Με χαμόγελο και τα μάτια της να λάμπουν αγκάλιασε τη μητέρα της ύστερα από τις 24 μέρες της απαγωγής της στην Αλβανία η μόλις τεσσάρων ετών Σοφία Γκόγκα. «Με πήραν οι κλέφτες», μας είπε με παράπονο. Ηρθε πολύ βρώμικη και αδύνατη.

Μόνο ψωμί και ντομάτες έτρωγε, λέει η μάνα κερνώντας γλυκά. Μέχρι πριν από λίγο ήταν με σπασμένα νεύρα. «Ξαναγεννήθηκα», μονολογεί. «Μας τηλεφωνούσαν πέντε φορές τη μέρα. Μιλούσαν αλβανικά. Στην αρχή μας ζητούσαν 50 εκατομμύρια, μετά 40, 30, 25 και τελικά 20. Πήγαν οι θείοι της να διαπραγματευτούν. Ηταν η τρίτη φορά. Κι ορκίστηκαν πως τούτη τη φορά θα γύριζαν με το παιδί...».

Στις δύο τα ξημερώματα έφθασαν οι θείοι στο Χάνι Δελβινακίου. Οταν οι απαγωγείς εξακρίβωσαν πως έφεραν τα χρήματα, εμφανίστηκε άλλο αυτοκίνητο με τη μικρή. Την πήρε η θεία της στην αγκαλιά της, όπως περιγράφει η μάνα, προσπάθησαν να την ξαναπάρουν, θα σκοτώσετε εμένα πρώτα, είπε εκείνη και εν τέλει την άφησαν.

Από τις 6 Ιουνίου, μέρα της απαγωγής, στο τηλέφωνο απειλούσαν πως «θα τη σκοτώσουμε, θα την κόψουμε κομματάκια, θα την πετάξουμε στη θάλασσα κι από τους Αγίους Σαράντα θα τη βρείτε στην Ιταλία. Θα την πουλήσουμε για όργανα». Με ηρεμιστικά ζούσε η Μαργαρίτα, δεν έβαζε μπουκιά στο στόμα της, λένε οι συγγενείς.

Η οχτάχρονη αδελφή της, Κατερίνα, ντύθηκε με καινούργιο γαλάζιο φόρεμα. Μέχρι χθες λέει πως δεν έβγαινε έξω. Ούτε το τηλέφωνο σήκωνε. Φοβόταν πως θα ήταν οι απαγωγείς. Η μάνα θυμάται που απειλούσαν τον πατέρα οι απαγωγείς «αν δεν δώσεις τα λύτρα, ή έρθεις εδώ θα μπούμε μπροστά στο αυτοκίνητο και θα σε σκοτώσουμε». Εκείνος, όπως λένε οι γείτονες, τους εκμυστηρεύτηκε ότι υποψιάζεται πως είναι κάποιοι Αλβανοί που διαμένουν στην περιοχή. Στην αρχή του είπαν πως «δεν έχουμε τίποτα μαζί σου, λεφτά θέλουμε».

Βλέπουμε τα μάτια της μικρής να γίνονται τεράστια κοιτάζοντας το μπαλκόνι του σπιτιού της, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δακρύζει στην αγκαλιά της γιαγιάς. «Ναι, με βάρεσαν. Δεν θέλω να μιλήσω άλλο», απαντά στις τηλεοπτικές κάμερες που απαιτούν απαντήσεις για όλα.

Η αλβανική αστυνομία έκανε καλό που δεν επενέβη γιατί θα γινόταν μακελειό. Εμείς το ζητήσαμε, επικοινωνούσαμε συχνά μαζί τους, τονίζει η 28χρονη μάνα. Ευχαριστεί τους συγγενείς και φίλους που μάζεψαν τα χρήματα «ένα κομμάτι από τη ζωή του παιδιού μου το χρωστάμε σε όλους αυτούς. Αγνωστοι χτυπούσαν το κουδούνι αφήνοντας 30 και 50.000 δραχμές».

Ο άνδρας μου δουλεύει μέχρι το βράδυ στην οικοδομή. Δέκα χρόνια ζούμε στην ίδια γειτονιά, μας ξέρουν, εξηγεί η Bορειοηπειρώτισσα Μαργαρίτα προσθέτοντας πως δεν ήταν απαγωγή-φιάσκο, όπως γράφτηκε.