Μπροστά από τον Αγνωστο Στρατιώτη και με τις πλάτες γυρισμένες στο ελληνικό Kοινοβούλιο οι περίπου 300 μαθητές ήταν πραγματικά σιωπηλοί. Για έξι ώρες, από τις 12 ώς τις 4 το απόγευμα δεν ακούγονταν ούτε οι ανάσες τους. Καθισμένοι, φορώντας λευκό και όχι μαύρο περιβραχιόνιο στο μπράτσο, χωρίς συνθήματα. Τη σιωπή έσπαγε κάθε μισή ώρα η κραυγή τους. Σηκώνονταν και φώναζαν. Τρακόσιες κραυγές του τρόμου, όπως είπαν, ενώθηκαν.

Εμοιαζε σαν να ηχούσαν οι σειρήνες της Πρίστινα μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Ενα και μόνο πανό υπήρχε στην εκδήλωση: «9η μέρα πολέμου». Κανείς δεν δέχτηκε να κάνει δηλώσεις και να μιλήσει στα ΜΜΕ. Οι μαθητές των δραματικών σχολών που κατεβαίνουν πρώτη φορά στους δρόμους, έλεγαν πως όταν μια διαμαρτυρία είναι σιωπηλή δεν πρέπει κανείς να μιλά. Πρέπει μόνο να δείχνει και να αισθάνεται.