–––Οπως κατάφεραν ο γεμάτος πάθος Χαλίλ, το βράδυ της Παρασκευής στο άλσος της Αγ. Παρασκευής, μαζί με το χαλκέντερο Θανάση Γκαϊφίλια. Μια βραδιά μαγική για τους λίγους, δυστυχώς, που είχαν την τύχη να βρεθούν εκεί, για να συνειδητοποιήσουν ότι Eλληνες και Tούρκοι δεν είναι αιώνιοι εχθροί, όπως θέλουν κάποιοι θερμοκέφαλοι αλλά γείτονες, φίλοι που μπορούν να τραγουδούν μαζί τους καημούς και τα πάθη τους.

–––Δεν είναι τυχαίο βέβαια, που αυτό το πάντρεμα Eλλήνων και Tούρκων, του Ισμαήλ, του Χαλίλ, του Μεχμέτ και του Θανάση, του Νίκου και τις Λίας, έγινε με πρωτοβουλία ενός και μόνο ανθρώπου. Του Θανάση Γκαϊφίλια, που εγκατέλειψε την Αθήνα, για να ζήσει στην ακριτική Θράκη και να κάνει πράξη τη φιλία, τη συνύπαρξη Eλλήνων και Tούρκων, χριστιανών και μουσουλμάνων. Αυτό που αποκλείουν εξ ορισμού οι υπερπατριώτες του Κολωνακίου, εκείνοι που θεωρούν ότι εμείς είμαστε ο περιούσιος λαός και οι άλλοι περίπου βάρβαροι...

–––Κι όμως, αν υπήρχε τρόπος ν' άκουγαν τον Χαλίλ να τραγουδά «Tούρκος εγώ και συ Pωμιός» ή τον Κεμάλ του Χατζιδάκι με τέτοια ένταση, με τόσο πάθος ίσως και ν' άλλαζαν γνώμη... Ή τη «Συννεφιασμένη Κυριακή», τα τραγούδια της Αλεξίου ή του Λοΐζου, μισά ελληνικά, μισά τουρκικά σε μια εντυπωσιακή αρμονία μπορεί και να συνειδητοποιούσαν ότι με ανοιχτά μυαλά και ανοιχτή καρδιά Eλληνες και Tούρκοι μπορούν να ζουν, να γλεντούν, ν' αγαπιούνται... Αλλά βέβαια για τα κανάλια μας, τις εφημερίδες μας ο Χαλίλ, ο Γκαϊφίλιας δεν υπάρχουν... Προτιμούν να κυνηγούν τον Κάρολο ή όποιο άλλο φρούτο μπορεί να γεμίσει τα παράθυρά τους, παρά να δουν μια πραγματικότητα που δεν ταιριάζει στην εικόνα που έχουν κατασκευάσει... Ευτυχώς που υπάρχει και η ΕΡΑ, που μετέδωσε ζωντανή τη συναυλία, για να σώσει τουλάχιστον τα προσχήματα...

ΣΗΦΗΣ ΠΟΛΥΜΙΛΗΣ