Eίναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι μόνο σε τρεις χώρες είναι απόλυτα ξεκάθαρη η θέση της κοινής γνώμης απέναντι στον πόλεμο. Στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Ελλάδα. Οχι προς την ίδια κατεύθυνση φυσικά. Στις δυο πρώτες οι πάντες σχεδόν έχουν πειστεί ότι πρέπει να τελειώνουν με το νέο δαίμονα, το νέο Χίτλερ, το χασάπη Μιλόσεβιτς... (Αν συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, είναι προφανώς ένα από τα... ατυχήματα της Iστορίας, που λίγο νοιάζει τους ανθρωπιστές ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού...). Στην Ελλάδα αντίθετα είμαστε καθολικά αντίθετοι στους βομβαρδισμούς, όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν. Ομως εντελώς συμπτωματικά ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη μας αγκαλιάζουν εξίσου με το λαό της Σερβίας και το λαοφιλή ηγέτη του, σύντροφο Μιλόσεβιτς, τον μόνο εναπομείναντα εν Ευρώπη κομμουνιστή, που τολμά να κονταροχτυπιέται με τη μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή της Iστορίας...

- Το ότι είμαστε εναντίον των βομβαρδισμών είναι μάλλον αυτονόητο. Είναι κοινή λογική ότι δεν αντιμετωπίζεις μια σφαγή με μια ακόμα μεγαλύτερη. Αυτό που δεν είναι και τόσο αυτονόητο, όμως, είναι αυτό το κύμα συμπάθειας που κατακλύζει τους Eλληνες, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, για ένα δικτάτορα. Για έναν ηγέτη που το μόνο που κατάφερε ώς τώρα εν ονόματι του μεγαλοϊδεατισμού και του εθνικισμού, είναι να συρρικνώσει τη χώρα του, να οδηγήσει στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και να δημιουργήσει συνθήκες αβυσσαλέου μίσους ανάμεσα στους λαούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

–Το ότι ομνύει στην Ορθοδοξία, ότι παριστάνει τον αντιιμπεριαλιστή, ότι είναι εχθρός των εχθρών μας, δεν νομίζουμε ότι δικαιολογεί σε καμία περίπτωση αυτή τη συμπάθεια. Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε τα κριτήριά μας να είναι τόσο ανιστόρητα, τόσο καιροσκοπικά, τόσο επιφανειακά... Αλλο η αλληλεγγύη σ' ένα λαό -που κι εδώ δεν μπορεί να είναι κοντόφθαλμα επιλεκτική...- κι άλλο η ταύτιση με την εγκληματική πολιτική ενός αδίστακτου εξουσιομανή...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ