ΑΠΟΡΙΑ ΑΦΕΛΗΣ: Εάν καταφέρεις να πείσεις όλους τους συμμάχους σου να εκδώσουν ανακοίνωση που να λέει ότι το PKK είναι τρομοκρατική οργάνωση (άρα και στυγνός τρομοκράτης ο Οτσαλάν), τότε σε τι σόι «δίκαιη δίκη» μπορεί να ελπίζει αυτός ο άνθρωπος;

«ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ» ήταν και για τους Αγγλους αποικιοκράτες τα παιδιά της ΕΟΚΑ, που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την απελευθέρωση της πατρίδας τους -της Κύπρου. Ο Καραολής, ο Δημητρίου, ο Γρηγόρης Αυξεντίου και τόσοι άλλοι. Μπράβο στον κ. Βουλγαράκη της Ν.Δ. που το επεσήμανε χθες (στον «Φλας») εις απάντησιν της... ρεαλπολιτίκ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Ο ΔΡ ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΜΕΝΗΣ, ερευνητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, παρατηρεί ότι η δημοσιευθείσα προ εβδομάδος φράση του πως «ο μέσος Αμερικανός νοιάζεται μόνο για την τιμή της βενζίνης», δεν αποδίδει την ουσία της άποψής του για τα συμβάντα των τελευταίων ημερών. Διευκρινίζει ότι «η εξωτερική πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης, σε αντίθεση με την εσωτερική, δεν επηρεάζεται καθόλου από την κοινή γνώμη, κι' αυτό γιατί ο μέσος Αμερικανός πολύ λίγο ενημερώνεται για το τι γίνεται έξω από τα σύνορα της χώρας του, εκτός και αν τα ΜΜΕ αποφασίσουν πως επηρεάζεται η "ασφάλεια" ή η οικονομία των ΗΠΑ -εξ ου και το παράδειγμα με την βενζίνη».

Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ μας από την Αμερική (σ.σ. το θαύμα του Ιντερνετ), επισημαίνει ακόμη ότι είναι πολύ εύκολο για την κυβέρνηση της Ουάσιγκτον «να δημιουργεί ευκαιριακά προσχήματα για υποστήριξη χωρών, όπως η Τουρκία και η Κίνα, παρά την κατάφωρη παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες αυτές». Δεν ήθελε να δώσει την εικόνα ενός λαού που «νοιάζεται μόνο για τη βενζίνη».

Ο κ. Ι.Ν. ΦΩΤΙΑΔΗΣ, Επιμελητής Α' του Καρδιολογικού Τμήματος του ΠΓΝΑ «Γ. Γενηματάς», με αφορμή τον ξεσηκωμό των γιατρών για τις υπερωρίες τους, μας θύμισε προ τριών εβδομάδων (αλλά είχε... υποβιβαστεί από το θέμα Οτσαλάν), μια ιστορική κουβέντα της δόκτορος Κάρεν Χιλ, από το Οστιν του Τέξας, στις ΗΠΑ: «Eμείς οι γιατροί», είπε, «φτάσαμε στο σημείο να ασχολούμαστε περισσότερο με τα συνδικαλιστικά μας, τα ασφαλιστικά κ.λπ., παρά με την Iατρική. Είναι καιρός, νομίζω, να γυρίσουμε και πάλι στον βασικό λόγο ύπαρξης του επαγγέλματός μας: τον ασθενή». Να 'στε καλά, κ. Φωτιάδη.

PERSΟNA NΟN GRATA Ο, κατά τον «Iό της Ελευθεροτυπίας», μισογύνης της τελευταίας σελίδας. Επικαλέστηκα ένα κείμενο του διαπρεπούς καθηγητή Iατρικής κ. Γαρδίκα για να «χρωματίσω» μια συγκεκριμένη κατηγορία γυναικών -εκείνες που ηγούνται, συνήθως, των «κινημάτων χειραφέτησης», που κρατάνε συνεχώς τους άνδρες σε απόσταση (βλέπε εκείνην την ανεκδιήγητη καθηγήτρια του Χάρβαρντ, που απαγόρευσε στους άνδρες φοιτητές να παρακολουθούν τα φεμινιστικά μαθήματά της), και που -ευτυχώς- επιμένουν ότι «θα χειριστούμε το κορμί μας όπως θέλουμε εμείς». Συγγνώμη, δεν θα το ξανακάνω...

Μου λείπετε πολύ

Στα παράθυρα, οι καταγέλαστοι. Και στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, κάτι «αστεία πραματάκια», σαν τους σπόρους σιταριού που τους βάζεις στο τηγάνι και κάνουνε «ποπ». Η «έξοδος κινδύνου» σε οδηγεί στην ΕΤ-1. Και εκεί, ξαφνικά, ...να γιατί η τηλεόραση ευτυχώς δεν είναι ακόμα «τελειωμένη!»: η Μελίνα στο πάτωμα, το κεφάλι της ακουμπισμένο πάνω στα πόδια του Μάνου και να τραγουδάει τον «κυρ-Αντώνη». Το εξαίσιο ντοκιμαντέρ της γαλλικής τηλεόρασης για τη «Μεγάλη μας Κυρά», απούσα πέντε χρόνια κιόλας. Εκεί, στη μαυρόασπρη εικόνα, μια Ζωή που με τρόμο αναρωτιέμαι εάν τη ζήσαμε ποτέ. Εκείνες οι μικρές βόλτες στο Χάιντ παρκ. Η πρώτη επίσκεψη στο Βρετανικό Μουσείο. Η διάλεξη στην Οξφόρδη. Τα γέλια. «Θα πάψεις ρε, να μου μιλάς στον πληθυντικό;». «Δεν μπορώ, είναι από σεβασμό», «A να χαθείς που θα με πεις εμένανε σεβάσμια». Μου λείπετε πολύ....