Ο πτέραρχος Μάικλ Σορτ, διοικητής του ΝΑΤΟ στη νότια Ευρώπη, είναι ονειροπόλος. Και ευτυχής θνητός, γιατί βλέπει τα όνειρά του να γίνονται πραγματικότητα. «Αν σε βομβαρδίζουν Β1, Β52 και Α10 καθημερινώς, και όταν γνωρίζεις ότι κάθε φορά που μετακινείσαι, είσαι εύκολος στόχος, κάποια στιγμή θα σπάσει το ηθικό σου», εξομολογείται στην «Ουάσιγκτον Ποστ». Αρχικά είναι λίγο ντροπαλός (έτσι είναι όλοι οι ονειροπόλοι) και καμώνεται ότι μιλάει για το γιουγκοσλαβικό στρατό. Γρήγορα, όμως, παρασύρεται από τη συζήτηση και μιλάει ξεκάθαρα. «Ως αεροπόρος -λέει- θα έκανα αυτή την επιχείρηση διαφορετικά. Θα είχα χτυπήσει την καρδιά της Γιουγκοσλαβίας από την πρώτη στιγμή... Οταν ξυπνάς το πρωί και δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι σου, δεν έχεις φωταέριο στο σύστημα θέρμανσης και η γέφυρα που χρησιμοποιείς για να πας στη δουλειά σου έχει γκρεμιστεί, θ' αρχίσεις να αναρωτιέσαι...». Ο κ.Σορτ είναι ευτυχισμένος, όπως ίσως οι πτέραρχοι της Λουφτβάφε, πριν από 58 χρόνια. Η θηριωδία σε όλο της το μεγαλείο. Ούτε νερό ούτε ψωμί δεν έχουν πια στο Βελιγράδι.

Κι εμείς, σιωπηροί συνένοχοι, καθώς πλησιάζει η ώρα της κάλπης, εκλιπαρούμε τον κάθε κ. Σορτ να είναι λίγο περισσότερο διακριτικός με τη Θεσσαλονίκη, μην είναι μαύρο κι άραχλο το βράδυ της 13 Ιουνίου για το κυβερνητικό ψηφοδέλτιο. Είναι θέμα ευαισθησίας...

ΓΡ.ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ