Η φράση αυτή έκλεισε και τα προσωπικά επεισόδια της 65χρονης ζωής του Φρέντυ Γερμανού. Μιας ζωής με πάρα πολλούς σταθμούς, αναφορές, εικόνες και πάνω από όλα πρόσωπα, υπαρκτά, καθημερινά, ιστορικά ή μυθιστορηματικά...

Τα πρώτα πρόσωπα στη ζωή του Φρέντυ Γερμανού ήταν φυσικά αυτά των γονιών του. Του Ανδρέα Γερμανού και της Αθηνάς Ραπίτη, αδελφής του μουσικοσυνθέτη Λεό Ραπίτη. Ο πρώτος σταθμός η Αθήνα, αφού σ' αυτήν γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1934. Και μία από τις πρώτες εικόνες η περίφημη «μπλε πολυκατοικία» στα Εξάρχεια, οικία κατά καιρούς και της Βέμπο, του Χορν, του Κύρκου...

«Μπορεί να κατάγομαι από τη Μυτιλήνη, αλλά είμαι γέννημα της Αθήνας», έλεγε κάποτε ο ίδιος σε συνέντευξή του στη Βάσω Τζεβελέκου. «Βγαίνω και πηγαίνω στα Εξάρχεια και βλέπω την πρώτη πολυκατοικία εκεί, που μεγάλωσα, απέναντι από το Βοξ. Πάω εκεί γιατί μ' αρέσει να αναζητώ τα χνάρια της νιότης μου. Εκεί είναι τα παιδικά μου χρόνια. Της εφηβείας μου είναι στην Κυψέλη. Μεγάλωσα στην οδό Ιθάκης. Εκεί πέρασα την Κατοχή, τα Δεκεμβριανά, τον Eμφύλιο...».

Πολύ πριν από τα χρόνια της εφηβείας, στα 6 του μόλις χρόνια μυήθηκε στη λογοτεχνία από τη μάνα του («στη μάνα μου χρωστάω το παν, το ότι διάβαζα, ότι έγραφα, ότι απέκτησα σε τρία χρόνια δύο βαθμούς μυωπίας», έλεγε κάποτε, χαριτολογώντας, στον Μάκη Δεληπέτρο), ενώ ένα μόλις χρόνο μετά θα έβγαζε και την πρώτη του εφημερίδα!

Aπό πλασιέ

Η εφηβεία του τον βρίσκει μαθητή στο Βαρβάκειο και τα πρώτα χρόνια μετά την αποφοίτησή του πλασιέ σε υφάσματα, υπάλληλο σε γραφείο οικονομικών ανταλλαγών, ταμία. Ανήσυχο. Μέχρι το '53, όταν μόλις στα 19 του χρόνια κερδίζει στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος Νέων της «Βραδυνής» που οργάνωνε ο Μπάμπης Κλάρας το δεύτερο βραβείο -το πρώτο το είχε πάρει ο Σπύρος Τσακνιάς. «Οταν πήρα εκείνο το βραβείο», εξομολογείτο ο ίδιος στο Γιώργο Βιδάλη «άρπαξα τη γιαγιά μου κι άρχισα να τη χορεύω. Ηταν η πιο μεγάλη χαρά της ζωής μου αυτό το βραβείο...».

Παραδόξως μέχρι το 1964 που θα εκδώσει και το πρώτο του βιβλίο, το «Με συγχωρείτε, λάθος», δεν θα τον κερδίσει η λογοτεχνία. Αν και δεν σταματά ποτέ να γράφει λογοτεχνικά κείμενα (το τελευταίο του βιβλίο άλλωστε, οι «Υγρές Νύχτες», είναι μια συλλογή αναμνήσεων - διηγημάτων που γράφτηκαν ανάμεσα στα 17 και στα 26 του χρόνια), στρέφεται στη δημοσιογραφία.

Η δημοσιογραφική του καριέρα ξεκινά το 1954 στην εφημερίδα «Ελευθερία», όπου θα εργαστεί ως ελεύθερος ρεπόρτερ μέχρι το 1960. Από το 1960 έως και το '67 μετακομίζει στη «Μεσημβρινή» της Ελένης Βλάχου, όπου αρχίζει πλέον να γράφει χρονογραφήματα. Ο κύκλος του στις εφημερίδες θα κλείσει με την «Ελευθεροτυπία» (1975-1990), από την οποία θα παραιτηθεί για να αφοσιωθεί στο γράψιμο...

Δεκάδες ήταν τα διάσημα πρόσωπα που βρέθηκαν σε ένα δημοσιογραφικό τετ-α-τετ με τον Φρέντυ Γερμανό. Μερικοί απ' αυτούς; Ο Τσόρτσιλ, ο Αϊζενχάουερ, ο Ντε Γκολ, ο Κένεντι, ο Νίξον, ο Κάρτερ, , ο Μομ, ο Στάινμπεκ, ο Φόκνερ, η Γκάρμπο, ο Ωνάσης κ.ά.

Tα βιβλία του

Ο τρίτος μεγάλος κύκλος της ζωής του Φρέντυ Γερμανού ήταν η συγγραφή. Μετά το «Με συγχωρείτε, λάθος», ακολουθεί μια σειρά καταρχήν χιουμοριστικών βιβλίων, με ευδιάκριτο σε ορισμένα από αυτά το αντιαμερικανικό αίσθημα. Εγραψε 25, συνολικά, βιβλία. Τα χιουμοριστικά: «Το δις εξαμαρτείν» (1966), «Γράψ' το όπως το λέω» (1968), «Σκέψου πριν το αγοράσεις» (1970), «Ούτε αλάτι, ούτε πιπέρι» (1972), «Φαπ» (1975), «Τζίμμυ πάρε ένα φυστίκι...» (1977), «Εύρω-λεξικό» (1979), «Πρώτη σελίδα» (1982), «Περισσότερο σεξ σε λίγο» (1980), «Τρελλαθήκαμε εντελώς; » (1984) και «Ελλάς υπό το μηδέν» (1993). Τις νουβέλες: «Ο εχθρικός πλανήτης» (1978), «Ενα γελαστό απόγεμα» (1978, δεύτερο κρατικό θεατρικό βραβείο) και «Σαμ» (1980). Τα ιστορικά μυθιστορήματα: «Ακριβή μου Σοφία» (1982), «Η Εκτέλεση» (1986), «Τα ερωτικά της Κορσικής» (1990), «Γυναίκα από βελούδο» (1994), «Τερέζα» (1997). Τις βιογραφίες «Γεια σου Ελληνα...» (1988) και «Ελλη Λαμπέτη» (1996). Και τα ταξιδιωτικά: «Φυστίκι ελήφθη. Οβερ...» (1978), «Καληνύχτα θείε Οσκαρ» (1979).

Ο Φρέντυ Γερμανός δεν ήταν φυσικά μόνον ένας άνθρωπος καριέρας. Ηταν κι ένας πολύ γοητευτικός άνδρας. Από τη ζωή του πέρασαν πολλές γυναίκες. Γυναίκες που ήταν «πάντα τ' οξυγόνο. Ηταν το φίλτρο της δουλειάς μου. Οι πιο άχαρες περίοδοι ζωής ήταν αυτές που δεν υπήρχε μια έντονη ερωτική συντροφιά...».

Παντρεμένος πρώτα με την Εριέτα Μαυρουδή, από την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Ναταλία, ο Φρέντυ Γερμανός είχε μια θυελλώδη σχέση και με τη Μαρία Ιωαννίδου. Η γνωριμία τους ήταν σχεδόν μυθιστορηματική: έγινε, όταν εκείνος είχε καλέσει την Ιωαννίδου σε μια εκπομπή για να μιλήσει για την περιπέτεια που τότε περνούσε, έχοντας μείνει παράλυτη από το ψυχολογικό σοκ που είχε υποστεί λόγω του θανάτου της μητέρας της. Και τι παράξενο! Η συνάντησή της με το Φρέντι Γερμανό δεν θα έφερνε μόνο τον έρωτα αλλά και εν καιρώ την πλήρη αποκατάσταση της υγείας της.

Η Μαρία Ιωαννίδου ήταν και η τελευταία σύντροφος της ζωής του. Εκείνη που τον παρακολουθούσε εδώ και καιρό να ετοιμάζει με την ίδια δημιουργική μανία τη βιογραφία του Ζαχαριάδη -ήδη είχε 20 μαγνητοφωνημένες ώρες συνεντεύξεων με τη σύντροφο του Ζαχαριάδη, τη Ρούλα Κουκούλου. Εκείνη που βρήκε στο γραφείο το τελευταίο του σημείωμα: «Πρέπει να τελειώσω τον Ζαχαριάδη...»