Τ

α πρόσωπα φωτισμένα. Από τον ήλιο που εκείνη την ώρα έδυε και έζωνε όλη την Αθήνα. Ολη την Ελλάδα. Ολη τη Γιουγκοσλαβία. Κοινός ο ήλιος. Κοινά και τα όνειρα. Κοινό και το «όχι» σ' αυτόν τον πόλεμο που αρχίζει όταν αυτός ο ήλιος δύει...

Κήρυξαν πόλεμο στον πόλεμο. Ολοι τους. Είπαν «όχι» στο φασισμό. Με τα χέρια ψηλά. Θύμιζε Βελιγράδι. Λες και είχαν πάει εκεί για να προστατεύσουν στόχους. Πείσμα. Το «φτάνει! » ξεχείλιζε. Οσοι βρέθηκαν χθες το απόγευμα στο Σύνταγμα είχαν στα μάτια τους τη φλόγα των λαών που χτυπά το ΝΑΤΟ και αντιστέκονται με όλη τους τη δύναμη. Νόμιζες πως αν αγγίξεις έναν από αυτούς θα καείς.

Μ' αρέσει να μη λέω πολλά. Μ' αρέσει να κοιτάω ψηλά... Τα είπαν όλα πότε σιγοτραγουδώντας, πότε φωνάζοντας. Πότε με τα μάτια να γυαλίζουν και πότε να σε διαπερνούν από την ένταση. Είναι δύναμη το πλήθος. Ασυγκράτητο το πάθος του. Ασυγκράτητοι και αυτοί, εμείς δηλαδή που βρεθήκαμε εκεί, που δώσαμε το «παρών» σε ακόμα ένα συλλαλητήριο. Ετσι για να δείξουμε ότι, διάολε, κάτι κινείται. Κάτι σαλεύει στην αριστερή πλευρά του στήθους μας. Είναι η καρδιά μας. Είναι η Ελλάδα. Σύντροφος εκείνων που υποφέρουν, που βασανίζονται.

Και σπάσαν οι χορδές (Υπόγεια Ρεύματα) από τις κιθάρες. Τραγούδια που οι πιο παλιοί νομίζουν πως οι νέοι δεν τα ξέρουν. Αλλά εκείνοι τα γνωρίζουν και τα τραγουδούν. Γιατί είναι μέρος αυτής της χώρας.

«Φωτιά στον πόλεμο»

«Γιουγκοσλαβία, αυτό είναι το αμερικάνικο διαβατήριο μου». Εγινε στάχτη και σκορπίστηκε στο φορτισμένο αέρα. Ο τραγουδιστής των Αctive Member έκανε αυτό που εκατομμύρια ανθρωποι θα ήθελαν να κάνουν κι ας μην έχουν αμερικάνικο διαβατήριο. Το τύλιξε στη φωτιά.

Και γίναν όλα τα αδύνατα δυνατά. Τα έκαναν δυνατά οι δεκάδες χιλιάδες κόσμου που για δεύτερη φορά αντέδρασε σ' αυτά που γίνονται γι' αυτόν χωρίς αυτόν. «Ονειρεύονται σαν τον Kαραγκιόζη. Αυτό είναι ίσως που μας σώζει».

Υπάρχουν όμως και κάποιοι που φοβούνται να ονειρευτούν. Δεν τους αφήνει ο πόλεμος. Τους θυμήθηκε ο Αντώνης Σαμαράκης. «Μόνο με ασταμάτητο και απρόσκοπτο αγώνα θα τους σταματήσουμε. Για να μπορούν τα παιδιά να ονειρεύονται». «Αν θυμηθείς στ' όνειρό μου, σε περιμένω να 'ρθεις» είχε τραγουδήσει νωρίτερα η Ελένη Δήμου...

Λίγο ψηλότερα

Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. Ο Μίκης Θεοδωράκης πάνω στην εξέδρα να οδηγεί μουσικούς και πλήθος. Νέους και γέρους. Και ήταν αυτοί οι νέοι που γνώριζαν τα λόγια των τραγουδιών εκείνων που είχαν γραφτεί δεκαετίες πριν γεννηθούν. Που ο μεγάλος Ελληνας μουσικοσυνθέτης με το μαύρο ριχτό πουκάμισο έδινε το σύνθημα έτη πριν στα στάδια, στα πρώτα χρόνια της Mεταπολίτευσης. «Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί». Οπως και τότε έτσι και σήμερα. Αφιερωμένο στους πονεμένους, τους κατατρεγμένους-αδύναμους αυτής της Γης.

Χθες το βράδυ όλοι αυτοί ήταν εκεί. Εστω και νοερά. Σέρβοι και Κούρδοι. Δυο μήνες πριν οι δεύτεροι ή πιο σωστά ο ηγέτης τους στάθηκε η αφορμή για να βρεθούν Αθηναίοι και Αθηναίες κάτω από την πλατιά εξέδρα της πλατείας Συντάγματος. Χθες ήταν οι σημαίες τους δίπλα σ' αυτές των Γιουγκοσλάβων. Χθες ήταν όλοι απέναντι στο ΝΑΤΟ.

«Καλησπέρα Αθήνα, αιρετική πόλη». Αθήνα σχεδόν μόνη ανάμεσα στις τόσες ευρωπαίκές πρωτεύουσες που διαδηλώνει, διαμαρτύρεται και αντιστέκεται στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Αθήνα κόντρα στους Ράμπο και τους καουμπόιδες που, όπως έλεγε ο Μίκης Θεοδωράκης, δρουν ελεύθερα όπως και όπου θέλουν.

Ολοι μαζί

Το μήνυμα ισχυρό. Το φώναξαν δεκάδες χιλιάδες στόματα. Το χειροκροτούσαν χιλιάδες χέρια που έσμιγαν πάνω από τα κεφάλια όσων παρέμειναν μέχρι αργά το βράδυ στην πλατεία.

Μισή ώρα πριν αλλάξει η μέρα. Στο Βελιγράδι και στην Πρίστινα ίσως να έχει ακουστεί ήδη το παράλογο τραγούδι του πολέμου. Αυτό που δεν έχει στίχους, μαγική μουσική. Αυτό που δεν προκαλεί ανάταση ψυχής. Αυτό που κρύβει πίσω του ιστορία και αγώνες. Πού να γνωρίζουν όμως οι Αμερικανοί από παράδοση και Iστορία... Ράμπο και καουμπόιδες. Ο πολιτισμός τους.