Υποτίθεται ότι εδώ και κάτι αιώνες το σημαντικότερο «όπλο» του δυτικού πολιτισμού είναι ο λόγος. Απέναντι στο σκοταδισμό, τη βαρβαρότητα, τη βία, η Δύση αντιπαρέθετε τη δυναμική του λόγου, άρα και του διαλόγου. Οχι ότι δεν υπήρξαν παρασπονδίες και τραγωδίες εν ονόματι των ιδεών. Αλλά τουλάχιστον για τη συντριπτική πλειονότητα των διανοουμένων η λογική του λόγου ήταν πέρα και πάνω από οτιδήποτε άλλο και προπαντός τη βία. Μόνο που στις μέρες μας ζούμε την πλήρη σχεδόν αντιστροφή αυτής της θεμελιακής λογικής...

–Ακόμα κι ο βομβαρδισμός της γιουγκοσλαβικής τηλεόρασης, ακόμα και η σφαγή αθώων αμάχων δικαιολογήθηκαν και υποστηρίχθηκαν εν ονόματι μιας... ιστορικής αναγκαιότητας. Να εξολοθρευτεί ο Μιλόσεβιτς... Εν ονόματι των δικαιωμάτων -υπαρκτών και αναμφισβήτητων- των Kοσοβάρων αποδεχόμαστε την ισοπέδωση μιας χώρας, την απώλεια εκατοντάδων ανθρώπινων ζωών, την αποσταθεροποίηση μιας ολόκληρης περιοχής. Εν ονόματι της δημοκρατίας ισοπεδώνουμε την αντίθετη άποψη, γιατί, λέει, ήταν όργανο προπαγάνδας... Λες και έχει εξαλειφθεί πλήρως η ιστορική μνήμη, λες και δεν γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι η υπαρκτή και επώδυνη προπαγάνδα δεν είναι δυνατόν ν' αντιμετωπίζεται με τις ίδιες και χειρότερες μεθόδους...

–Πού χάθηκαν, πού ενσωματώθηκαν, πώς στρατεύτηκαν σ' αυτόν τον παραλογισμό όλοι αυτοί οι φιλελεύθεροι, οι αντιεξουσιαστές διανοούμενοι; Πώς εγκλωβίστηκαν σ' αυτό το παράλογο δίλημμα, πόλεμος και ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς να συνειδητοποιήσουν ότι έτσι στρώνουν το δρόμο στην πιο φρικιαστική επέλαση αλαζονικής εξουσίας που γνώρισε ο πλανήτης; Είναι δυνατόν σκεπτόμενοι πολίτες με θητεία στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες για πολλές δεκαετίες ν' αποδέχονται φληναφήματα περί του «πρώτου προοδευτικού πολέμου» στην ιστορία της ανθρωπότητας; Είναι δυνατόν να αποδέχονται και να επιχειρηματολογούν υπέρ αυτού του παραλογισμού;

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ