Η απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου να ζητήσει τη σύλληψη του Μιλόσεβιτς, συνιστά κατά την ταπεινή

μας γνώμη έναν από τους μεγαλύτερους εξευτελισμούς του διεθνούς δικαίου. Οχι, δεν αγαπήσαμε ξαφνικά τον Μιλόσεβιτς, ούτε θεωρούμε ότι τα εγκλήματα πολέμου πρέπει να μένουν ατιμώρητα. Αλλά η απαγγελία των κατηγοριών κατά του Σέρβου ηγέτη, μόνο αυτό το σκοπό δεν εξυπηρετεί. Κι όσο και να μη θέλουμε να αναζητούμε υστεροβουλίες πίσω από κάθε απόφαση, δεν είναι δυνατόν να μη σκεφτούμε -και μαζί μας κάθε νοήμων πολίτης - πώς γίνεται κάθε φορά που κάτι πάει να γίνει για να σταματήσει αυτός ο τραγικός πόλεμος κάτι προκύπτει και πάνε όλα πίσω; Τη μια βομβαρδίζεται κατά λάθος η κινεζική πρεσβεία, την άλλη προκύπτουν τα εντάλματα κατά Μιλοσεβιτς...

– Οπως έσχατος εξευτελισμός κάθε έννοιας δικαίου είναι να... πανηγυρίζουν οι βομβαρδιστές Κλίντον και σία, επειδή λέει, άκουσον άκουσον, η ηθική και ο νόμος είναι με την πλευρά τους. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η κυρία Αρμπουρ ασκεί το δίκαιο σε... κενό αέρος δεν είναι δυνατόν να μην έχει ακούσει, να μην έχει δει τους εκατοντάδες... παράπλευρους νεκρούς, τις χιλιάδες των προσφύγων που προέκυψαν μετά τη σωτήρια επέμβαση.

– Γιατί -κι εδώ είναι η μεγαλύτερη τραγωδία- ο μεγαλύτερος εξευτελισμός του διεθνούς δικαίου, δεν έχουμε να κάνουμε με τον Μιλόσεβιτς, που πράγματι έχει εγκληματήσει κατά του λαού του και κατά των άλλων λαών της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Εδώ έχουμε τις ιθύνουσες δυνάμεις του πλανήτη εν ονόματι του δικαίου και των ανθρώπινων δικαιωμάτων να ασκούν την ίδια και χειρότερη εγκληματική πολιτική. Γιατί, επί της ουσίας, με τους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς που εξαφανίζουν την υποδομή μιας ολόκληρης χώρας, προχωρούν κι αυτοί σε μια εκσυγχρονισμένη εθνοκάθαρση... Για την οποία κανένα διεθνές δικαστήριο δεν βλέπουμε να συγκινείται...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ