«Δεν έχω συναντήσει έναν άνθρωπο στην Ελλάδα που να μη δηλώνει τουλάχιστον ότι του αρέσει ο χορός. Εχουμε μέσα μας έντονα την αίσθηση του ρυθμού και της μουσικής», λέει η Δόνη Μιχαηλίδου, «ψυχή» του Φεστιβάλ Χορού, που ξεκινάει την Τρίτη στο «Ανοιχτό Θέατρο».

Κάτι όντως κινείται. Τα τελευταία χρόνια οι συζητήσεις που αφορούν το χορό στην Ελλάδα αρχίζουν ή καταλήγουν στη διαπίστωση περί «άνθησης» της χορευτικής τέχνης.

Στα όρια αυτής της αισιοδοξίας μετ' εμποδίων -τα προβλήματα από οικονομικά μέχρι στέγης και προσανατολισμού δεν λείπουν- το φεστιβάλ σύγχρονου χορού που διευθύνει η Δόνη Μιχαηλίδου, μετονομάζεται από «Μήνα Χορού» σε «Μήνες Χορού 99». Φέτος από τις 11 Μαΐου μέχρι και τις 21 Ιουνίου προσφέρει τη δυνατότητα σε δεκατέσσερα συγκροτήματα να δείξουν τη δουλειά τους, να εκφραστούν και να παρακολουθήσουν τη δουλειά άλλων ομάδων. Φέτος επίσης, πριν από κάθε παράσταση θα προβάλλονται βίντεο, κλασικές, σύγχρονες, αλλά και πρωτοποριακές παραστάσεις δημιουργών από το εξωτερικό και τη χώρα μας. Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν βραδιές αυτοσχεδιασμού και συζητήσεις με ειδικούς, αλλά και με το κοινό.

Στην ερώτηση που αναζητεί ένα βασικό χαρακτηριστικό της φετινής διοργάνωσης και τα κριτήρια συμμετοχής στο φεστιβάλ, η Δόνη Μιχαηλίδου απαντά: «Η πολυμορφία. Δεν επιλέγω κάποιον όμως επειδή τον συμπαθώ. Δεν έχω φιλίες με χορογράφους, αλλά απλώς μια προσωπική γνώμη για τη δουλειά τους. Ακόμα κι αν δεν μου αρέσει κάτι, από τη στιγμή που πιστεύω ότι εκφράζει κάποιο τομέα ή ένα μέρος του κοινού, θα το συμπεριλάβω. Θέλω να αναγνωρίσω επίσης στη δουλειά μιας ομάδας στοιχεία που έχουν σχέση με τη ζωή. Πολλοί χορογράφοι εμμένουν σε προσωπικά πράγματα που ίσως δεν αφορούν και κανένα. Πρέπει ν' ανοιχτεί λίγο το πεδίο να ξεφύγουν από την εσωστρέφεια για να πλησιάσουν τις ψυχές των ανθρώπων, να δούμε καινούργια πράγματα ακόμα κι αν είναι υπερβολικά».

Οταν η συζήτηση φτάνει στα οικονομικά της διοργάνωσης θα μας πει: «Φέτος ξεκινάω χωρίς να ξέρω αν θα πληρωθεί παραγωγή. To ποσόν που παίρνουμε κάθε χρόνο από το ΥΠΠΟ είναι 3 εκ., το οποίο φτάνει μόνο για να πληρωθούν τα βασικά έξοδα: οι ηλεκτρολόγοι, ο ταμίας, να γίνει το πρόγραμμα. Ηδη μας χρωστούν για την περσινή παραγωγή ένα εκατομμύριο...».

Οι φιλοδοξίες της όμως δεν κάμπτονται από τις οικονομικές δυσκολίες. «Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να μεγαλώσουμε το φεστιβάλ», λέει και προσθέτει: «Να καταφέρουμε να κάνουμε πολιτιστικές ανταλλαγές με το εξωτερικό, να καθιερώσουμε όλο το χρόνο σεμινάρια από Eλληνες και ξένους χορογράφους και χορευτές, καθώς και προβολές βίντεο με παραστάσεις απ' όλο το κόσμο».

Το φεστιβάλ ξεκινάει την Tρίτη με την ομάδα «Κινητήρας» και την παραγωγή «Πλεκτάνη», σε χορογραφία και μουσική επιμέλεια Αντιγόνης Γύρα: μια απόπειρα της ομάδας, μέσα από τη γλώσσα του σώματος, να αναλύσει και να πάρει θέση απέναντι στην ψευτιά και την υπεροψία.

Στις 20-22 Μαΐου η ομάδα της Χάρης Ανταχοπούλου «Με λίγα λόγια» παρουσιάζει σε μουσική Χρήστου Ξενάκη την παράσταση «Αμφίβια Ηλέκτρα»: η παράσταση με την τεχνική τού κατευθυνόμενου αυτοσχεδιασμού και σύγχρονες αναφορές, προσεγγίζει την πλοκή του μύθου της τραγωδίας του Σοφοκλή.

Στις 24-25 Μαΐου η ομάδα χορού «Πέλματα» παρουσιάζει την παράσταση «Με ευχάριστη διάθεση», όπου οι χορευτές συνδιαλέγονται με μεσογειακά κρουστά. Η Ομάδα Σύγχρονου Χορού της Πέρσας Σταματόπουλου στις 27 και 28 Μαΐου επικεντρώνει το ενδιαφέρον της σε τρία αντικείμενα: ένα πορτοκάλι, ένα μαχαίρι κι ένα ποτήρι, τα οποία λειτουργούν ως αφορμή για να ξετυλιχτεί ένα ποπ παραμύθι.

Ο Μάιος κλείνει με τις παραστάσεις της ομάδας «Χορευτές» στις 30 και 31 Μαΐου και το έργο «Κοίτα, ο χρόνος είναι γύρω μας», ένα παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασίωση της πραγματικότητας και σε εικόνες του παρελθόντος.

Τον Ιούνιο θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους οι ομάδες: YELP (2-3) σε δυο χορογραφίες της Μαριέλας Νέστορα, ένα σόλο για 4 χορευτές αρχικά κι ένα ντουέτο με αφορμή μια πυρκαγιά. Tο χοροθέατρο «Ερμερως» στις 5-6 Ιουνίου παρουσιάζει ένα θέαμα λόγου, χορού και μουσικής βασισμένο στο «θρύλο του Ανήλιαγου» του Γ. Σκούρτη. Ακολουθούν οι ομάδες: «Πρόσχημα» στις 8-9 Ιουνίου, με δυο χορογραφίες των Μ. Χρυσοσπάθη και Μ. Κολιοπούλου, «Επί σκηνής» (11-12) μια ομάδα από 6 χορογράφους και 21 χορευτές, σε 6 διαφορετικά στιλ, «Ασώματες δυνάμεις» (14-15) σ' ένα έργο εμπνευσμένο από το ταξίδι της Περσεφόνης στον Κάτω Κόσμο, η ομάδα της Λίλλυς Βελισσαρίου (17-18) με τη χορογραφία «Puzzle», «Εννιάμορφο» (23-24) σε μια χορογραφία της Τέτης Νικολοπούλου, αναφορά στο μύθο της Αλκυόνης κ.ά. και τέλος, το Κέντρο Ελληνικής Τέχνης στις 22 Ιουνίου παρουσιάζει μια χορευτική βραδιά από τις περιοχές Μικράς Ασίας, Κρήτης, Μακεδονίας, Ανατολικής Ρωμυλίας κ.ά.