«Παικταράς κατευθείαν από το ΝΒΑ», θριαμβολογούσαν οι αθλητικές εφημερίδες της περασμένης Τετάρτης.

Πράγματι, ο Τεξανός Κρις Μόρις έρχεται στον Ολυμπιακό γραμμή από το Χιούστον, όπου είναι το σπίτι του. Ποτέ άλλοτε δεν πέρασε τον Ατλαντικό για να παίξει μπάσκετ: 7 χρόνια στο Νιου Τζέρσεϊ, 3 στη Γιούτα, 1 στο Φίνιξ. Ισως να μην έχει καν διαβατήριο! Σαν να λέμε... Γκόλντγουαϊρ. Σαν να λέμε Αντερσον. Σαν να λέμε Χίγκινς. Σαν να λέμε Τζόνσον.

Ολους αυτούς τους «ψάρεψε» ο Ολυμπιακός στην αγορά του ΝΒΑ και τους έφερε στην Ευρώπη «παρθένους». Από τους τέσσερις, οι δύο έμειναν ένα χρόνο στην ομάδα. Οι άλλοι δύο (ο Αντερσον και ο αλήστου μνήμης Χίγκινς) δεν έκαναν ούτε Πρωτοχρονιά στην Ελλάδα!

Ομως, οι «ερυθρόλευκοι» επιμένουν. Ξέρουν ότι ο «παικταράς από το ΝΒΑ» είναι ταυτόχρονα και κράχτης για την εξέδρα. Οχι απαραίτητα επιπέδου... Ζάχοβιτς ή... Tζιοβάνι, αλλά κράχτης.

Αλλωστε, ο Σωκράτης Κόκκαλης θέλει πάση θυσία να φέρει τον κόσμο στο γήπεδο. Η αρχή έγινε με την πρόσληψη Ιωαννίδη, το δεύτερο βήμα ήταν η συμφωνία με τον αξιόλογο Μόρις. Αν μπορούσε να πάρει και κάποιον Ελληνα πρώτης γραμμής...

Ο Κρις Μόρις θα έλθει στην Ελλάδα σε 10 μέρες περίπου. Επιτρέψτε μας να σας τον συστήσουμε, όπως τον γνωρίσαμε μέσα από τις κασέτες της εταιρείας Pontel, τις μεταδόσεις του Supersport και των άλλων καναλιών, καθώς και από τα στοιχεία που βρήκαμε στα κιτάπια μας. Και για να μη μιλάμε με λόγια του αέρα, προτιμήσαμε να τον βάλουμε στη ζυγαριά με όλους τους προκατόχους του.

Σε σύγκριση με τον Κόμαζετς: Πρώτα πρώτα, ο Μόρις είναι πολύ πιο συγκεντρωμένος στην αποστολή του. Και δεν παρουσιάζει τις ψυχολογικές και αγωνιστικές μεταπτώσεις του Αριαν. Καλύτερος σουτέρ, εξίσου διεισδυτικός, πιο δυναμικός και αλτικός, αλλά χωρίς το κοφτερό μυαλό του Κροάτη και χωρίς την προθυμία του να κουβαλάει την ομάδα στους ώμους του όποτε νιώθει ζεστός. Ούτε ξέρει τόσο καλά τα «βασικά» του μπάσκετ όσο ο περυσινός κάτοχος της φανέλας με το νούμερο «4». Οπως και να το κάνουμε, σ'αυτόν τον τομέα οι Ευρωπαίοι (ειδικά αυτοί που προέρχονται από τη σχολή της πρώην Γιουγκοσλαβίας) είναι πιο προχωρημένοι από τα Aμερικανάκια.

Σε σύγκριση με τον Καρνισόβας: Για πολλά χρόνια, όσο φορούσε τη φανέλα των Νετς, ο Μόρις ήταν πρώτο βιολί στην ομάδα του. Aπέκτησε τη νοοτροπία της «βεντέτας», με την οποία ουδέποτε μπολιάστηκε ο Καρνισόβας.

Ο «Αρθούρος» κάνει πολύ περισσότερες δουλειές μέσα στο γήπεδο και αναλώνεται πρόθυμα στο χαμαλίκι, αν χρειαστεί. Στον Μόρις δεν αρέσουν αυτά. Ο Αμερικανός θέλει την μπάλα για να προσφέρει, ο Λιθουανός όχι απαραίτητα. Ο Μόρις είναι ασφαλώς πιο δυνατός και εξίσου ταχύς με τον προκάτοχό του. Και δεν κρύβεται στις δύσκολες στιγμές...

Σε σύγκριση με τον Αντερσον: Ο Ουίλι «βλέπει» το γήπεδο πολύ καλύτερα, πασάρει πιο σωστά τη μπάλα, έχει μεγαλύτερη έφεση στα ριμπάουντ, παίζει άμυνα με το κορμί αλλά και με τα χέρια.

Αλλά δεν είναι τόσο καλός σκόρερ όσο ο Μόρις, ούτε τόσο αξιόπιστος σουτέρ από μακρινή απόσταση, ούτε τόσο σταθερός στην απόδοσή του. Ο Αντερσον συνηθίζει να φτιάχνει φάσεις για εαυτόν και αλλήλους, ο Μόρις χρειάζεται περισσότερη βοήθεια και «σκριν» από τους συμπαίκτες του. Ο καινούριος υπερτερεί σε ακτινοβολία και δεν κάνει εύκολα λάθος ή φάουλ. Σπανίως «εξαφανίζεται» στη διάρκεια του αγώνα.

Σε σύγκριση με τον Τζόνσον: Ισως να θεωρήσετε αδόκιμη αυτή την απόπειρα, αφού ο γερο-Εντι έπαιζε βασικά σούτινγκ-γκαρντ. Εδώ που τα λέμε, όμως, περισσότερο με αυτόν μοιάζει ο Μόρις, παρά με τους υπόλοιπους σμολ-φόργουορντ που έφερε ο Κόκκαλης στο λιμάνι.

Οπως ο Τζόνσον, έτσι και ο Μόρις κυκλοφορεί μονίμως οπλισμένος. Αν βρει χώρο να σουτάρει, του φτάνει ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Κι αν του κλείσεις το διάδρομο, θα τον δεις να σουτάρει πάνω από το κεφάλι σου, αφού τον βοηθάει το μπόι του (2, 03 μ.). Είναι πιο νέος και πιο δυνατός από τον «Ε.J.» και σαφώς πιο αποτελεσματικός όταν αποφασίζει να πάει προς το καλάθι. Αλλά δεν διαθέτει την μπασκετική ευφυΐα και τον επαγγελματισμό του βετεράνου Τζόνσον, ούτε τις ηγετικές του ικανότητες.

Σε σύγκριση με τον Πάσπαλι: Οταν ο Ζάρκο ήταν στα...ντουζένια του, ήταν ο καλύτερος απ' όλους. Ο τωρινός Πάσπαλι, όμως, είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Με τον παλιό Ζάρκο να συγκρίνουμε τον Μόρις ή με τον σύγχρονο; Εν πάση περιπτώσει, ποτέ ο Σέρβος δεν ήταν τόσο καλός σουτέρ όσο ο Μόρις, ούτε διέθετε τόση δύναμη στα χέρια και τα πόδια του. Υπήρξε όμως καλύτερος στο «all-round» παιχνίδι και έσφυζε από πάθος, στοιχείο που ποτέ δεν ήταν το φόρτε του φίλου μας του Κρις.

Και βέβαια, ο Πάσπαλι έδειξε υψηλότατο βαθμό προσαρμογής στις απαιτήσεις του καινούριου (τότε) Ολυμπιακού. Αποκλείεται να γίνει σαρξ εκ σαρκός των Πειραιωτών ο Μόρις, όπως έγινε ο Γιουγκοσλάβος.

Την πρώτη του επίσημη παράσταση ο Μόρις θα τη δώσει στις 8 Σεπτεμβρίου στο Φάληρο, στο ντέρμπι του Κυπέλλου με την ΑΕΚ. Κόντρα στην ομάδα που κόντεψε να τον αποκτήσει πέρυσι...