Λόγοι γεμάτοι από όρκους και υποσχέσεις για την ενότητα του ΠΑΣΟΚ, επί τρία χρόνια, τώρα. Ετσι που όλα να μοιάζουν ήρεμα και γαλήνια. Προς κοινωνική κατανάλωση. Λες και δεν έβλεπε κανείς τα μαύρα σύννεφα που μαζεύονταν στην άκρη του ορίζοντα. Διότι όταν γίνεται επίκληση της ενότητας, σημαίνει ότι ενότητα δεν υπάρχει. Και όποιος ορκίζεται σε αυτήν, απλώς προσπαθεί να ενοχοποιήσει τον αντίπαλό του. Αυτό γινόταν σαφές και από την κινητικότητα που παρουσιαζόταν στις διάφορες πτέρυγες, προκειμένου να καταλάβουν θέσεις για τη μεγάλη μάχη. Η αποχώρηση των 42 από τη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής, το Σάββατο (επομένη των Τρίτων Χαιρετισμών), έδωσε μια καλή γεύση για τα μελλούμενα στο συνέδριο.

Οπου η κυρίαρχη ομάδα έχει εξασφαλίσει την ενότητα, όχι, βεβαίως, διά του διαλόγου και της πειθούς, αλλά διά των μηχανισμών, με τους οποίους έχει επιβληθεί πλήρως. Κι ας μην αντιστοιχούν οι εσωκομματικές πλειοψηφίες με τις κοινωνικές διαθέσεις. Ετσι το απαιτεί ο εθνικός στόχος της ΟΝΕ και η προσαρμογή μας στο ήδη διαμορφωμένο διεθνές περιβάλλον. Στόχος, για τον οποίο ενδιαφέρονται πρωτίστως βιομήχανοι και τραπεζίτες, αλλά πράττουν ελάχιστα για την επίτευξή του. Τέτοια συμπεριφορά κι αυτοί προς το ΠΑΣΟΚ...

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ