Τους χτύπησαν τα γεφύρια. Δεν το έβαλαν κάτω. Τους χτύπησαν τα εργοστάσια, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα σπίτια, τους δρόμους και τις πλατείες. Και πάλι δεν το έβαλαν κάτω. Τους διέλυσαν τα ιστορικά μνημεία τους. Θα τα ξαναχτίσουμε, απαντάνε αυτοί. Τους χτύπησαν τα διυλιστήρια. Θα πάρουμε από αλλού πετρέλαιο, λένε. Και μαζεύονται και άλλα αεροπλανοφόρα στις γύρω θάλασσες. Και αγκαζάρουνε ολόκληρες χώρες τα καλόπαιδα του ΝΑΤΟ, να τις κάνουν ορμητήρια για τα «Απάτσι», τα F-16 και βεβαίως τους Αλβανούς Κοσοβάρους, πριν ρίξουν τα δικά τους ευαίσθητα παιδιά στο σφαγείο του πολέμου, επειδή αυτά είναι από άλλες μανάδες, που κλαίνε πιο δυνατά από τις άλλες, τις φτωχές και πεινασμένες, στις οποίες θέλανε, τάχα, να φέρουνε την ευτυχία. Πεισμώνει ακόμα περισσότερο ο Σέρβος, ο κάθε Σέρβος, και αχρηστεύει τις δαγκάνες που σφίγγουν γύρω από το λαιμό του. Και καθώς πλησιάζει η ημέρα του μεγάλου πανηγυριού για τα χρυσά γενέθλια της άθλιας συμμαχίας, υπόσχεται ακόμα περισσότερα ζόρια στους ηλιθιωδώς χασκογελούντες επίδοξους ηγέτες του κόσμου. Οι οποίοι δεν έχουν πια να κάνουν μόνο με τους θρασείς Σέρβους, αλλά και τον κοσμάκη στις ίδιες τους τις χώρες, που μπουχτίζει σιγά σιγά από το κουτόχορτο και βάζει τις φωνές: Σταματήστε το έγκλημα.

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ