Μπορεί κανείς να έχει θετική ή αρνητική γνώμη για τον Ακη, αλλά ουδείς -και πολύ περισσότερο τα μέλη του ΠΑΣΟΚ- μπορεί να του αμφισβητήσει τον κομματικό πατριωτισμό του. Αρα η πρώτη θέση στην ψηφοφορία για τη νέα Κ.Ε. δεν αποτελεί μεν ιδιαίτερη έκπληξη, έχει όμως τη σημασία της. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε την απρόσμενη για πολλούς επιτυχία των στελεχών τής εσωκομματικής αντιπολίτευσης, το μετασυνεδριακό σκηνικό στο ΠΑΣΟΚ αποκτά ένα επιπλέον ενδιαφέρον.

Οχι ότι περιμένουμε τίποτε κοσμοϊστορικές αλλαγές, αλλά οι κινήσεις τόσο του εκσυγχρονιστικού μπλοκ όσο και της αντιπολίτευσης θα σηματοδοτήσουν εν πολλοίς και το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Κυρίως σε θέματα τακτικής, γιατί επί της ουσίας ούτε πολιτική σύνθεση φαίνεται ότι μπορεί να υπάρξει, αλλά και γιατί παρά τα όσα μεγαλόπνοα λέγονται, ομολογούμε ότι μέχρι στιγμής δεν έχουμε διαπιστώσει ουσιώδεις διαφορές... πέρα από τη νομή της εξουσίας. Πώς γίνεται δηλαδή να ομνύουν όλοι στην ΟΝΕ, να μη θέλουν να διαταραχθεί το κλίμα που ντρεσάρει το «κόμμα» του χρηματιστηρίου και παράλληλα να επιδιώκουν ένα κάποιο κοινωνικό πρόσωπο...

Yπάρχει βέβαια και η τελευταία πλατφόρμα του Ακη περί διαλόγου χωρίς προαπαιτούμενα για κάποια νεφελώδη Kεντροαριστερά... Ενός διαλόγου που θυμόταν πάντα το ΠΑΣΟΚ όταν αισθανόταν στριμωγμένο, για να τον ξεχάσει αμέσως μετά τις εκλογές... Αλλά ακόμα κι αν αγνοήσουμε το παρελθόν, κανείς δεν μας εξηγεί πώς αυτό το νεφέλωμα μπορεί να αποκτήσει υπόσταση και πολύ περισσότερο ν' αποτελέσει εναλλακτική πολιτική στρατηγική για την επόμενη δεκαετία. Μ' ένα ΠΑΣΟΚ εθισμένο στη διαχείριση της εξουσίας, μ' ένα Συνασπισμό διχασμένο βαθύτατα, μ' ένα ΔΗΚΚΙ αγκυλωμένο στην εποχή του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και μ' ένα ΚΚΕ ν' απορρίπτει συλλήβδην και την Ευρώπη και τις συμμαχίες, ποιες είναι οι δυνάμεις που θα επενδύσουν σ' αυτήν την αόριστη Kεντροαριστερά;

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ