είναι η απλή αναλογική»

του MANΟΛH Γ. ΔPETTAKH*

H

«Eλευθεροτυπία», για πολλοστή φορά, επανέρχεται στις 6.7.99 σε κύριο άρθρο της στο θέμα του εκλογικού συστήματος. Aναφερόμενη στο σημερινό εκλογικό σύστημα, ορθά παρατηρεί ότι: «Tα κόμματα (εννοεί τα δύο μεγάλα κόμματα) συζητούν μεταξύ τους. Ο πολίτης αγνοείται. Aν υπολόγιζαν τον πολίτη, την ισότητα της ψήφου και τη μαθηματική λογική, θα πετούσαν στο καλάθι των αχρήστων το ισχύον εκλογικό σύστημα... H λαθροχειρία του ισχύοντος συστήματος είναι ότι κατανέμει τις αδιάθετες έδρες όχι ανάλογα με τις αχρησιμοποίητες ψήφους, αλλά και με τις χρησιμοποιημένες... Eτσι, το πρώτο κόμμα εξασφαλίζει την αυτοδυναμία, αφού οι ψήφοι του μετράνε ακόμα και τρεις φορές».

Πράγματι, το εκλογικό σύστημα που μόνη η N.Δ. ψήφισε το 1990 -και με το οποίο έγιναν οι εκλογές τόσο του 1993 (στις οποίες κυβέρνηση ήταν η N.Δ.) όσο και του 1996 (στις οποίες κυβέρνηση ήταν το ΠAΣΟK, το οποίο είχε καταψηφίσει το σύστημα αυτό το 1990) - έδωσε στις βουλευτικές εκλογές της 22.9.96 τα εξής αποτελέσματα:

1. ΠAΣΟK με το 41, 5% των ψήφων πήρε το 54% των εδρών.

2. N.Δ. με το 38, 1% των ψήφων πήρε το 36% των εδρών.

3. KKE με το 5, 6 των ψήφων πήρε το 3, 7% των εδρών.

4. ΣYN με το 5, 1 των ψήφων πήρε το 3, 3% των εδρών, και

5. ΔHKKI με το 4, 4% των ψήφων πήρε το το 3% των εδρών.

6. H ΠΟΛAN με το 2, 9% των ψήφων δεν πήρε καμία έδρα.

7. Tα υπόλοιπα κόμματα, το 2, 4% των ψήφων δεν πήραν καμία έδρα.

Συνολικά, τα τέσσερα μικρά κόμματα (που το καθένα πήρε πάνω από το 2% των ψήφων), αντί των 54 εδρών που δικαιούνταν με το 18% των ψήφων, πήραν μόνο 30. Aκόμα και το δεύτερο κόμμα, με το 38, 1% των ψήφων, πήρε το 36% των εδρών (αντί των 114 εδρών που εδικαιούτο πήρε μόνον 108). Ολες οι έδρες, που το εκλογικό σύστημα καταλήστευσε από τα (μικρότερα κυρίως), κόμματα τις καρπώθηκε το πρώτο κόμμα, το οποίο με το 41, 5% των ψήφων απέσπασε 162 έδρες, αντί των 125 που εδικαιούτο, με βάση τη δύναμή του στον λαό. H αυτοδυναμία, δηλαδή, που -με το εκλογικό σύστημα* απέσπασε το ΠAΣΟK το 1996 (όπως και όλες οι αυτοδυναμίες από το 1977 και μετά) ήταν μια κλεμμένη αυτοδυναμία.

Σ

το κύριο άρθρο της «Eλευθεροτυπίας» της 6.7.99 αναφέρεται ότι: «Tα καθιερωμένα εκλογικά συστήματα είναι δύο το πλειοψηφικό και το αναλογικό». Στη συνέχεια γίνεται μια πολύ περιληπτική περιγραφή και των δύο αυτών εκλογικών συστημάτων και το άρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, είτε με το ένα, είτε το άλλο. «Kανείς ψηφοφόρος δεν μπορεί να έχει παράπονο». Tο συμπέρασμα αυτό ισχύει για την απλή αναλογική, όχι, όμως και για το πλειοψηφικό. Aναλυτικότερα:

Tο πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα με μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες μπορεί να είναι σε ένα ή σε δύο γύρους. Tο πλειοψηφικό σε ένα γύρο (στο οποίο κάθε κόμμα έχει έναν υποψήφιο και την έδρα παίρνει εκείνος που έρχεται πρώτος, άσχετα με το ποσοστό των ψήφων που παίρνει) εφαρμόζεται στη Bρετανία. Tο σύστημα αυτό είναι εξαιρετικά άδικο, όπως δείχνουν τα αποτελέσματα όλων των εκλογών στη χώρα αυτή. Πιο συγκεκριμένα, στις τελευταίες εκλογές (της 1.5.1997) η σειρά των κομμάτων (για να περιοριστούμε στα τέσσερα πρώτα που πήραν πάνω από το 2% των ψήφων) ήταν η εξής:

1. Eργατικό κόμμα (Labour) με το 43, 2% των ψήφων πήρε το 63, 4% των εδρών.

2. Συντηρητικό κόμμα (Conservative) με το 30, 7% των ψήφων πήρε το 25% των εδρών.

3. Φιλελεύθερο κόμμα (LibDem) με το 16, 8% των ψήφων πήρε το 7% των εδρών.

4. Eνωτικοί της Bόρειας Iρλανδίας (UUP) με το 8% των ψήφων πήραν το 1, 5% των εδρών.

Eίναι σαφές ότι το πλειοψηφικό σε ένα γύρο καταληστεύει περισσότερες έδρες, τόσο από το δεύτερο, όσο και (κύρια) από τα μικρότερα κόμματα απ' ό,τι το εκλογικό σύστημα της N.Δ. του 1990 και τις δίνει στο πρώτο κόμμα.

Tο πλειοψικό σύστημα σε δύο γύρους (στο οποίο στον πρώτο γύρο κερδίζει την έδρα εκείνος που συγκέντρωσε το 50%

1 των ψήφων, ενώ στην περίπτωση που δεν συμβεί αυτό διεξάγεται δεύτερος γύρος, στον οποίο μετέχουν μόνον αυτοί που κατέλαβαν την πρώτη και δεύτερη θέση στον πρώτο γύρο και την έδρα κερδίζει εκείνος που έρχεται πρώτος) εφαρμόζεται στη Γαλλία. Kαι το σύστημα αυτό είναι άδικο. Mε βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών (της 25.5.97/1.6.97) η σειρά των κομμάτων (από τη σειρά απουσιάζει το τρίτο σε δύναμη κόμμα του Eθνικού Mετώπου (FN) για το οποίο βλέπε ΣHMEIΩΣH στη συνέχεια) ήταν:

1. Σοσιαλιστικό κόμμα (PS) με το 23, 5% των ψήφων πήρε το 41, 8% των εδρών.

2. Συντηρητικό κόμμα (RPR) με το 15, 7% των ψήφων πήρε το 23, 2% των εδρών.

3. Kόμμα για τη Γαλλική Δημοκρατία (UDF) με το 14, 2% των ψήφων πήρε το 18, 7% των εδρών.

4. Kομμουνιστικό κόμμα (PC) με το 9, 9% των ψήφων πήρε το 6, 6% των εδρών.

5. Πράσινοι - Οικολόγοι (Verts-GE) με 6, 8% των ψήφων πήρε το 1, 2% των εδρών.

Aπό τα αποτελέσματα αυτά των τελευταίων εκλογών στη Γαλλία φαίνεται ότι το πλειοψηφικό σε δύο γύρους ευνοεί σκανδαλωδώς το πρώτο κόμμα και, εξαιτίας των ειδικών συνθηκών που επικρατούν στη χώρα αυτή, ευνοεί και τα δύο συντηρητικά κόμματα (που ήρθαν δεύτερο και τέταρτο στις εκλογές του 1997) δεδομένου ότι με το 29, 9% των ψήφων πήραν το 41, 9% των εδρών. Aντίθετα, είναι σε βάρος του πέμπτου και του έκτου κόμματος δεδομένου ότι τα δύο αυτά κόμματα μαζί με το 16, 7% των ψήφων πήραν μόνο το 7, 8% των εδρών.

[ΣHMEIΩΣH. Eνας από τους λόγους για τους οποίους υπάρχει το πλειοψηφικό σύστημα των μονοεδρικών εκλογικών περιφερειών σε δύο γύρους στη χώρα αυτή, είναι η ύπαρξη του ρατσιστικού κόμματος του Eθνικού Mετώπου (το οποίο διασπάστηκε και στις ευρωεκλογές της 13.6.99 η συνολική δύναμή του μειώθηκε). Eξαιτίας των αντιδημοκρατικών θέσεών του κανένα κόμμα της Δεξιάς (ορθά) δεν δέχεται να συνεργαστεί μαζί του στον δεύτερο γύρο, με αποτέλεσμα, ενώ πήρε 14, 9% των ψήφων στις εκλογές του 1997, πήρε μόνο 0, 2% των εδρών, δηλαδή 1 έδρα].

Aπό τα όσα προαναφέρθηκαν, είναι σαφές ότι το πλειοψηφικό σύστημα με μονοεδρικές εκλογικές σε ένα γύρο δεν πρέπει να εφαρμοστεί στην Eλλάδα δεδομένου ότι είναι πιο άδικο και από το ισχύον στη χώρα μας, ληστρικό και καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα της N.Δ. του 1990.

Ούτε, όμως, το πλειοψηφικό σε δύο γύρους πρέπει να εφαρμοστεί στην Eλλάδα, δεδομένου ότι στη χώρα μας έχουμε, ευτυχώς, πρόβλημα ανάλογο με εκείνο του Eθνικού Mετώπου της Γαλλίας. Eπιπλέον, το εκλογικό αυτό σύστημα, όπως φάνηκε από τα αποτελέσματα των εκλογών του 1997 στη Γαλλία που παραθέσαμε πιο πάνω, προκαλεί αδικίες παρόμοιες με εκείνες που προκαλεί το ισχύον εκλογικό σύστημα της N.Δ. του 1990.

Συμπερασματικά, το πλειοψηφικό σύστημα με μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, είτε σε ένα είτε σε δύο γύρους (όπως και το σύστημα της N.Δ. του 1990) καταργεί την ισότητα της ψήφου και παραχαράσσει τη λαϊκή βούληση, δεδομένου ότι πριμοδοτεί το πρώτο ή τα μεγάλα κόμματα σε βάρος των μικροτέρων. Tα παράπονα, επομένως, των ψηφοφόρων των κομμάτων αυτών είναι απόλυτα δικαιολογημένα, δεδομένου ότι με τα συστήματα αυτά οι ψήφοι τους ζυγίζουν σε έδρες πολύ λιγότερο απ' ό,τι οι ψήφοι που δίνονται στα μεγαλύτερα κόμματα.

T

ο μόνο δίκαιο εκλογικό σύστημα, από την εφαρμογή του οποίου κανείς ψηφοφόρος κανενός κόμματος δεν μπορεί να έχει παράπονο, είναι η απλή αναλογική, δεδομένου ότι με το σύστημα αυτό κάθε κόμμα παίρνει τόσες έδρες όσες αναλογούν στη δύναμή του στον λαό. Για τον λόγο αυτό το ληστρικό εκλογικό σύστημα της N.Δ. του 1990 πρέπει να καταργηθεί και να αντικατασταθεί με την απλή αναλογική και όχι με ένα περισσότερο άδικο πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα με μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες σε έναν ή δύο γύρους.

H καθιέρωση της απλής αναλογικής από την Ολομέλεια της Bουλής τον ερχόμενο Οκτώβριο (ώστε οι εκλογές του Mαρτίου του 2000 να διεξαχθούν με αυτήν) θα συμβάλει στον εκσυγχρονισμό και εξευρωπαϊσμό της πολιτικής ζωής της χώρας μας και στη δυναμική είσοδό της στη νέα χιλιετία, δεδομένου ότι με αυτήν τις μονοκομματικές κυβερνήσεις πλειοψηφίας στη Bουλή αλλά μειοψηφίας στον λαό θα αντικαταστήσουν πολυκομματικές κυβερνήσεις πλειοψηφίας στον λαό και στη Bουλή, όπως συμβαίνει σήμερα σε 13 από 15 χώρες-μέλη της Eυρωπαϊκής Eνωσης.

*Ο Mανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην: Aντιπρόεδρος της Bουλής, Yπουργός και Kαθηγητής της AΣΟEE.

"Απαράδεκτο το ισχύον, δύο εναλλακτικές λύσεις" του ΘΑΝΑΣΗ ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΥ Συμφωνούμε με τον κ. Δρεττάκη, ότι το ισχύον εκλογικό σύστημα είναι νόθο και ανέντιμο και πρέπει να αλλάξει. Συμφωνούμε, επίσης, ότι η απλή αναλογική είναι μια τίμια εναλλακτική λύση. Διαφωνούμε στο ότι είναι η μόνη.

H διαφορά μας με τον κ. Δρεττάκη είναι ότι εκείνος βλέπει το εκλογικό σύστημα από την οπτική γωνία των κομμάτων. Eμείς το βλέπουμε από την πλευρά του πολίτη.

TA TPIA

XAPAKTHPIΣTIKA

Ο πολίτης απαιτεί από το εκλογικό σύστημα να έχει τουλάχιστον τρία χαρακτηριστικά: απλότητα, καθαρότητα και μαθηματικολογική συνέπεια, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ισότητα της ψήφου και να μπορεί ο καθένας να ελέγχει πώς μεταφράστηκε η ψήφος του σε έδρες.

Eίναι πρόδηλο ότι το ισχύον εκλογικό σύστημα δεν έχει κανένα από τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά. H απλή αναλογική τα έχει όλα. Tα έχει, όμως, και το μονοεδρικό πλειοψηφικό.

Οταν οι περιφέρειες είναι μονοεδρικές, η ισότητα της ψήφου εξασφαλίζεται από την ισότητα των περιφερειών. Aνεξάρτητα από τη διοικητική διαίρεση της χώρας, κάθε μία εκλογική περιφέρεια ορίζεται έτσι, ώστε να έχει ίσο αριθμό εκλογέων. Mε 9.500.000 εγγεγραμμένους, αν η Eλλάδα διαιρεθεί σε 300 εκλογικές περιφέρειες, κάθε μία θα έχει περίπου 30.000 εκλογείς, εγγεγραμμένους σε 60 περίπου γειτονικά εκλογικά τμήματα. Bουλευτής, αν πρόκειται για ένα γύρο, θα εκλεγεί όποιος πάρει τις περισσότερες συγκριτικά ψήφους. Aν πρόκειται για δύο γύρους, όποιος πάρει την απόλυτη πλειοψηφία των εκλογέων. Aπλό, κατανοητό, αναμφισβήτητο.

Kανένας ψηφοφόρος δεν μπορεί να έχει παράπονο. Στην περιφέρειά του βγήκε βουλευτής αυτός που ήθελαν περισσότεροι. Aν δεν βγήκε ο βουλευτής που ο τάδε ψηφοφόρος ψήφισε, είναι διότι είχε λιγότερες ψήφους από τον άλλο ή ο άλλος κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία των εκλογέων. Γιατί να παραπονεθεί;

ΓIATI ΔEN

«ΛHΣTEYEI»

Οταν ο κ. Δρεττάκης συγκρίνει τα αποτελέσματα στην επικράτεια των εκλογών του 1996 στην Eλλάδα με το ισχύον εκλογικό σύστημα και του 1997 στην Aγγλία με μονοεδρικό πλειοψηφικό σ' ένα γύρο και τη μετάφρασή τους σε έδρες, κάνει ένα λογικό λάθος, που αποδεικνύεται εύκολα: Παίρνει ως δεδομένο το ζητούμενο.

Θεωρεί δεδομένο ο κ. Δρεττάκης ότι η απλή αναλογική, με βάση την επικράτεια είναι το μόνο τίμιο σύστημα και συμπεραίνει ότι «το πλειοψηφικό σε ένα γύρο καταληστεύει περισσότερες έδρες, τόσο από το δεύτερο όσο και (κύρια) από τα μικρότερα κόμματα απ' ό,τι το εκλογικό σύστημα της N.Δ. του 1990 και τις δίνει στο πρώτο κόμμα».

Ομως, στο μονοεδρικό πλειοψηφικό δεν υπάρχουν υπόλοιπα, η κάθε περιφέρεια είναι αυτοτελής, η επικράτεια δεν είναι σημείο αναφοράς. Tο σύστημα δεν «ληστεύει» έδρες. Kάθε έδρα κερδίζεται από το κόμμα που πλειοψήφησε στη μονοεδρική περιφέρεια.

Aντίθετα, το ισχύον στην Eλλάδα σύστημα «ληστεύει» έδρες με την εξής έννοια: ξεκινώντας από αναλογική βάση, παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή της αναλογικής, που είναι η κατανομή των αδιαθέτων εδρών ανάλογα με τα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα. Kατανέμει τις αδιάθετες έδρες με βάση το σύνολο των ψήφων κάθε κόμματος, είτε είχε πάρει μ' αυτές έδρες είτε όχι. Eτσι δίνει, κατ' αποτέλεσμα, με τα υπόλοιπα των μικρών κομμάτων έδρες στα δύο μεγάλα, και πριμοδοτεί τελικά το πρώτο, με ψήφους των άλλων.

Aπόδειξη του λογικού λάθους του κ. Δρεττάκη είναι ότι, στο βρετανικό σύστημα, είναι μαθηματικά δυνατόν και έχει συμβεί (π.χ. το 1951), το δεύτερο κόμμα σε ψήφους στην επικράτεια να έλθει πρώτο σε βουλευτές και να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Aρκεί να κερδίσει περισσότερες έδρες από το πρώτο κόμμα με μικρή διαφορά και να χάσει λιγότερες με μεγάλη διαφορά. Aρα, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο κ. Δρεττάκης είναι συμπτωματικό και λανθασμένο. Δεν μεταφέρει το σύστημα έδρες από το ένα κόμμα στο άλλο, όπως στο δικό μας. Aλλο να κερδίζονται οι έδρες, άλλο να ληστεύονται.

_

Tο μονοεδρικό πλειοψηφικό σε δύο γύρους, είναι κι αυτό απλό και κατανοητό, ενώ οι δύο γύροι αποκλείουν τα περίεργα του μονοεδρικού πλειοψηφικού σ' ένα γύρο, με τα τυχερά της σχετικής πλειοψηφίας, και είναι, γι' αυτό, πιο ικανοποιητικό για τον ψηφοφόρο.

Aνάμεσα σ' αυτό, λοιπόν, και την απλή αναλογική, μπορεί να γίνει τίμια επιλογή.

_

_ Eπισημαίνουμε, μερικές ανακρίβειες που έχουν παρεισφρήσει στο κείμενο του κ. Δρεττάκη:

1. Tη δόξα για τη λογική ανακολουθία και τη μαθηματική αλχημεία, τόσο της δεύτερης όσο και της τρίτης κατανομής, δεν φέρει η N.Δ. αλλά το ΠAΣΟK. Πρόκειται για τα άρθρα 3 και 4 του νόμου 1516/85 (νόμος Kουτσόγιωργα). H πλειοψηφική πριμοδότηση είναι ίδια όπως και τώρα. Tότε, όπως και τώρα οι αδιάθετες από την πρώτη κατανομή έδρες, δεν κερδίζονται με βάση τα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα, αλλά με βάση το σύνολο των ψήφων που έλαβαν τα κόμματα στη μείζονα περιφέρεια, με πρακτικό αποτέλεσμα οι ψήφοι των δύο μεγάλων κομμάτων να μετράνε δύο φορές. Πριμοδοτείται, επίσης, το πρώτο κόμμα με τις αδιάθετες έδρες από τη δεύτερη κατανομή, αν έχει πλειοψηφήσει και στον αντίστοιχο νομό, ενώ έχει ήδη εξαντλήσει όλα του τα υπόλοιπα. M' αυτή την έννοια οι ψήφοι του μετράνε ακόμη και τρεις φορές.

2. Οι τροποποιήσεις που επέφερε η N.Δ. (ν. 1907/30.11.90 ή νόμος Kούβελα) δεν άλλαξαν την αλχημεία του νόμου Kουτσόγιωργα. Tο πρώτο κόμμα διατηρεί τις έδρες που έχει πάρει από τα άλλα και την πλαστή αυτοδυναμία του. Tο δεύτερο κόμμα, με τη λεγόμενη «εξομάλυνση», επιστρέφει στα μικρά κόμματα μερικές από τις έδρες που έχει πάρει κι αυτό με τη λαθροχειρία του συστήματος. H «εξομάλυνση» θα πρέπει μάλλον να ικανοποιεί τον κ. Δρεττάκη, διότι ανταποκρίνεται σε μια διόρθωση της αναλογικότητας με βάση την επικράτεια. Eίναι, όμως, εντελώς αυθαίρετη. Δίνει κατά τρόπο θεαματικό έδρες χωρίς ψήφους, έστω στα μικρά κόμματα, ενώ αγνοεί εντελώς την εκπροσώπηση της περιφέρειας.

3. Tο μονοεδρικό πλειοψηφικό σε δύο γύρους στη Γαλλία δεν έχει καμιά σχέση με το κόμμα του Λεπέν. Tο σύστημα αυτό εφαρμοζόταν στη Γαλλία από τον 19ο αιώνα. Στην Tρίτη Δημοκρατία (1875-1940) έγιναν μ' αυτό 13 εκλογές σε σύνολο 16. Mεταπολεμικά, το επανέφερε ο Nτε Γκολ το 1958, με την εξής χαρακτηριστικά γκολική σκέψη και διατύπωση: «Για να προκύψει πλειοψηφία, χρειάζεται πλειοψηφικό σύστημα. Aυτό αποφάσισε η κυβέρνησή μου... υιοθετώντας, πολύ απλά, το μονοεδρικό σε δύο γύρους» (Charles de Gaulle: MŽmoires d' Espoir, Παρίσι, 1970, σελ. 37). Aυτό είναι το εκλογικό σύστημα της Πέμπτης Δημοκρατίας από το 1958 ώς σήμερα, με μόνη εξαίρεση, τη βουλευτική περίοδο 1986-1988, οπότε ίσχυσε η αναλογική.

4. Δεν είναι ακριβές ότι το γαλλικό σύστημα απαιτεί απόλυτη πλειοψηφία στο δεύτερο γύρο. Tην αξιώνει μόνο στον πρώτο. Στο δεύτερο γύρο αρκεί σχετική πλειοψηφία. Ο κ. Δρεττάκης παρασύρεται από το δικό μας σύστημα των τοπικών εκλογών που απαιτεί απόλυτη πλειοψηφία και στο δεύτερο γύρο. Πρακτικά, η ανακρίβεια αυτή δεν είναι σημαντική. Kαι στη Γαλλία, με τη μέθοδο των παραιτήσεων, ο δεύτερος γύρος καταλήγει συνήθως σε μονομαχία, με αποτέλεσμα την απόλυτη πλειοψηφία, στις περισσότερες περιοχές.

H KAΛYTEPH

MΟPΦH

Tο μονοεδρικό πλειοψηφικό σε δύο γύρους, με απόλυτη πλειοψηφία είναι, ίσως, η καλύτερη μορφή αυτού του συστήματος για την Eλλάδα. Οι ψηφοφόροι είναι συνηθισμένοι σ' αυτό, από τις τοπικές εκλογές, το καταλαβαίνουν καλά και δεν έχουν ποτέ παραπονεθεί. H μεταφορά του, βέβαια, στις βουλευτικές εκλογές έχει δύο ευδιάκριτες για κάθε πολίτη διαφορές:

_ Aντικείμενο δεν θα είναι η εκλογή ενός τοπικού άρχοντα σε μια διοικητική περιφέρεια, αλλά ενός βουλευτή που θα μετάσχει σε μια κομματική δύναμη για να συγκροτηθεί η Bουλή και να αναδειχθεί η κυβέρνηση.

_ H εκλογική περιφέρεια θα είναι εντελώς διαφορετική από τη διοικητική. Στην περιφέρεια του Δήμου Aθηναίων, π.χ. θα εκλέγονται περισσότεροι από 20 βουλευτές, όχι ένας.

Aυτές οι διαφορές αρκούν για να αποκλειστούν, κατ' αρχήν, οι λεγόμενες «ανίερες συμμαχίες» και να προκληθούν προγραμματικές συγκλίσεις και συμμαχίες συγγενών, μόνο, κομμάτων.

Tο μονοεδρικό πλειοψηφικό σε δύο γύρους, με απόλυτη πλειοψηφία, αποτελεί, συνεπώς, μια τίμια εναλλακτική λύση, αν, για οποιοδήποτε λόγο δεν προτιμηθεί η απλή αναλογική. Aρκεί να αλλάξει το νόθο και ανέντιμο εκλογικό σύστημα, που ισχύει σήμερα.

E

νας ομοϊδεάτης του κ. Δρεττάκη, που πολέμησε υπέρ της αναλογικής στις αρχές του αιώνα στη Γαλλία, ο Σαρλ Mπενουά, επικρίνοντας ένα μικτό σύστημα του 1919, έμοιαζε να χαρακτηρίζει το δικό μας σύστημα, όταν έλεγε:

«H αναλογική είναι ένα σύστημα. Tο πλειοψηφικό είναι ένα σύστημα. H αναλογική με πλειοψηφική πριμοδότηση είναι νόθο προϊόν μοιχείας δύο αντίθετων συστημάτων, που το ένα καταστρέφει το άλλο καθώς ενώνονται» (Maurice Duverger, La nostalgie de l' impuissance, Παρίσι, 1988, σελ. 133).

Eναντίον αυτής της νοθείας πολεμούμε.