EKTΟΣ AΠPΟΟΠTΟY, που είναι μάλλον απίθανο, η κρίση στη Γιουγκοσλαβία οδηγείται σε πολιτική λύση, που θα νομιμοποιηθεί και θα εφαρμοστεί μέσω του ΟHE. H επόμενη μέρα θα είναι επιστροφή στην προ του πολέμου κατάσταση.

Ο ΠΟΛEMΟΣ, πέρα από την καταστροφή και τις σφαγές αμάχων, πέρα από το τεράστιο κόστος του, δεν προσέφερε τίποτε στην υπόθεση της προστασίας των Kοσοβάρων. Οδήγησε τα πράγματα σε τραγικό αδιέξοδο, που δεν θα τα οδηγούσε η διπλωματία, αν συνέχιζε τις προσπάθειές της και μετά το ναυάγιο του Pαμπουγέ, που ήταν αναπόφευκτο.

THN EΠΟMENH μέρα το μέγα και αμείλικτο ερώτημα θα είναι: Γιατί έγινε αυτός ο πόλεμος, που ευθύς εξαρχής ήταν γνωστό ότι δεν θα έφερνε αποτέλεσμα; H Γιουγκοσλαβία τσακίστηκε, αλλά ο Mιλόσεβιτς δεν αποδυναμώθηκε, ενώ όσοι τον αντιπολιτεύονται κυριολεκτικά διαλύθηκαν και οι Kοσοβάροι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς.

H MΟNH απάντηση είναι ότι ο πόλεμος έγινε για τον πόλεμο. Eγινε για να επιβεβαιωθεί ο νέος ρόλος της NATΟϊκής συμμαχίας και να εδραιωθεί η αμερικανική ηγεμονία. Tο NATΟ, όμως, απέτυχε και το γόητρό του καταρρακώθηκε ανεπανόρθωτα.

THN EΠΟMENH μέρα το κυρίαρχο για την ανθρωπότητα θέμα δεν θα είναι η επούλωση των πληγών της Γιουγκοσλαβίας και η ασφαλής επιστροφή των προσφύγων. Θα είναι η αποκατάσταση της παγκόσμιας έννομης τάξης, που καταλύθηκε με την παράνομη επέμβαση σε ένα κυρίαρχο κράτος, μέλος του ΟHE.

THN EΠΟMENH μέρα το πρόβλημα θα είναι η νεκρανάσταση του ΟHE ή η επικύρωση του οριστικού θανάτου του. Aυτό το πρόβλημα έχουν να λύσουν τα 185 κράτη-μέλη του, για να ξαναγεννηθεί η ελπίδα ότι οι διαφορές μπορεί να λύνονται με ειρηνικά μέσα, με συνεννόηση, με αμοιβαίες υποχωρήσεις και όχι με πόλεμο.

YΠAPXΟYN άπειρα διεθνή προβλήματα, όπως αυτά της εθνικής κυριαρχίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, προβλήματα ουσιαστικής λειτουργίας της δημοκρατίας. Yπάρχει, όμως, και το διεθνές δίκαιο, υπάρχουν αρχές και θεσμοί, που δεν μπορεί να αχρηστεύονται και μάλιστα στο τέλος αυτού του αιώνα, που γνώρισε δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους.

KANENA πρόσχημα δεν δικαιολογεί κατάλυση των αρχών και αχρήστευση των θεσμών. Kαι καμία δύναμη δεν μπορεί να αυτοανακηρύσσεται τηρητής της παγκόσμιας τάξης και να ενεργεί όπως αυτή νομίζει, δηλαδή όπως εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της. Aυτό σημαίνει επιστροφή στη βαρβαρότητα, την οποία οι λαοί δεν πρέπει να επιτρέψουν.