του ΝΙΚ. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ

«Μα, κοίταξέ τον! Δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι τόσο ψύχραιμος»!

Η Μάσα Φασούλα έβλεπε τον καλό της να απαντάει ατάραχος σε ερωτήσεις και δεν μπορούσε να το πιστέψει. «Εγώ θα είχα βάλει τα κλάματα». «Το ίδιο κι εγώ», της απάντησε ο Γιάννης Ιωαννίδης. Αλλά ο ψηλός δεν είναι από 'κείνους. «Εξάλλου, δεν νιώθω λυπημένος. Για μένα, αυτή η μέρα είναι χαρούμενη», τόνισε. «Αποχωρώ από τα γήπεδα πλήρης ημερών, προτού γίνω γραφικός, ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Και μακάρι να τελείωναν όλοι έτσι την καριέρα τους. Με αξιοπρέπεια, με κοινή αποδοχή, χωρίς αντεγκλήσεις».

Αν ήταν ο Γκάλης στο ακροατήριο, θα έστρεφε το βλέμμα αλλού. Ομως ο «Νικ» έστειλε τις ευχές του με τηλεγράφημα. Και άφησε την υπόλοιπη παρέα του '87, σε μια στενόχωρη για την περίσταση αίθουσα του «Λήδρα Μάριοτ», ορφανή: Φασούλας, Γιαννάκης, Χριστοδούλου, Φιλίππου, Ρωμανίδης, Πολίτης. «Αυτό που έπρεπε να γίνει για τους υπόλοιπους, ένα παιχνίδι με τη Μικτή Ευρώπης ας πούμε, θα γίνει τουλάχιστον για τον Παναγιώτη», υποσχέθηκε ο πρόεδρος της ΕΟΚ Γιώργος Βασιλακόπουλος. Και έσπευσε να συγχαρεί τον Ολυμπιακό για την παρουσία του στη γιορτή: τιμητική πλακέτα από τον Σωκράτη Κόκκαλη, σύσσωμη παρουσία της διοίκησης, σύσσωμη παρουσία και της ομάδας, από τον Ιωαννίδη μέχρι τον τελευταίο παίκτη. Εύγε κι από μας!

Ο ΠΑΟΚ, βεβαίως, έλαμψε διά της απουσίας του, αν και εκλήθη ο Απόστολος Αλεξόπουλος. Μόνο ο τέως πρόεδρος Γιώργος Παντελάκης έστειλε ένα τηλεγράφημα...

MEΛΛΟNTIKH ΣYNEPΓAΣIA

«Στα 36 μου χρόνια, ένιωθα πολύ γέρος για να είμαι μέλος μιας ομάδας. Από την άλλη, πάλι, αισθάνομαι πολύ νέος για την υπόλοιπη κοινωνία», είπε ο Φασούλας. Ο Σωκράτης Κόκκαλης, δίπλα του, έσκασε στα γέλια: «Δηλαδή, εμείς τώρα είμαστε γέροι! Δεν είναι ακριβώς κομπλιμέντο αυτό». Αμέσως μετά, ο πρόεδρος του Ολυμπιακού υποσχέθηκε μελλοντική συνεργασία με τον Παναγιώτη («σε θέματα οργάνωσης, αλλά και προετοιμασίας νέων αθλητών») και έσπευσε να προτείνει κάτι ανάλογο και στον γ.γ.Α. Γιάννη Σγουρό. Σε ποιο πόστο θα δούμε τον Φασούλα αύριο-μεθαύριο; «Εγώ δεν μπορώ να απαντήσω σ' αυτό το ερώτημα», απάντησε ο ίδιος. «Δεν πρόκειται να περιμένω διορισμό, ούτε να απαιτήσω κάποια θέση. Θα ήθελα να έλθει μόνο του αυτό, ώστε να νιώσω κι εγώ πιο σίγουρος για τον εαυτό μου. Να μη γίνει βιαστικά».

Αυτά για το αύριο. Το χθες;

«Πρώτα πρώτα, θέλω να τονίσω ότι δεν τρέφω πικρία για κανέναν. Δεν είναι μέρα για τέτοια». Το όνομα του Ιβκοβιτς, πάντως, μετά βίας το άφησε στο ράφι: «Η τελευταία σεζόν ήταν ψυχοφθόρος και ευτυχώς που είχα την κόρη μου για να ξεχνιέμαι»! Ο Φασούλας μίλησε για τους τρεις μεγάλους σταθμούς της καριέρας του («δεν είμαι άνθρωπος που αγαπάει τις πολλές αλλαγές»):

ΟI ΣTAΘMΟI

* «Ο ΠΑΟΚ ήταν η ομάδα όπου ξεκίνησα. Μου πρόσφερε πολλά και πιστεύω ότι του πρόσφερα κι εγώ. Με θωράκισε ψυχολογικά, μου έδωσε προοπτική για το μέλλον. Δεν ήθελα να φύγω, αλλά έτσι έπρεπε να γίνει».

* «Ο Ολυμπιακός με στήριξε, σε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής και της καριέρας μου. Και θα τον ευγνωμονώ αιώνια γι' αυτό. Οπως υποσχέθηκα από την πρώτη μέρα, του έδωσα και την ψυχή μου. Από τα 6 χρόνια, τα 5 ήταν υπέροχα».

* «Η Εθνική ομάδα ήταν αυτή που ανέβασε το μπάσκετ στην κορυφή, το '87. Και έκανε τα αδύνατα-δυνατά για να το κρατήσει εκεί. Νομίζω ότι προσφέραμε διδάγματα στην επόμενη γενιά, ώστε να την ξαναφέρουν τα νέα παιδιά ψηλά».

Οσο για την παρ' ολίγον μετακόμιση στις ΗΠΑ, το καλοκαίρι του '86, «αυτή η απόφαση θα με ακολουθεί πάντα ως το μεγαλύτερο ερωτηματικό. Δεν μπορούσα να φανταστώ, ότι εγώ θα 'ρχόμουν από το πουθενά και θα έπαιζα στο ΝΒΑ. Τότε δεν έφταναν τόσο μακριά τα όνειρά μας...».

Σ' αυτό το επίσημο «αντίο» του, ο 36άχρονος Παναγιώτης αποποιήθηκε το «ίματζ» τόσων χρόνων! Εκπληξη, έτσι; «Την εικόνα του κυνικού την έδινα επίτηδες τόσα χρόνια, για να ξέρουν όλοι ότι δεν τους παίρνει να με εκμεταλλευτούν! Εκανα θυσίες, αλλά δεν ήμουν και τόσο τρελός, ώστε να υπομένω τα πάντα μόνο και μόνο για να παίξω μπάσκετ. Λέτε ότι δεν αγαπούσα την προπόνηση; Εγώ θεωρώ ότι είμαι πολύ γυμνασμένος, γι' αυτό και δεν ταλαιπωρήθηκα πολύ από τραυματισμούς. Κανείς δεν κάνει καριέρα 20 χρόνων χωρίς να δουλέψει σκληρά».

Θέλετε κι ένα μήνυμα για τους επιγόνους; Ορίστε: «Το μπάσκετ δεν είναι μόνο για να βγάλεις λεφτά. Αυτό θέλω να τους πω. Μακάρι να κάνουν κι αυτοί καριέρα ώς τα 35-36 τους χρόνια...».

Τα είπε αυτά τα ωραία και αποχώρησε. «Εφυγε ο τελευταίος των Μοϊκανών, έκλεισε η πιο ένδοξη σελίδα», τον ξεπροβόδισε ο Ιωαννίδης. Ή, αν προτιμάτε τη γλαφυρότητα του Γ. Βασιλακόπουλου: «Τώρα πια, όλοι οι προβολείς είναι σβηστοί».