«Από το "Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο Αθηνών ΥΓΕΙΑ" ανακοινώνεται ότι ο Φρέντυ Γερμανός ύστερα από παραμονή ενός μηνός στο νοσοκομείο κατέληξε σήμερα, ώρα 10.00 πρωινή, από γενικευμένη κακοήθη νεοπλασία».

Η ανακοίνωση αυτή, λιτή, καθαρή και κοφτή, έβαλε χθες το πρωί με το χειρότερο τρόπο τέρμα στις φήμες, στις συζητήσεις, αλλά και στην αγωνία για την υγεία του Φρέντυ Γερμανού. Εκεί, γύρω στα Χριστούγεννα, είχε εμφανιστεί δειλά στην αρχή, πιο έντονα και σίγουρα στη συνέχεια η είδηση ότι κάτι σοβαρό έτρεχε με την υγεία του καλού... πώς να τον πούμε; Δημοσιογράφο; Ανθρωπο της τηλεόρασης; Συγγραφέα; «Είναι στην Αμερική», «είναι βαριά άρρωστος», λέγαμε ο ένας στον άλλο, πάντα όμως χαμηλόφωνα. Σαν να θέλαμε να τον προφυλάξουμε. Σαν να θέλαμε να ξορκίσουμε την αλήθεια.

Γιατί ένα ήταν από την αρχή σίγουρο. Πως ο Φρέντυ Γερμανός θα έφευγε από αυτό τον κόσμο, που τόσο αγάπησε και χάρηκε με έναν και μόνο τρόπο. Αθόρυβα. Εχοντας στο πλευρό του έως την τελευταία στιγμή κυρίως δυο γυναίκες. Τις γυναίκες της ζωής του: την κόρη του Ναταλία Γερμανού και την τελευταία σύντροφό του, την ηθοποιό και χορεύτρια Μαρία Ιωαννίδου. Είναι περίεργη και αντιφατική αυτή η πρωτοφανής για ένα σύγχρονο σταρ στάση; Μπορεί.

Σημασία έχει ότι ο Φρέντυ Γερμανός, αυτός ο κατεξοχήν άνθρωπος των μίντια, αυτός που με ό,τι κι αν καταπιανόταν (τηλεοπτικές εκπομπές, χρονογραφήματα, σενάρια, σίριαλ, μυθιστορήματα και ιστορικά αναγνώσματα) βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας, της ακροαματικότητας και των πωλήσεων, αυτός για τον οποίο ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τα κανάλια διεκδικούσαν την παρουσία του σε τοκ σόου και οι χιλιάδες αναγνωστών του την υπογραφή του σε βιβλία χωρίς να αρνείται τίποτα σε κανέναν, απάλλαξε το δικό του τέλος, το δικό του θάνατο από τα στοιχεία που τόσο αγάπησε και χρησιμοποίησε στο δημιουργικό του έργο: το παραμύθι, τη συγκίνηση, τη μυθοπλασία.

Τώρα, όμως, που αποχώρησε, μπορούμε όλοι μας να μιλήσουμε γι' αυτόν, για τη ζωή του και το έργο του -το τόσο πλούσιο και πολύπλευρο- με τον τρόπο που μας δίδαξε. Με άπειρη αγάπη, με άπειρη ελευθερία και συναίσθημα. Προσφέρει, άλλωστε, τόσο υλικό.

Να το θυμηθούμε με λίγες γραμμές; Παιδί φτωχό, που ξεκίνησε από το μηδέν, με μόνο όπλο το μοναδικό ταλέντο του. Δημοσιογράφος που έκανε σχολή στο χρονογράφημα -ολόκληρη η Ελλάδα το 1964 γελούσε ξεκαρδιστικά με ένα βιβλιαράκι που είχε τον τίτλο «Με συγχωρείτε λάθος». Ανθρωπος της τηλεόρασης -και όχι των καναλιών- που τιθάσεψε το καινούργιο τότε για την Ελλάδα μέσο με το θράσος και την τόλμη ενός Δον Κιχώτη. Συγγραφέας, τέλος, διηγημάτων, βιογραφιών και ιστορικών μυθιστορημάτων, που είδε τα βιβλία του να μπαίνουν σε χιλιάδες ελληνικά σπίτια, ακόμα κι όταν είχαν για ήρωα τον Ιωνα Δραγούμη.

Ο Φρέντυ Γερμανός είχε έναν αξιοθαύμαστο τρόπο να επιβάλλει τις αγάπες του, τα ιστορικά πρόσωπα που τον κέντριζαν και τον ενέπνεαν ζωντανεύοντάς τα με μια αυθαιρεσία και φαντασία που δεν θα ταίριαζε σε επαγγελματία βιογράφο. Δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι είναι. «Παράξενο είδος», το έλεγε, άλλωστε, και ο ίδιος αυτό που τα τελευταία χρόνια έγραφε, αφού εγκατέλειψε για χάρη του οριστικά τη δημοσιογραφία, αφού σταμάτησε να γράφει στις δικές μας σελίδες τα απολαυστικά του χρονογραφήματα.

Οι ηρωίδες του, η Τερέζα του, η ακριβή του Σοφία, η Λαμπέτη του, ήταν πλάσματα ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασία, μυθιστορηματικές φιγούρες με εμβέλεια πολύ μεγαλύτερη από τις πραγματικές. Τι θα ήταν, άραγε, ο δικός του Νίκος Ζαχαριάδης; Ο κομμουνιστής ηγέτης ζωγραφισμένος από τον Φρέντυ Γερμανό τι θα έχανε σε αλήθεια και τι θα κέρδιζε σε λάμψη και ανθρωπιά; Το τελευταίο έργο της ζωής του συναντήθηκε με τον καρκίνο και το θάνατο, και έμεινε ατελείωτο.

Τον Φρέντυ Γερμανό θα τον αποχαιρετήσουμε τη Δευτέρα, στις 4.30 μ.μ., στο Α' Νεκροταφείο. Δυστυχώς, μόνο με δάκρυα. Ο ξαφνικός τρόπος που έφυγε στα 65 του χρόνια και όλα αυτά που είχε ακόμα να μας δώσει δεν επιτρέπουν ούτε καν κάποια πικρά χαμόγελα. Εχουμε γι' αυτά καιρό. Τα πρώτα του βιβλία, το «Με συγχωρείτε λάθος», το «Γράψ' το όπως το λέω», το «Δις εξαμαρτείν», το «Σκέψου πριν το αγοράσεις» μας περιμένουν να τα ξεφυλλίσουμε πάλι και πάλι.