Και όμως, οι ομαδικές απελάσεις είναι παράνομες! Ακυρώνουν βασικές συνταγματικές επιταγές που προστατεύουν την προσωπικότητα του ανθρώπου και έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το περιεχόμενο σημαντικών ευρωπαϊκών συμβάσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Εγκριτοι νομικοί, εκπρόσωποι της Ενωσης Ποινικολόγων και του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, στέλνουν προς πάσα κατεύθυνση το μήνυμα ότι η αντιμετώπιση της εγκληματικότητας δεν μπορεί ποτέ να είναι το άλλοθι για την παραβίαση στοιχειωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

H σύμβαση

H Ελληνική Αστυνομία, που διεκπεραιώνει τις περίφημες «επιχειρήσεις-σκούπα», δηλαδή τις μαζικές συλλήψεις και «επαναπροωθήσεις», δεν θα το έπραττε ασφαλώς με την ίδια άνεση εάν έπαιρνε υπόψη της το περιεχόμενο του 4ου πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Πέντε λέξεις είναι αρκετές για να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους: «Οι ομαδικές απελάσεις αλλοδαπών απαγορεύονται», αναφέρει με λιτή σαφήνεια το άρθρο 4 του πρωτοκόλλου, το οποίο περιλαμβάνεται στα κείμενα που θα υπογράψει και θα κυρώσει σύντομα η Ελλάδα.

Προς το παρόν είμαστε από τις ελάχιστες χώρες, που δεν έχουν καν υπογράψει τη σύμβαση, η οποία παραμένει στα συρτάρια του υπουργείου Δικαιοσύνης από το 1963!

«Η αδιάκριτη και μαζική σύλληψη αλλοδαπών επιδοκιμάζεται μεν σήμερα από μεγάλη μερίδα του κόσμου. Ομως και το πρόβλημα δεν θεραπεύει αλλά κυρίως κινείται οριακά μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας», παρατηρεί ο δικηγόρος Βασ. Δημακόπουλος, μέλος του δ.σ. της Ενωσης Ελλήνων Ποινικολόγων.

Το νομικό καθεστώς των αλλοδαπών ρυθμίζει ο νόμος 1975/91, ο οποίος ανάμεσα στα άλλα ορίζει ότι η απέλαση γίνεται με ατομική διοικητική πράξη, η οποία μπορεί να προσβληθεί κατ' αρχάς στον υπουργό Δημόσιας Τάξης και εάν απορριφθεί η ένσταση τότε είναι δυνατή η προσφυγή και στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Είναι, όμως, δυνατόν να δικαιολογηθεί η μαζική «επαναπροώθηση» ξένων μεταναστών που συνελήφθησαν στο δρόμο, στο λεωφορείο, στη δουλειά, με εκδόσεις ατομικών πράξεων απέλασης; Αλλά ακόμη και έαν τυπικά συμβαίνει αυτό, πόσο ατομικές μπορεί να είναι οι πράξεις απέλασης, όταν εκδίδονται σωρηδόν, την ίδια στιγμή, για δεκάδες ή εκατοντάδες ανθρώπους; Και ποιες είναι οι εγγυήσεις που παρέχονται σε όλους τους συλληφθέντες για την άσκηση των ενδίκων βοηθημάτων;

«Στα όρια...»

«Υπάρχει κατάφωρη παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος της προηγούμενης ακρόασης των συλληφθέντων αλλά και καταστρατήγηση του τεκμηρίου αθωώτητάς τους», λέει στην «Κ.Ε.» ο δικηγόρος Κων. Παπαδάκης, μέλος του δ.σ. του ΔΣΑ.

Ο ίδιος παρατηρεί επίσης ότι η δράση της αστυνομίας κινείται στα όρια της συνταγματικότητας και εις ό,τι αφορά «την προστασία της προσωπικότητας, η οποία με τις συλλήψεις, τη συμπεριφορά των οργάνων και την προσωρινή κράτηση των άτυχων συλληφθέντων σε κλειστά γήπεδα, δοκιμάζεται σκληρά».

«Αντί του προληπτικού ελέγχου», επισημαίνει από την πλευρά του ο κ. Δημακόπουλος, «που θα διασφάλιζε συνθήκες αποτρεπτικές της εγκληματικότητας και αρμονικής ενσωμάτωσης των

οικονομικών μεταναστών, επιλέγει μεθοδολογία προσβλητική των ατομικών δικαιωμάτων.

Δηλαδή, τα αστυνομικά κατασταλτικά μέτρα που επιστρατεύονται εν θερμώ για την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι αντιθέτως παράγουν νοσηρότητα».

Ιδιαίτερη αίσθηση έχουν προκαλέσει επίσης και οι έντονες επιφυλάξεις που εξέφρασε το Κεντρικό Επιστημονικό Συμβούλιο Φυλακής για τη συνταγματικότητα διάταξης πρόσφατου νόμου που ορίζει ότι αλλοδαποί μέχρι την απέλασή τους εξακολουθούν να παραμένουν κρατούμενοι σε ειδικούς χώρους των καταστημάτων κράτησης ή των θεραπευτικών καταστημάτων.