––– Ισως για τους δελφίνους και τους επίδοξους διαδόχους του κ. Σημίτη έχει σημασία η μάχη των κουκιών. Ομως ούτε για τον τόπο αλλά ούτε για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αποτελεί λύση ένα συνέδριο εντυπώσεων, μια αντιπαράθεση μηχανισμών. Ο Κ. Σημίτης κέρδισε τη μάχη της ηγεσίας το 1996 γιατί είχε ταυτιστεί από πολύ νωρίς με τη μόνη στρατηγική που μπορούσε να εξασφαλίσει την ηγεμονία -άρα και την εξουσία- στο ΠΑΣΟΚ. Την ευρωπαϊκη στρατηγική, την οργανική δηλαδή ένταξη της Ελλάδας στον κορμό της Ευρώπης.

––– Και πράγματι, η ευρωπαϊκή επιλογή ήταν όλα αυτά τα χρόνια ο βασικός, ο μοναδικός θα λέγαμε, άξονας της πολιτικής του. Μια επιλογή που αποδέχθηκε σε σημαντικό βαθμό θα λέγαμε και η ελληνική κοινωνία, όχι όμως και το κόμμα το οποίου ηγείται ο κ. Σημίτης. Κι εδώ είναι το μεγάλο χαμένο στοίχημα του πρωθυπουργού που δεν κατάφερε, ή δεν επεδίωξε, να ανανεώσει το ιδεολογικοπολιτικό οπλοστάσιο του κόμματός του, αλλά αρκέστηκε σε μια παθητική προσαρμογή ή για την ακρίβεια σε μια διαχείριση μηχανισμών. Επέλεξε δηλαδή να ακροβατεί μεταξύ του «ιστορικού» ΠΑΣΟΚ και της ανάγκης για αλλαγή του, προτιμώντας μια προβληματική συγκατοίκηση με ένα σημαντικό, βέβαια, τμήμα στελεχών, από το να αντιπαρατεθεί ευθέως με την παράδοση ή και το μύθο του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Λογική συνέπεια αυτής της επιλογής είναι και η σημερινή εικόνα του ΠΑΣΟΚ που παραπαίει μεταξύ ενός ένδοξου παρελθόντος κι ενός αβέβαιου μέλλοντος...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ