ΟTAN μια υπερδύναμη καταφεύγει σε μεθόδους διεθνούς πειρατείας, επιστρατεύοντας χάκερς και κάθε λογής πράκτορες για να διασώσει το γόητρό της -γιατί περί αυτού πρόκειται πλέον...- είναι φανερό ότι έχει χάσει για τα καλά το παιχνίδι. Ακόμη κι αν ο ανθρωπιστής κ. Κλίντον καταφέρει να ισοπεδώσει ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία, για να.. τιμωρήσει τον Μιλόσεβιτς, έχει χάσει έναν άλλο πόλεμο. Κι όχι μόνον ηθικά -η αναζωπύρωση του αντιαμερικανισμού από την Κίνα ώς την Ελλάδα είναι μια μικρή μόνο ένδειξη- αλλά επί της ουσίας, με την απώλεια της διπλωματικής και πολιτικής αξιοπιστίας

HΔH H PΩΣIA, που στην αρχή του πολέμου βρισκόταν στο περιθώριο, έχει ενδυθεί και πάλι το μανδύα μιας σημαντικής δύναμης, που ο ρόλος της στην εφαρμογή οποιασδήποτε συμφωνίας είναι καθοριστικός, και ο κ. Τσερνομίρντιν φαίνεται να κρατά στα χέρια του την τύχη μιας συμφωνίας, πολύ περισσότερο από τον τοποτηρητή τού Κλίντον, κ. Τάλμποτ. Από την άλλη πλευρά, ακόμη και ο πολέμαρχος κ. Μπλερ διαπιστώνει ότι δεν αποδίδει η συνταγή του να είναι βασιλικότερος του βασιλέως. Κι ενώ βγήκε μπροστά με απέραντο κυνισμό, εν ονόματι των «αδελφικών σχέσεων» με την Ουάσιγκτον, εισπράττει τώρα το άδειασμα του Κλίντον...

TΟ IΔIΟ και οι υπόλοιποι Eυρωπαίοι, που διαπιστώνουν ότι η αξιοπιστία της « μεγάλης φίλης», αλλά και η δυνατότητά της να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, στηρίζονται σε πήλινα, κυριολεκτικά, πόδια. Δεν είναι μάλιστα καθόλου απίθανο η κρίση στο Κόσοβο, που θεωρήθηκε -και όχι άδικα- ένα από τα μεγαλύτερα ναυάγια της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής, να οδηγήσει, όπως προβλέπουν κάποιοι αναλυτές, σε μια εντελώς αντίστροφη πορεία. Στο να διαμορφώσουν, επιτέλους, οι χώρες της Ευρώπης μια εξωτερική και αμυντική πολιτική, που δεν θα είναι μονίμως δέσμια της Ουάσιγκτον.

MIA EΞEΛIΞH που είναι όχι απλώς απαραίτητη αλλά απολύτως αναγκαία, αφού είναι φανερό πλέον ότι οδηγούμαστε σε αναθεώρηση του ρόλου των διεθνών οργανισμών, όπως διαμορφώθηκαν μετά το Β  Παγκόσμιο Πόλεμο. Και οι διεθνείς θεσμοί δεν είναι δυνατόν να στηρίζονται στη μονοπολική πλανητική κυριαρχία μιας υπερδύναμης, που θα αποφασίζει με πρωτοφανή τυχοδιωκτισμό για πόλεμο και ειρήνη, για ανθρώπινα δικαιώματα και εθνική κυριαρχία...

IΣΩΣ το μόνο θετικό αυτού του απάνθρωπου πολέμου είναι ότι μεταξύ των θυμάτων του περιλαμβάνεται η αξιοπιστία των πλανηταρχών. Μια συνέπεια που μέρα με τη μέρα γίνεται φανερή για όλο και μεγαλύτερο τμήμα της διεθνούς κοινότητας, υπονομεύοντας έτσι τους ισοπεδωτικούς σχεδιασμούς της νέας παγκόσμιας τάξης.