Τελικά και η βαρβαρότητα είναι είδος με... ημερομηνία λήξης, «προϊόν» καταναλώσιμο. Οσο κυνικό κι αν ακούγεται, είναι δυστυχώς πραγματικότητα και μάλιστα αδιαμφισβήτητη. Αντικατοπτρίζεται άλλωστε καθημερινά στις μετρήσεις θεαματικότητας και στα δελτία κυκλοφορίας των εφημερίδων. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σ' ολόκληρη την Ευρώπη.

– Και δεν μιλάμε για σκανδαλοθηρικά έντυπα τύπου «Σαν», που έτσι κι ανακαλύψουν μια ημίγυμνη φωτογραφία κάποιας μέλλουσας πριγκίπισσας μπορεί να ξεχάσουν τα πάντα. Οποια εφημερίδα κι αν κοιτάξεις θα διαπιστώσεις ότι ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία ή έχει υποβαθμιστεί ή εξαντλείται σε κάποιο μονόστηλο στην πρώτη σελίδα. Τα ίδια και χειρότερα στα τηλεοπτικά δελτία, αφού η καρκινοβατούσα διπλωματία δεν προσφέρει αποδεκτή εικόνα για τις ανάγκες του μέσου -δηλαδή των τηλεθεατών- ενώ οι εικόνες των βομβαρδισμών και των θυμάτων έχουν «κορέσει» το φιλοθεάμον κοινό... Αλλωστε, ένας επιπλέον βομβαρδισμός, μερικά «κατά λάθος» ανθρώπινα θύματα δεν αποτελούν πλέον είδηση... Η ταχύτητα με την οποία έχουμε συνηθίσει να καταναλώνουμε τα πάντα δεν μπορεί να μας αφήσει ανεπηρέαστους, ακόμα κι όταν έχουμε να κάνουμε με πόλεμο...

– Κι ας μην σπεύσουν να κατηγορήσουν κάποιοι για μια ακόμα φορά τα μέσα για συνειδητή προσπάθεια υποβάθμισης. Γιατί δυστυχώς δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προσπαθούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του κοινού τους, όπως τουλάχιστον τις αντιλαμβάνονται. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, οι θεαματικότητες και τα δελτία κυκλοφορίας είναι ένα στοιχείο που καταγράφει την ανταπόκριση των πολιτών. Και οι πολίτες έπειτα από 65 και πλέον μέρες πολέμου τείνουν να πάθουν ανοσία... Μπορεί κάθε μέρα που περνά η κατάσταση να γίνεται πιο τραγική και στη Σερβία και στο Κόσοβο, αλλά εμείς απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από το πρόβλημα, λες και δεν μας αφορά... Προτιμούμε να βολευόμαστε μέσα στην ανασφάλειά μας, αφήνοντας την ανησυχία, την αλληλεγγύη και, γιατί όχι, την αντίσταση στη βαρβαρότητα για κάποιους ελάχιστους, που σε πείσμα των καιρών επιμένουν να παραμένουν πολίτες...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ