ΕΚΕΙΝΟ που διέφυγε της αναλύσεως όλων των ειδικών είναι ότι η ενέργεια του ΝΑΤΟ να βομβαρδίσει τη Σερβία είναι, πάνω και πέρα απ' όλα, η επιθυμία της Αμερικής να καταστήσει σαφές σε όλον τον κόσμο «who is the boss» - ποιος, δηλαδή, είναι το αφεντικό. Οι πιο κυνικοί λένε ότι κι αν ακόμη δεν υπήρχε Μιλόσεβιτς, η Ουάσιγκτον θα τον είχε εφεύρει...

ΤΟ ΘΛΙΜMΕΝΟ και υποτονικό «ναι μεν, αλλά», χθες, του γ.γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, για το πώς εξηγεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά παρακάμπτεται ο διεθνής οργανισμός και πραγματοποιείται επίθεση του ΝΑΤΟ εναντίον κυρίαρχου κράτους, δεν επιδέχεται πολλών άλλων ερμηνειών. Αν μπορούσε να μιλήσει από ψυχής ο άνθρωπος, πιθανόν να έλεγε «αφού το επέβαλε η Αμερική, ρε παιδιά, εγώ τι να κάνω;»

Σ' ΑΥΤΗΝ ακριβώς την πολιτική πτυχή της ονομαζόμενης «νέας τάξης πραγμάτων» βρίσκεται η μεγαλύτερη τραγωδία των NATΟϊκών βομβαρδισμών εναντίον της Σερβίας.

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ, τύποις σοσιαλιστική κατά πλειοψηφία, φάνηκε να αποδέχεται πλήρως και αδιαμαρτύρητα το δόγμα-υπενθύμιση (who is the boss) του Αμερικανού προέδρου. Την ώρα που έπεφταν οι πρώτες βόμβες στο Κόσοβο, οι «15» (τραπεζίτες; μάνατζερς; χρηματιστές;) συζητούσαν για την «Ατζέντα 2000» και κατέβαζαν αστακούς με σος σαμπάνιας και πάπιες αλοράντζ στο Βερολίνο.

ΣΗΜΙΤΗΣ και Τσοχατζόπουλος, για λόγους εσωτερικής και μόνο κατανάλωσης, δηλώνουν συνεχώς (και χαιρόμαστε εμείς οι ευκολόπιστοι) ότι «η Ελλάδα είναι ενάντια στους βομβαρδισμούς» και ότι θα συμμετάσχουμε στις επιχειρήσεις «μόνο ως ειρηνευτική δύναμη». Χθες το απόγευμα, ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα διέψευδε τα περί αντιρρήσεων στους κόλπους της Συμμαχίας και διαβεβαίωνε ότι για την απόφαση επίθεσης κατά της Σερβίας «η ομοφωνία όλων των εταίρων μας υπήρξε και είναι ακόμη ολοκληρωτική και απόλυτη».

ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΩΣ γαύγιζε από τη 10 Ντάουνιγκ στριτ το, βρετανικής ράτσας, Πεκινουά του Κλίντον. Ο Τόνι Μπλερ είναι κλασική περίπτωση ανθρώπου ο οποίος, εάν ποτέ ακούσει τον εαυτό του να εκφέρει δική του άποψη, θα πεθάνει ακαριαία από σύγχυση.

ΥΓ1: Θεέ μου φύλαγέ με από τις αναλύσεις των τηλεοπτικών καναλιών - ιδίως εκείνες που συνδέουν το Κόσοβο με την Κομοτηνή!

ΥΓ2: Μητσοτάκης έπεσε έξω. Το «Μακεδονία» το ξεχάσαμε όχι στα 10, αλλά στα 7 χρόνια. Ολα τα ξένα ΜΜΕ έτσι λένε το κράτος που έχει πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Πορεία επί πτωμάτων...

Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, 58, πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας, το πρόσωπο στο επίκεντρο των δραματικών γεγονότων στο Κόσοβο. Ο πατέρας του ήταν θεολόγος. Η μητέρα του δασκάλα. Οι επίσημες βιογραφίες είναι ασαφείς για τα νεανικά του χρόνια. Λέγεται ότι και οι δύο γονείς του αυτοκτόνησαν. Η ανέλιξή του σε όλα τα αξιώματα της ζωής του δεν έγινε πάντοτε με τον καθαρότερο τρόπο. Η πολιτική του στα Bαλκάνια τα τελευταία δέκα χρόνια, άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς και ανείπωτη δυστυχία. Η οργή για την άνευ προηγουμένου επίθεση του ΝΑΤΟ κατά του Κοσόβου, δεν είναι δυνατόν να πνίξει ποτέ την αγανάκτηση για τα έργα και τις ημέρες αυτού του ανθρώπου που, για πολλούς, έχει ταυτίσει απόλυτα την έννοια του πολιτικού με εκείνη του κοινού εγκληματία.

PERSΟNA NΟN GRATA

Χαβιέ Σολάνα. Σοσιαλιστής κι αυτός. Σ' έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι θα υποχρεώνονταν να αποδεικνύουν συνεχώς τον ιδεολογικό τους τίτλο, δεν θα είχε δεχτεί, κατ' αρχάς, να γίνει γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ και σίγουρα δεν θα συνηγορούσε ποτέ υπέρ της απροκάλυπτης (και χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ) στρατιωτικής επίθεσης εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους. Δυστυχώς, στην εποχή που ζούμε, το σοσιαλιστικό πασαπόρτι, ιδίως στην ευρωπαϊκή γεωγραφία, δεν θα φέρει πλέον τη σφραγίδα του ανθρωπισμού.

«H εξέλιξη του πιθήκου», από τον αναγνώστη της «E» Γιάννη Kουσουρλή. Οποιαδήποτε ομοιότης με άλλα όντα, είναι εντελώς συμπτωματική