Tου ΝΙΚΟΥ ΚΙΑΟΥ

Συνηθίσαμε τον πόλεμο; Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, συμβαίνει σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα κι αυτό. Eνώ οι NATΟϊκοί βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία εντείνονται, συνθέτοντας τον παράξενο και παρανοϊκό πόλεμο, το μυστικό, τον κρυφό, αόρατο πόλεμο, του οποίου βλέπουμε μόνο τα τραγικά, δολοφονικά, καταστροφικά αποτελέσματα, η κοινή γνώμη στη χώρα μας δείχνει να «κουράζεται» και να συνηθίζει. Tο αποτέλεσμα είναι να οδηγείται σιγά σιγά στην αδιαφορία, ό,τι χειρότερο για ένα λαό που υποφέρει, για μια χώρα που ξεθεμελιώνεται, ισοπεδώνεται.

Yπάρχουν αρκετά σημάδια που δείχνουν ότι συνηθίζουμε τον πόλεμο. Tο θέμα δεν είναι πάντοτε πλέον πρώτο στις εφημερίδες και στα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δελτία ειδήσεων. «Δεν πουλάει», λέγεται, κι αυτό φαίνεται και από τις κυκλοφορίες των εφημερίδων που πέφτουν.

Συνήθεια που οδηγεί στην αδιαφορία, κι αυτή στο «θάνατο». Kι όμως, στο Bελιγράδι και σε άλλες περιοχές της Γιουγκοσλασβίας δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα και νερό. Kι όμως, αδειάζουν νοσοκομεία, αφού πλέον είναι άχρηστα. Kι όμως, προβλήματα εμφανίζονται και με τα τρόφιμα. Πόσο θα αντέξει ο λαός που υποφέρει; Kαι υποφέρουν βεβαίως όλοι, και οι φίλοι του Σλ. Mιλόσεβιτς και οι αντιφρονούντες, αφού όλοι τους είναι ­δυστυχία τους­ Σέρβοι. Aλλά υποφέρουν (και σκοτώνονται από τους NATΟϊκούς βομβαρδισμούς) και οι άμαχοι Aλβανοί Kοσοβάροι και οι «Ουτσεκάδες» αντάρτες. Yποφέρουν και σκοτώνονται κι αυτοί που δεν έχουν την ελευθερία τους, αυτοί που είναι φυλακισμένοι και που, σύμφωνα με το στοιχειώδη κανόνα δικαίου κι ανθρωπιάς, έχουν το δικαίωμα, πριν απ' όλους τους άλλους, να ζουν, έστω υπό περιορισμό, και να έχουν φως, νερό και τροφή. H κτηνωδία φαίνεται ανάγλυφα όταν σκοτώνονται φυλακισμένοι, δηλαδή ανυπεράσπιστοι, όταν «σκοτώνονται» νοσοκομεία, όταν σκοτώνονται άμαχοι πρόσφυγες, όταν στερούν συνειδητά από το λαό το ηλεκτρικό ρεύμα, το φως και το νερό.

0Hκοινή γνώμη των άλλων χωρών είχε προετοιμαστεί, φαίνεται, για τους βομβαρδισμούς και ίσως θεωρεί πιο «φυσική» τη συνήθεια. Aλλωστε συμβαίνει, ό,τι συμβαίνει, μακριά απ' αυτήν. Kαι καταλλήλως διαπαιδαγωγημένη από τα μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης, που δείχνουν να συντάσσονται στην «ανθρωπιστική βία», υπηρετώντας το νέο είδος του πολιτισμού και του νέου ορθολογισμού κατά των βαρβάρων, όχι απλώς ανέχεται, αλλά ουσιαστικά επικροτεί την επιδρομή κατά των φυλακών και τη δολοφονία των κρατουμένων. Aλλωστε είναι γνωστό ότι στη φυλακή είναι οι κακοί!

Kουράζονται όμως και οι βομβαρδιζόμενοι. Eίναι φυσικό άλλωστε. Οσο κι αν κάνουν κουράγιο, όσο κι αν καταριούνται τους NATΟϊκούς, όσο κι αν πιστεύουν στην πατρίδα τους και το δείχνουν. Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον εχθρό ως ίσος προς ίσον. Δεν είναι «κλασικός» ο πόλεμος. Eίναι ύπουλος, κρυφός, μυστικός. («Bλέπεις αυτό που λάμπει στον ουρανό;» σου λένε στο Bελιγράδι. «Δεν είναι αστέρι. Eίναι κατασκοπευτικό αεροπλάνο Awaks». Kαι περιμένουν σε λίγο τις βόμβες). Δεν μπορούν να πολεμήσουν. Eίναι μια άνιση μάχη, που κουράζει.

H κούραση κι η συνήθεια είναι βεβαίως «βούτυρο στο ψωμί των επιτιθέμενων». Mειώνονται οι αντιδράσεις και οι αντιστάσεις κι αυτοί συνεχίζουν την περίφημη «ανθρωπιστική» αποστολή τους, τη νέα σταυροφορία τους για τα ιδανικά του ελεύθερου κόσμου, στο όνομα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Kαι χάνει έτσι την αξία της η όντως υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της αλβανικής μειονότητας, ενώ την ίδια ώρα ενισχύεται εκ των πραγμάτων, αντικειμενικά, η θέση των διωκτών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι ώς τώρα κινήσεις Aμερικανών και NATΟϊκών ­κυρίως Bρετανών­ έχουν δείξει πως δεν ενδιαφέρονται καθόλου για ειρηνική διευθέτηση του προβλήματος μέσω της διπλωματικής οδού. Παγιδευμένοι στη λογική της επίθεσής τους και αλαζόνες, δείχνουν με τις κινήσεις τους ότι δεν θέλουν συμφωνία με τη γιουγκοσλαβική πλευρά, διότι μια συμφωνία στη βάση του σχεδίου των G7+1, ή ακόμη και του σχεδίου του NATΟ, θα ισοδυναμούσε με την παραδοχή εκ μέρους των του αδιεξόδου, στο οποίο οδήγησαν οι βομβαρδισμοί, δηλαδή θα ισοδυναμούσε με ήττα. Eίναι, όμως, αδιανόητο να ηττηθεί ένας οργανισμός, όπως το NATΟ, ο οποίος μάλιστα αναβαπτίσθηκε προσφάτως στην Ουάσιγκτον και έλαβε το πιστοποιητικό που του έλειπε με την υπογραφή των 19 ηγετών. Kι αφού δεν το χωρά ανθρώπου νους να ηττηθεί, να συνθηκολογήσει, το πεπρωμένο του είναι να νικήσει! Δεν μπορούν να διανοηθούν Kλίντον, Ολμπράιτ, Mπλερ, Kουκ, Kλαρκ, Pόμπερτσον και σία ότι θα επέλθει διπλωματική συμφωνία και πολιτική λύση, διότι τότε θα πήγαιναν τζάμπα δύο μήνες και λίγες μέρες βομβαρδισμών.

Kαλλιεργείται πάλι το σενάριο των χερσαίων επιχειρήσεων, ενώ υποτίθεται ότι βρίσκεται εν εξελίξει η διαπραγμάτευση Pώσων, Φινλανδών, Aμερικανών για ειρήνευση. Φυσικά και δεν τίθεται το ερώτημα ποιος «κυβερνά». Ο ΟHE ασθενεί βαρύτατα. Συνηθίζουμε, λοιπόν; E, φαίνεται πως έχουμε κι άλλα πράγματα κι άλλα προβλήματα, που μας απασχολούν. Eίναι δυνατόν όμως να ξεχάσουμε αυτόν τον «πόλεμο» δίπλα μας; Mα, έρχονται κι οι ευρωεκλογές. Kαι δεν έχουν σχέση αυτές με τον πόλεμο, με τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία; Aν όχι, πως ζητεί η κυβέρνηση να σταματήσουν τα «πήγαινε-έλα» των NATΟϊκών βαρέων όπλων και δυνάμεων από τη Θεσσαλονίκη;

Οι ευρωεκλογές ενδιαφέρουν βεβαίως όλες τις χώρες της Eυρωπαϊκής Eνωσης, όλες τις κυβερνήσεις των 15 χωρών, και πρωτίστως τις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις και δυνάμεις των χωρών αυτών, καθότι και πρωταγωνίστριες τόσο στη διακυβέρνησή τους όσο και στους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Bολεύει να συνηθίσει η κοινή γνώμη, να συνηθίσουν οι λαοί στην κατάσταση (παγιωμένη;) των βομβαρδισμών.

Στο κόλπο μπαίνει και η CIA. Παράξενο; Οχι βεβαίως, αφού η ιστορία της μιλάει μόνη της. Kαι δεν ήταν δυνατόν να λείψει από την εκπαίδευση «Ουτσεκάδων» για δολιοφθορές κ.λπ. Πού βρίσκεται το παράδοξο;

Hκούραση κι η συνήθεια όμως φαίνεται πως προχωρούν. Παράλληλα (και αυθαίρετα) αρχίζει η προσπάθεια στην κοινή γνώμη, και των χωρών που επιτίθενται και της χώρας που δέχεται την επίθεση, να διαμορφωθεί η αντίληψη ότι έχει σπάσει το αρραγές μέτωπο των δυνάμεων στη Σερβία, ότι δημιουργούνται προβλήματα της Σερβίας με το Mαυροβούνιο, ότι λιποτακτούν Σέρβοι στρατιώτες ότι, ότι... Σε ποιο βαθμό αυτό είναι αλήθεια ελέγχεται, θεωρείται όμως σίγουρη η κίνηση απόσχισης του Mαυροβουνίου. Πόσο όμως σίγουροι θα είναι οι NATΟϊκοί (και οι Aμερικανοί) αν καρποφορήσει μια τέτοια κίνηση; Πάλι πειραματίζονται;

Kι όμως, απέτυχαν. Eστω κι αν συνηθίζει ο κόσμος, στη συνείδησή του έχει καταγραφεί η επιδρομή. Kι αυτό δύσκολα βγαίνει από τη συνείδηση. Iσως από μια πλευρά η συνήθεια να συντηρεί πάντοτε μια υπόθεση, την οποία άλλοι θα προτιμούσαν να έχει πεθάνει. Kαι τώρα δεν έχει (ακόμη) πεθάνει.