Ο ταν έρθει η ώρα του απολογισμού γι' αυτόν το βρώμικο, τον πιο βρώμικο πόλεμο που γνώρισε η Ευρώπη στη σύγχρονη Iστορία της, τα εγκλήματα των Αμερικανών στο Βιετνάμ, σαν την ομαδική σφαγή των αμάχων στο χωριό Μι Λάι, θα μοιάζουν πταίσματα. Οι άθλιοι προπαγανδιστές του Πενταγώνου και οι ανικανοποίητοι επιτελείς της επιχείρησης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας έτσι κι αλλιώς έχουν παραιτηθεί από την προσπάθεια να δικαιολογήσουν τις μαζικές δολοφονίες, ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτοί, ως ισχυροί, δεν αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να χαρακτηριστούν εγκληματίες πολέμου. Στο έβδομο μακελειό, ο πολύς κ. Νάουμαν ήταν απολύτως ψύχραιμος. Επρεπε, λέει, να καταστρέψουμε τη γέφυρα και την καταστρέψαμε. Το ότι τη στιγμή της επίθεσης περνούσε λεωφορείο γεμάτο κόσμο, απλώς αποτελεί «λυπηρό γεγονός». Την ίδια ώρα, οι μόνοι που σ' αυτό τον κόσμο έχουν δικαίωμα να βρίσκονται στην αγκαλιά των δικών τους, οι Αμερικανοί επιδρομείς, έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής. Ως αντάλλαγμα, ο ανθρωπιστής υπουργός Αμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών υποσχόταν ακόμη περισσότερους και με μεγαλύτερη ένταση βομβαρδισμούς. Ισως επειδή έχει θυμώσει που τα αεροσκάφη του δεν είναι πάντοτε άτρωτα στα αντιαεροπορικά πυρά του αντιπάλου. Ισως επειδή θέλει να ταπεινώσει Σέρβους, Ρώσους και διάφορους αιδεσιμότατους που ανερυθριάστως ζητούν ειρήνευση.

ΓΡ. ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ