Μετά τη δολοφονική επίθεση στο νοσοκομείο του Βελιγραδίου και παρά το γεγονός ότι ακόμη και ο πρόεδρος Μιλόσεβιτς, όπως και όλοι πλέον, μιλάνε για τα πρώτα βήματα της ειρήνης μέσα από την πρωτοβουλία Τσερνομίρντιν, το ΝΑΤΟ συνέχισε τις επιθέσεις του σε στόχους όπου υπάρχουν άμαχοι και ανίκανοι να αντιδράσουν πολίτες. Αυτή τη φορά, μέσα στους στόχους στο Κόσοβο ήταν και οι φυλακές του της Ντουμπράβα, στόχος που είχε ξαναχτυπηθεί την περασμένη Τετάρτη. Σ' εκείνη την επίθεση είχαν σκοτωθεί δυο κρατούμενοι και πέντε είχαν τραυματιστεί σοβαρά. Ο νέος βομβαρδισμός ξεκίνησε μαζί με τη χθεσινή ημέρα. Στις 8.30 το πρώτο κύμα αεροσκαφών έριξε τις βόμβες του εναντίον των φυλακών και ακολούθησαν αλλά δύο κύματα. Περισσότερες από 20 βόμβες, μεταξύ αυτών και ένας αριθμός βομβών κατά προσωπικού, χτύπησαν τις εγκαταστάσεις των φυλακών, διαλύοντας κυριολεκτικά γραφεία, κοινόχρηστους χώρους και κρατητήρια.

Ο πρώτος απολογισμός μιλούσε για 10 νεκρούς. Οσο η ώρα περνούσε, όμως, και οι στρατιώτες έψαχναν μέσα στα συντρίμμια, ο αριθμός μεγάλωνε. Λίγο πριν από τη δύση, χθες το βράδυ, είχαν βρεθεί 19 νεκροί. Aλλοι δέκα είχαν μεταφερθεί στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένοι. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, οι περισσότεροι είναι Aλβανοί ποινικοί κρατούμενοι, αλλά και αρκετοί σωφρονιστικοί υπάλληλοι, καθώς και ο διευθυντής των φυλάκων Νεντζμεντίν Καλιτσανάτς.

«Nα πάρουμε μέρος κι εμείς»

Aπευθείας συνομιλίες της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης με τον ΟHE ζήτησε ο υφυπουργός Εξωτερικών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης κ. Βούγιεβιτς, χθες, σε συνέντευξη Tύπου που έδωσε, τονίζοντας ότι προκαταρκτικός όρος για να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις είναι να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Το ίδιο υποστήριξε και ο υπουργός Εξωτερικών Ζιβαντίν Γιοβάνοβιτς σε μια σύντομη δήλωσή του προς του Eλληνες δημοσιογράφους χθες το πρωί. Ο κ. Γιοβάνοβιτς είπε ότι «είμαστε έτοιμοι να συνεισφέρουμε στη διπλωματική λύση του προβλήματος και είμαστε έτοιμοι να πάρουμε μέρος στις διπλωματικές προσπάθειες που γίνονται για ειρήνη στο Κόσοβο». Η θέση αυτή ερμηνεύθηκε από κύκλους της κυβέρνησης του Βελιγραδίου ως προσπάθεια της κυβέρνησης και του ίδιου του Μιλόσεβιτς να αναγνωριστεί ουσιαστικά από τη διεθνή κοινότητα, η οποία τον αντιμετωπίζει ως εγκληματία πολέμου και όχι σαν πρόεδρο ενός κράτους.