––– Ομως η χθεσινή επιστροφή στην «ανδρεολαγνεία» υπερβαίνει κατά πολύ το σύνηθες υμνολόγιο. Πολύ περισσότερο μάλιστα αν αναλογιστούμε ότι τα τελευταία χρόνια είχαν ελαχιστοποιηθεί, για να μην πούμε ότι είχαν εξαφανιστεί οι αναφορές στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον από την ηγετική ομάδα του κόμματος. Δύο τινά λοιπόν μπορεί να συνέβαλαν στη χθεσινή επαναφορά του Α. Παπανδρέου στο προσκήνιο

––– Το πρώτο ίσως έχει να κάνει με τα μεγάλα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το κυβερνών κόμμα. Κι ο Αν.Παπανδρέου ήταν -και φαίνεται ότι ως ένα βαθμό εξακολουθεί να είναι- ένα σταθερό σημείο αναφοράς που δρούσε συγκολλητικά ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές για το ΠΑΣΟΚ. Τώρα αν αυτή η θεσμοποιημένη προσωπολατρία μπορεί να αποτελέσει και σήμερα σημείο διεξόδου στην κρίση του ΠΑΣΟΚ, είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά και με το Kίνημα και πολύ περισσότερο με τον νυν αρχηγό του.

––– Η δεύτερη ερμηνεία γι' αυτή την επιστροφή στον ανδρεϊσμό είναι ότι ο Κ. Σημίτης παρά την εμμονή, διακηρυκτικά τουλάχιστον, σε μια εκσυγχρονιστική λογική, επέλεξε μια φυγή προς τα πίσω, προς τις «ΠAΣΟKικές ρίζες» για να ξεπεράσει τα σημερινά προβλήματα. Εκδοχή που ενισχύει και το ύφος της ομιλίας του, που κινήθηκε σε υψηλούς τόνους, αλλά και το κλίμα που διαμορφώθηκε από τους συνέδρους, που εμφανώς αναζητούσαν έναν ηγέτη με πιο λαϊκό, πιο μαχητικό στιλ. Το πόσο θα πετύχει η αναβίωση της ανδρεϊκής συνταγής θα το διαπιστώσουμε πάντως πολύ σύντομα...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ