Σαν κούρσα μετ' εμποδίων έμοιαζε ο δρόμος του Παναθηναϊκού προς τον τίτλο! Εκατόν δέκα μέτρα; Μπα, μάλλον cross country! Από 'κείνα τα δρομολόγια που σου βγάζουν την ψυχή.

Οι πράσινοι βούτηξαν σε βαθιά νερά, να, όμως, που έφτασαν σώοι και αβλαβείς στο τέρμα. Και, όπως αποδείχθηκε, είχαν κρατήσει δυνάμεις για την τελική ευθεία.

Ψάξτε όσες στατιστικές θέλετε, βουτήξτε στα συρτάρια, αυτό που θα σας ζητήσουμε δεν πρόκειται να το βρείτε.

Mόνο 3 λάθη!

Υπήρξε, λέτε, ομάδα που να τελείωσε το κρισιμότερο παιχνίδι της χρονιάς, το 54ο μιας χρονιάς κολασμένης, με... 3 μόνο λάθη;

Το κατόρθωμα του Παναθηναϊκού βγάζει τη γλώσσα στη λογική.

Η μπάλα του 5ου τελικού ζύγιζε 100 κιλά στο τζάμπολ, 200 στο 10ο λεπτό, 500 στο 15ο (όταν οι πρωταθλητές είχαν 4/18 σουτ κι έχαναν 26-14), έναν τόνο στο τελευταίο δίλεπτο (όταν ο Ολυμπιακός είχε ανατρέψει ντεζαβαντάζ 12 πόντων κι έβλεπε τον τίτλο καθαρά).

Κι όμως, οι πράσινοι την κρατούσαν γερά και την προφύλασσαν σαν πολύτιμο κόσμημα. Μια φορά μόνο ξέφυγε απ' τα χέρια του Παταβούκα και βγήκε άουτ, άλλη μια την έκλεψε ο Παπανικολάου απ' την αγκαλιά του Μποντιρόγκα και μια τρίτη την «πούλησε» με επιθετικό φάουλ ο Σέρβος. Τρία λάθη, σε 60, περίπου, επιθέσεις! Στατιστική τίτλου...

Ο Νίκος Μπουντούρης έπαιξε ακριβώς 100 λεπτά στους 4 τελικούς. Εχασε τον πρώτο λόγω τραυματισμού, αλλά επέστρεψε δριμύτερος στον 2ο, για να δώσει το σύνθημα της αντεπίθεσης. Σε 100 λεπτά συμμετοχής, δεν έκανε ούτε μισό λάθος. Ο ίδιος πέτυχε και το «go ahead basket» (όπως θα 'λεγαν στο Αμέρικα) του 5ου τελικού, αυτό που βοήθησε τον Παναθηναϊκό να ορθώσει ανάστημα όταν το σκορ ήταν 29-18. Το τρίποντο του Νικόλα στο 17 , από 8 μέτρα μάλιστα, ήταν το πρώτο καλάθι ενός σερί που έμελλε να φτάσει το 20-0!

*Πώς γίνεται ρε Νίκο να παίζει ένας πλέι-μέικερ 100 λεπτά σε τελικούς χωρίς να χάνει έστω μία φορά την μπάλα;

«Τι να σου πω τώρα; Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Αλλος κοιτάζει να καρφώνει στο καλάθι, αλλά εγώ δεν μπορώ να κάνω τέτοια πράγματα. Καθήκον μου στο γήπεδο είναι να προσέχω την μπάλα. Ε, αυτό έκανα».

Μετά το πρώτο 15λεπτο του 5ου τελικού, ο Παναθηναϊκός δοκίμασε 30 σουτ με την μπάλα που έκαιγε και ευστόχησε στα 17: 57 στα εκατό! Επίσης, βρήκε στόχο σε 12 από τις 16 βολές που εκτέλεσε.

Κι όταν χρειάστηκε έναν ήρωα της... προτελευταίας στιγμής, για να σπρώξει τον Ολυμπιακό κάτω απ' την επιφάνεια του νερού, τον βρήκε στο πρόσωπο του Νάντο Τζεντίλε.

Ο «τρελός του χωριού» ήταν εκεί, φώναξε «παρών»! Στην αρχή της χρονιάς, όταν ολοκληρώθηκε η μεταγραφή του Ιταλού στον Παναθηναϊκό, σας μιλούσαμε για έναν μπασκετμπολίστα «παρανοϊκό», που μπορεί να καταστρέψει οποιαδήποτε ομάδα με τις αποφάσεις του - την αντίπαλη ή και τη δική του. Στην πορεία, τον ξεχάσαμε.

Ο Νάντο του Παναθηναϊκού ήταν ένας άλλος Τζεντίλε, σοβαρός, μετρημένος, και πρόθυμος να παίξει το δεύτερο (ή τρίτο, ή τέταρτο) βιολί. Την Πέμπτη, όμως, στο ίδιο γήπεδο όπου κάποτε πέτυχε 38 πόντους σε ευρωπαϊκό τελικό αντίπαλος του Ντράζεν Πέτροβιτς, ήξερε ότι είχε φτάσει η ώρα του.

Το «γκολ-φάουλ» που πέτυχε μπροστά στον απογοητευτικό Τάρλατς, 2,03 πριν το τέλος ήταν το σημαντικότερο καλάθι της σειράς των τελικών.

«Eκω τρελατεί»

Λίγο νωρίτερα, ο Ολυμπιακός είχε πάρει το προβάδισμα για πρώτη φορά στο β ημίχρονο, 51-50, μ' ένα καλάθι+φάουλ για το οποίο ο Τζεντίλε ένιωθε ένοχος.

Αυτός άργησε να μαρκάρει τον Γκολντγουάιρ, αυτός χτύπησε τα χέρια του Αμερικανού την ώρα που η μπάλα έφευγε για το καλάθι. Αυτός πήρε και τη ρεβάνς! Αφησε τον Γκολντγουάιρ καρφωμένο στο παρκέ και όρμησε κατ'ευθείαν στο χώρο ευθύνης του Τάρλατς, χωρίς να φοβάται, στα νύχια του θηρίου. Του έβαλε το καλάθι. Του πήρε το φάουλ. Εβαλε και τη βολή.

Ξανάβαλε την πράσινη εξέδρα στο παιχνίδι. Εκοψε τη φόρα των κόκκινων, πάνω που αυτοί χάλαγαν τον κόσμο στις κερκίδες. Υποχρέωσε τον Ολυμπιακό να κυνηγάει. Και, αμέσως μετά, του έδωσε και τη... χαριστική βολή με δύο εύστοχες βολές, ενενήντα οχτώ δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Από το 51-55 δεν υπήρχε γυρισμός.

*Πες μας για εκείνο το καλάθι, τρελο-Ιταλέ!

«Λοιπόν, κοίτα. Πες ότι αυτό εδώ είναι το καλάθι. Σούταρα, η μπάλα σκαρφάλωσε πάνω, γύρισε γύρω γύρω και... τσουπ! Επεσε μέσα. Μαλάκα μου, τι λέω τώρα, έκω τρελατεί»!