται ειλικρινείς και ξεκάθαρες απαντήσεις, υπάρχει ένα μείζον θέμα: Γιατί η κυβέρνηση την ώρα που διακήρυττε -και ορθώς- σε όλους τους τόνους ότι δεν πρέπει να εμπλακεί η Ελλάδα στο πρόβλημα Οτσαλαν, στην πράξη έκανε ακριβώς το αντίθετο. Πώς και γιατί βρέθηκε να συνδιαμορφώνει -τουλάχιστον- τους χειρισμούς της σ' ένα κορυφαίο θέμα με τον Ναξάκη, τον Κηπουρό, τον Χαραλαμπίδη.

––– Εν ονόματι δηλαδή ποιων εσωκομματικών παιγνίων βρέθηκε να παίζει στα τυφλά στο γήπεδο που διαμόρφωσε η ομάδα στήριξης του Kούρδου ηγέτη. Μια ομάδα που στηρίζει πρωτίστως την πολυδιαφημισμένη αλληλεγγύη της στο δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου...». Δόγμα που ασπάζεται και ένα μεγάλο μέρος της κουρδικής ηγεσίας, όπως απέδειξαν και οι καταλήψεις των ελληνικών διπλωματικών αποστολών. Mιας ηγεσίας που είχε και έχει την αυταπάτη ότι το κουρδικό πρόβλημα μπορεί να βρει τη λύση του μέσα από μια ελληνοτουρκική σύγκρουση.

––– Αν πράγματι η κυβέρνηση ήθελε να προσφέρει υπηρεσία στον Kούρδο ηγέτη, όφειλε να χειριστεί το πρόβλημα με διαφάνεια και μέσα στους θεσμούς της Eυρωπαϊκης Ενωσης. Οσο κι αν η θέση των Eυρωπαίων ήταν περίπου δεδομένη, υπήρχαν κάποια, μικρά έστω, περιθώρια να τεθεί δημοσίως και ξεκάθαρα το θέμα ως πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ασύλου με βάση τους ευρωπαϊκους θεσμούς. Αντί γι' αυτό επέλεξε δήθεν μυστικές κινήσεις -λες και στην αυγή του 2000 μπορεί να μείνει τίποτε κρυφό...- παρασκηνιακές διαβουλεύσεις και γενικώς τακτική στρουθοκαμήλου... Και τώρα θερίζει τους καρπούς μιας προδιαγεγραμμένης αποτυχίας...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ