– –– Γιατί αν αφήσουμε στην άκρη τους πολιτικούς εκφραστές τής, όποιας, αριστεράς στην Ευρώπη, είναι λίγο δύσκολο π.χ. να χαρακτηρίσουμε στα 90 του πολεμοκάπηλο τον Μπόμπιο και να ξεμπερδέψουμε. 'Η να αποδεχθούμε ότι ο Γκ. Γκρας, ο Σεμπρούν, ο Μορέν ξαφνικά έγιναν τσιράκια του ΝΑΤΟ. 'Η γιατί μια Βανέσα Ρεντγκρέιβ, για να περάσουμε σε διανοούμενους ακτιβιστές της πάλαι ποτέ ακροαριστεράς, ή ο Σόφρι μέσα από τις φυλακές όπου κρατείται για τρομοκρατία (!) να εμφανίζονται ως οι πιο θερμοί οπαδοί της NATΟϊκής επέμβασης...

– – – Υπάρχουν σίγουρα αρκετές ερμηνείες που μπορεί να εξηγούν εν μέρει αυτή την ηθικοπλαστική, κατά την άποψή μας, στάση. Με κυρίαρχη την αναγόρευση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του δικαιώματος για αυτοδιάθεση, όπως έχουν περιχαρακωθεί από την ευρωπαϊκή αριστερά σε απόλυτο κανόνα. Και το χειρότερο, η εξ ορισμού ανάθεση της προστασίας τους στη μία και μόνη πλανητική υπερδύναμη, χωρίς καμία ιστορική αίσθηση, χωρίς καμία πολιτική λογική. Εν ονόματι δηλαδή της βαρβαρότητας του Μιλόσεβιτς αποδεχόμαστε τη βαρβαρότητα των βομβαρδισμών, αγνοώντας ότι η νομιμοποίηση του πλανητικού χωροφύλακα όχι μόνο δεν οδηγεί σε μια νέα φιλελεύθερη οικουμενικότητα, αλλά αντιθέτως τροφοδοτεί και συντηρεί τα πιο σκληρά εθνικιστικά μίση. Κι αυτό το πρόβλημα η αριστερά οφείλει να το αντιμετωπίσει, οφείλει να το συζητήσει, αν θέλει να υπάρξει...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ