–––Οχι, δεν υποτιμούμε την αξία των οραμάτων, της στράτευσης, της διάθεσης για συμμετοχή. Αλλά δεν μπορούμε να τα υπερεκτιμήσουμε γιατί και τα οράματα έχουν ευτελιστεί, αλλά και η διάθεση για κοινωνική και πολιτική συνεισφορά είναι απόλυτα περιορισμένες. Σε μια εποχή ιστορικού παγετού, όπως έλεγε χθες και ο Μίκης, είναι δύσκολο να αφήσουμε τη βολή μας, τις ευκολίες μας, την καλοπέρασή μας και να βγούμε ξανά στους δρόμους. Μπορεί να το κάνουν κάμποσοι από μας για να πάρουν μέρος σε μια συναυλία, αλλά μέχρι εκεί... Πάλι καλά, θα πουν ορισμένοι, που έστω κι έτσι βγαίνουμε από τη νάρκη της ευμάρειας για να σκεφτούμε έστω και για λίγο πού μας πάνε και με τη δική μας ανοχή...

–––Μόνο που δεν φτάνουν τα τραγούδια για να ανατρέψουν πολιτικές, για να αλλάξουν τον κόσμο. Πού βρίσκονται τα κινήματα ειρήνης και αμφισβήτησης, η νεολαία που διεκδικούσε και απαιτούσε, οι ριζοσπαστικές μειοψηφίες της Aριστεράς; Ηττοπάθεια θα πουν ορισμένοι, συντηρητικός πραγματισμός κάποιοι άλλοι. Ισως να 'ναι κι έτσι, αν και όπως αποδεικνύεται καθημερινά, όλο και περισσότερο αυτό που λείπει σήμερα είναι η κοινή λογική και όχι ένας ουτοπικός βολονταρισμός. Δυστυχώς, η Iστορία γράφεται με όρους δύναμης και αντίστασης κι όχι με βάση τις επιθυμίες μας...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ