Με την ίδια λογική που ο Ντούσαν Βούκσεβιτς «τσίμπησε» την Πέμπτη τον άτυπο τίτλο του MVP στον πρώτο τελικό των πλέι-οφ, και ο Ολυμπιακός πέτυχε 13 στις 14 βολές στην παράταση (ποσοστό 93% για την ομάδα που τελείωσε την κανονική περίοδο της Α1 με... 63%!), ετοιμαστείτε να δείτε αύριο το βράδυ τον Παναθηναϊκό να παίρνει στο ΟΑΚΑ τη ρεβάνς από τον «αιώνιο» αντίπαλό του βγάζοντας 10 αιφνιδιασμούς (παρ' ότι δεν μας έχει δείξει φέτος ικανός να βγάζει έστω τους μισούς...) και ανακηρύσσοντας MVP του αγώνα του τον Μίκαελ Κοχ!

Eντός έδρας

Μην το 'χετε απίθανο να γυρίσει τόσο ανάποδα το νόμισμα των τελικών. Η ιστορία, άλλωστε, μας έχει διδάξει ότι ταυτόχρονα με την αλλαγή έδρας στα ντέρμπι Ολυμπιακού­Παναθηναϊκού αλλάζουν και όλα τα δεδομένα που κουβαλάμε από τον αμέσως προηγούμενο αγώνα. Ισως επειδή το μόνο δεδομένο τέτοιων αγώνων παραμένει η ταύτιση (δυστυχώς...) της έδρας με την υπεροχή.

Δεκατέσσερις φορές, μαζί με αυτή της Πέμπτης, επιχείρησαν στο παρελθόν οι «αιώνιοι» αντίπαλοι να δείξουν τη δύναμή τους και μακριά από την έδρα τους.

Το αποτέλεσμα; Μία νίκη του Ολυμπιακού στη Γλυφάδα, τότε που μπήκαν αυτής της μορφής οι τελικοί πλέι-οφ στη ζωή μας (1993), και 13 «ξεροί» άσοι. Και μάλιστα, με μέσο όρο διαφοράς τους... 10.2 πόντους! Μήπως τελικά δεν είναι και τόσο «ντέρμπι» αυτά τα παιχνίδια τίτλου;

Θα μπορούσε να το συμπεράνει κανείς κι αυτό... Ομως η πιο νωπή εικόνα που κρατάμε στο μυαλό μας για τους δύο αντιπάλους οδηγεί σε διαφορετικές εντυπώσεις.

–Ο Παναθηναϊκός άγγιξε δύο φορές φέτος το «διπλό» στο Φάληρο, και το στερήθηκε από ισάριθμα τρίποντα. Ενα του Γκόλντγουαϊρ στον πρώτο γύρο της χρονιάς, κι ένα του Τόμιτς στο τελευταίο λεπτό του πρώτου τελικού.

–Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός είχε το πάνω χέρι στο παιχνίδι που έγινε τέλη Μαρτίου στο ΟΑΚΑ, αλλά για λόγους τακτικής (μιας και τον βόλευε ακόμα και να χάσει με 9 πόντους διαφορά...) προτίμησε να μην διεκδικήσει μέχρι τέλους το αποτέλεσμα της νίκης. Δικαίωμά του, έτσι;

Οσο να 'ναι, τέτοια εξέλιξη σε τρία κοντινά παιχνίδια μας βάζει στον πειρασμό να μην ξεκολλήσουμε δευτερόλεπτο τα μάτια μας από την αυριανή σύγκρουση. Αν είναι να παιχθούν πάλι τα πάντα στις δύο τελευταίες φάσεις, δεν είναι να χάσουμε ούτε μια πάσα που θα γίνει.

Επί της ουσίας τώρα. Ο μόνος που μπορεί να βγει χαμένος αύριο το βράδυ, στην Καλογρέζα, είναι ο Παναθηναϊκός: Κουβαλώντας στις πλάτες τους το βάρος της ήττας που γνώρισαν στην πρεμιέρα των τελικών, και την προοπτική να πάνε την επόμενη φορά στο ΣΕΦ με διαφορετικούς διαιτητές (είναι σχεδόν σίγουρο ότι Τσανίδης και Μπακάλης θα παίξουν καλύτερα τον Ολυμπιακό, σε σχέση με το δίδυμο Σπυρίδωνος- Κορομηλά), οι «πράσινοι» παίζουν πια ένα από τα τελευταία τους χαρτιά. Γιατί από το 0-2, καμία ομάδα δεν έχει επιστρέψει ζωντανή στο ελληνικό πρωτάθλημα! Ούτε στο ΝΒΑ δεν γίνονται (συχνά, έστω) τέτοια πράγματα...

Xαλαρός ο Ολυμπιακός

Ο Ολυμπιακός έχει πια την «πολυτέλεια» να δείχνει την πλάτη του στον Παναθηναϊκό, και ν'αντέξει οποιαδήποτε πληγή κι αν ανοίξει αύριο στο κορμί του. Θέλει φυσικά να πολλαπλασιάσει τις πιθανότητές του για τον τίτλο, κάνοντας νωρίς-νωρίς τη δεύτερη νίκη του, αλλά τα πόδια του θα είναι και πάλι πιο ελαφριά.

Οπως ήταν την προηγούμενη φορά στο ΟΑΚΑ, γι'αυτό και δεν τον πείραξε που χρεώθηκε με μια ακόμα ήττα στο ενεργητικό του...

Εκείνο ίσως που δεν ξέρετε είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν σκοπεύει να ρισκάρει τις πιθανότητες που, εκ των προτέρων, του χάρισε το πλεονέκτημα έδρας. Η απογοήτευση για την αποτυχία του στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα, η κούραση που εμφανίζεται σε σημαντική μερίδα των παικτών του, και η ανάγκη του Ιβκοβιτς να υπερασπιστεί το προσωπικό του γόητρο (όπως και τη θέση του στον πάγκο των «ερυθρολεύκων»...) είναι τρεις παράγοντες που τον υποχρεώνουν να διεκδικήσει μέχρις εσχάτων το «μπρέικ» στην έδρα του Παναθηναϊκού.

Στο κάτω-κάτω, ποια είναι αυτή η αγωνιστική ανωτερότητα πάνω στην οποία μπορεί να στηρίξει το μέλλον του ο Ολυμπιακός;

Οι δύο ξένοι του, Γκόλντγουαϊρ και Κόμαζετς, αποδείχθηκαν τόσο... αφερέγγυοι ορισμένες φορές (για τον Κόμαζετς προσθέστε κάτι παραπάνω, δεν βλάπτει), που είδαμε τον Βούκσεβιτς να τους κάνει στην άκρη, και να τους κλέβει όλη τη δόξα.

Οι ψηλοί του; Ο ένας δεν παίζει καν (Ομπέρτο), ο άλλος παίζει και δεν παίζει (Φασούλας), ο δε τρίτος (Τάρλατς) αισθάνεται μονίμως μια ταραχή ανάμεσα στα πράσινα «θεριά».

–Υπάρχουν και οι Σούλης-Ρότζερς, δεν αντιλέγουμε, ωστόσο το πρόβλημα υφίσταται, και ο Ιβκοβιτς αδυνατεί να το λύσει σε μόνιμη βάση. Βλέπετε, δεν υπάρχουν και οι στάνταρ λύσεις από την περιφέρεια. Τα ποσοστά του Ολυμπιακού στο ματς της Πέμπτης ήταν 34% στα δίποντα, και 36% στα τρίποντα...

Πράσινες αδυναμίες

Κέρδισε, όμως, γιατί έχει και ο Παναθηναϊκός κτυπητές αδυναμίες. Με πιο επώδυνη τη μοιρασιά που κάνει στο παιχνίδι του.

–Οποτε μπόρεσε πραγματικά να παίξει και με τους 4 άσους της τράπουλας (Μποντιρόγκα, Ράτζα, Αλβέρτης, Οικονόμου), ο Σούμποτιτς είδε την ομάδα του να κερδίζει. Εσείς, όμως, πόσο συχνά τον είδατε φέτος αυτό το συνδυασμό;

–Ο λόγος που έχασε την Πέμπτη στο ΣΕΦ δεν ήταν άλλος από το «κρυφτούλι» που έπαιξαν πολλοί βασικοί του παίκτες στο τελευταίο δεκάλεπτο του κανονικού αγώνα. Ο Μποντιρόγκα έπαιρνε όλες τις προσπάθειες, θέλοντας και μη. Με αποτέλεσμα να πετύχει μεν 11 πόντους ο ίδιος, αλλά να μείνουν στους...13 όλοι οι υπόλοιποι!

–Κι ακόμα: είναι ομάδα που κάνει λάθη σε φάσεις-κλειδιά, που δεν αξιοποιεί πάντα το περιφερειακό της οπλοστάσιο, και που δύσκολα φθείρει την φροντ-λάιν του αντιπάλου της, με αποτέλεσμα ο Ράτζα να καταναλώνει πάντα περισσότερες δυνάμεις απ'αυτές που θα έπρεπε (προκειμένου να μένει μέχρι τέλους ακμαίος).

Αλλά είναι Παναθηναϊκός. Και δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια τώρα που βρίσκεται στην ανάγκη...