Το Bελιγράδι «σιώπησε» ξαφνικά. Λες και κάποιος έκλεισε τον ήχο από το τηλεχειριστήριο της ζωής. Χιλιάδες κόσμου περπατούσαν με το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα προς ένα νέο κόσμο χωρίς ήχο, χωρίς σειρήνες, χωρίς φωνές και κλάματα.

Συγκεντρώθηκαν στις 12 το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου στην πλατεία Δημοκρατίας, όπως κάθε μεσημέρι, για να δείξουν ότι οι άνθρωποι στο Βελιγράδι δεν φοβούνται τους βομβαρδισμούς τού ΝΑΤΟ.

Κρατούσαν στα χέρια τους λίγα λουλούδια και από ένα κερί στη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν από το βομβαρδισμό του κτιρίου της τηλεόρασης. Οργή και πίκρα, τα μόνα που διέκρινε κανείς στα μάτια τους. Οργή για τους Αμερικανούς και Δυτικούς συμμάχους τού ΝΑΤΟ και πίκρα για τους λαούς που δεν κάνουν κάτι, να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους να σταματήσουν τον παραλογισμό των βομβαρδισμών.

Στο κτίριο της τηλεόρασης τα σωστικά συνεργεία συνέχιζαν να ψάχνουν για αγνοούμενους και κανείς ακόμα δεν ήξερε πόσοι άνθρωποι κείτονται νεκροί από τις βόμβες που οι 19 NATΟϊκές χώρες έριξαν εναντίον των Σέρβων.

Ο κόσμος γέμισε την πλατεία. Ενας από τους γνωστότερους τραγουδιστές, του παλιότερου συγκροτήματος του Βελιγραδίου, ανέβηκε στην ξύλινη εξέδρα. Πήρε το μικρόφωνο και κάλεσε τους πολίτες να τον ακολουθήσουν σε μια πορεία μέχρι το βομβαρδισμένο κτίριο.

Εικόνες βουβής ταινίας, μέχρι τη στιγμή που ο κόσμος έφτασε μπροστά στα συντρίμμια, δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου. Το γρασίδι μπροστά στο κτίριο γέμισε με κεριά και λουλούδια. Η ατμόσφαιρα μύρισε οινόπνευμα, όταν δεκάδες μπουκάλια από τσίπουρο άδειασαν στο χώμα, σύμφωνα με το έθιμο. Από τα συντρίμμια ξέφευγαν τριγμοί και καπνοί. Τα σωστικά συνεργεία δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό μπροστά σ' αυτές τις σκηνές. Αφοσιωμένοι στο έργο τους οι άνδρες των σωστικών συνεργείων σήκωναν δορυφορικές κεραίες, κομμάτια τσιμέντου, μηχανήματα της τηλεόρασης, προσπαθώντας να εντοπίσουν τους ανθρώπους που έχουν καταπλακωθεί. Στα καμένα γραφεία, όσα από αυτά απόμειναν όρθια, διακρίνονταν κατεστραμμένα μόνιτορ και διάφορες άλλες συσκευές. Οταν έπεσε το βράδυ, κάτω από τα συντρίμμια βρέθηκαν ακόμα έξι νεκροί.

Η ζωή στο Βελιγράδι αλλάξε ύστερα από αυτό. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο και το μόνο που παραδέχονται οι κάτοικοι του Bελιγραδίου, όταν μιλάνε για τον πόλεμο και την καθημερινότητά τους.