Οκτώ (!) οι νέες ταινίες που προβάλλονται τη βδομάδα αυτή, τόσο στις θερινές όσο και στις χειμερινές αίθουσες, με τις τελευταίες να έχουν φέτος αρχίσει, σχετικά νωρίς, ν' ανοίγουν δειλά δειλά τις πόρτες τους. Πρώτη και καλύτερη η γαλλική ταινία «Το χρώμα του ψέματος» του Κλοντ Σαμπρόλ, από το φετινό φεστιβάλ Βερολίνου. Ενώ, αρκετά πίσω, ακολουθούν οι υπόλοιπες ταινίες: «Ο ύποπτος της οδού Αρλινγκτον», θρίλερ με πολιτικές αιχμές του Μαρκ Πέλινγκτον, «Η μούμια», περιπέτεια με στοιχεία τρόμου του Στίβεν Σόμερς, «200 τσιγάρα», νεανική κομεντί του Ρίσα Μπράμον Γκαρσία, «Ο αγαπημένος μου Αρειανός», κωμωδία επιστημονικής φαντασίας του Ντόναλντ Πέτρι, «Ο 13ος πολεμιστής», περιπέτεια εποχής του Τζον ΜακΤίρναν, «Austin Powers: ο κατάσκοπος που με κουτούπωσε», παρωδία των ταινιών κατασκοπείας. Το πρόγραμμα κλείνει και μια ελληνική ταινία από το περσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: «Το αίνιγμα» του Γιάννη Σολδάτου, σύγχρονη εκδοχή του μύθου του «Οιδίποδα επί Κολωνώ», με τον Θανάση Βέγγο και τον Ηλία Λογοθέτη.

Το χρώμα του ψέματος

Au coeur du mensonge. Γαλλία, 1998. Σκηνοθεσία: Κλοντ Σαμπρόλ. Σενάριο: Κλοντ Σαμπρόλ, Οντίλ Μπάρσκι. Ηθοποιοί: Σαντρίν Μπονέρ, Ζακ Γκαμπλέν, Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσκι, Αντουάν ντε Κον, Μπερνάρ Βερλέ, Μπουλ Οζιέ. Διάρκεια: 113 λεπτά. Προβολή:

Με αφορμή το φόνο ενός δεκάχρονου κοριτσιού, ο Σαμπρόλ κάνει ένα πικρό, διανθισμένο με χιούμορ, σχόλιο πάνω σε μια συγκεκριμένη γαλλική κοινωνία. Εξοχες οι ερμηνείες, ιδιαίτερα της Σαντρίν Μπονέρ και της Μπρούνι-Τεντέσκι

Η υποκρισία της αστικής κοινωνίας είναι ένα θέμα που κυριαρχεί στις ταινίες του Κλοντ Σαμπρόλ. Από εκείνες της πρώτης περιόδου του σκηνοθέτη («Ο χασάπης», «Να πεθάνει το κτήνος», «Η άπιστη γυναίκα») μέχρι τις τελευταίες του («Σε ζηλεύω», «Η τελετή»). Στοιχείο που κυριαρχεί και σ 'αυτό «Το χρώμα του ψέματος». Η ταινία αρχίζει σ' ένα ψαράδικο χωριό της Βρετάνης, με την ανακάλυψη ενός πτώματος: εκείνου της δεκάχρονης Ελοΐζ, που έχει βιαστεί και δολοφονηθεί. Την έρευνα αναλαμβάνει μια γυναίκα, η Φρεντερίκ Λεσάζ, που μόλις έχει προαχθεί σε επιθεωρητή. Πρώτος εξετάζεται ο Ρενέ, ένας ψυχικά τραυματισμένος από ατύχημα στο πόδι δάσκαλος ζωγραφικής, ο τελευταίος που είδε ζωντανή την Ελοΐζ, και στον οποίο στρέφονται οι πρώτες υποψίες. Γύρω τους κινούνται διάφορα άλλα πρόσωπα: η νοσοκόμα και γυναίκα του Ρενέ, Βιβιάν, και ο συγγραφέας και τοπικός «σταρ» Ντεσμότ που φλερτάρει τη Βιβιάν. Κι ενώ, ο Ρενέ χάνει σταδιακά τους μαθητές του εξαιτίας των διαδόσεων για τυχόν ενοχή του, η Φρεντερίκ συνεχίζει ακάθεκτη τις έρευνές της...

Από τις πρώτες κιόλας εικόνες, με το πορτρέτο του Γάλλου προέδρου Σιράκ να κυριαρχεί στο φόντο, ο Σαμπρόλ τοποθετεί κοινωνικά (μαζί και πολιτικά) το θέμα του. Γιατί, η δολοφονία της μικρής Ελοΐζ δεν είναι παρά μια απλή δικαιολογία για τον Σαμπρόλ για να μας μιλήσει για μια συγκεκριμένη κοινωνία και τα ψέματα μέσα στα οποία ζει και που καθορίζουν τις (όχι ιδιαίτερα ελκυστικές) τύχες της. Το κάθε ένα από τα πρόσωπα της ταινίας κρύβεται πίσω από τα δικά του ψέματα: η Φρεντερίκ (μια πολύ καλή Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσκι) κρύβει μια αποτυχημένη ιδιωτική ζωή πίσω από μια επαγγελματική δράση που δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο να της προσφέρει, η Βιβιάν (έξοχη όπως πάντα η Σαντρίν Μπονέρ) έχει δεχτεί ένα γάμο που δεν την ικανοποιεί ενώ φλερτάρει ανοιχτά τον Ντεσμότ, ο Ρενέ (Ζακ Γκαμπλέν) κρύβει την επαγγελματική αποτυχία του πίσω από μια κούφια στην πραγματικότητα τέχνη, ενώ ο Ντεσμότ (Αντουάν ντε Κον) χρησιμοποιεί τα λόγια άλλων συγγραφέων για δικά του για να μπορέσει να πλασάρει το «ίματζ» του.

Ο Σαμπρόλ αναπτύσσει με σιγουριά τις σκηνές του, πλησιάζοντας με την κάμερα τα πρόσωπά του, ακτινογραφώντας σχεδόν «ιατρικά» τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά τους για να φτάσει ώς τα μύχια της σκέψης τους, χρησιμοποιώντας το χιούμορ και την ειρωνεία για να μας αποκαλύψει τις κρυμμένες πλευρές τους (η σκηνή του γεύματος με τα ψάρια και το ποτό είναι από τις καλύτερες) και αποσπώντας εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του. Αναμφισβήτητα από τις πετυχημένες ταινίες του δημιουργού της που μας δείχνει ότι η παλιά φρουρά του γαλλικού σινεμά όχι μόνο δεν έχει καταθέσει τα όπλα αλλά και έχει μια σημαντική, πάντα εμπνευσμένη, παρουσία.

Ο ύποπτος της οδού Αρλινγκτον

Arlington Road. HΠΑ, 1998. Σκηνοθεσία: Μαρκ Πέλινγκτον. Σενάριο: Ερεν Κρούγκερ. Ηθοποιοί: Τζεφ Μπρίτζες, Τιμ Ρόμπινς, Τζόαν Κιούσακ, Χόουπ Ντέιβις, Ρόμπερτ Γκόσετ. Διάρκεια: 117 λεπτά. Προβολή:

Καλογυρισμένο, ψυχολογικό θρίλερ, με τον Μπρίτζες πολύ καλό στο ρόλο του καθηγητή που ανακαλύπτει τη συνωμοσία τρομοκρατικής οργάνωσης.

Με τη θεωρία της συνωμοσίας και την αδυναμία του FBI να την αντιμετωπίσει καταπιάνεται η ταινία αυτή του Μαρκ Πέλινγκτον, φέρνοντας στο νου άλλες, παρόμοιες ταινίες, όπως η πρόσφατη «Πολιορκία». Ο Μάικλ Φάραντεϊ, καθηγητής της σύγχρονης ιστορίας στην Ουάσιγκτον, χήρος από τότε που η γυναίκα του, πράκτορας του FBI, σκοτώθηκε από ακροδεξιά οργάνωση, αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο Ολιβερ και η Σέριλ, το ζευγάρι των νέων γειτόνων του, είναι μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης που ετοιμάζει μια μεγάλη καταστροφή. Κανένας όμως, ούτε η νέα φιλενάδα του, δεν τον πιστεύει...

Ψυχολογικό θρίλερ, με ένα σφιχτοδεμένο, με καίριο στόχο σενάριο (σ' αντίθεση με το μπερδεμένο σενάριο στα «Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας», για παράδειγμα) που υποστηρίζει την άποψη ότι πίσω από τους «μοναχικούς» σκοπευτές και απελπισμένους τρομοκράτες κρύβονται επικίνδυνες, ακροδιεξιές ή άλλες οργανώσεις (θεωρία που ξεκίνησε από την εποχή της δολοφονίας του Κένετι). Ο Πέλινγκτον ξέρει να στήνει ωραίες, βουτηγμένες σε μια απειλητική ατμόσφαιρα (η προσεγμένη φωτογραφία είναι του Μπόμπι Μπουκόφσκι), σκηνές, να εκμεταλλεύεται τις ανατροπές προσφέροντας παραπλανητικά στοιχεία, που θυμίζουν τον Χίτσκοκ, και χρησιμοποιώντας με έμπνευση τη μουσική υπόκρουση. Πολύ καλές οι ερμηνείες, ιδιαίτερα του Τζεφ Μπρίτζες (Φάραντεϊ) και του Τιμ Ρόμπινς (Ολιβερ).

Η μούμια

The Mummy. ΗΠΑ, 1999. Σκηνοθεσία-σενάριο: Στίβεν Σόμερς. Ηθοποιοί: Μπρένταν Φρέιζερ, Ρέιτσελ Γουάις, Τζον Χάνα, Αρνολντ Βόσλου, Κέβιν Τζέι Κόνορ, Τζόναθαν Χάιντ. Διάρκεια: 125 λεπτά. Προβολή:

Ριμέικ της κλασικής «Μούμιας» (1932) του Καρλ Φρόιντ που περισσότερο αντιγράφει τις περιπέτειες του Ιντιάνα Τζόουνς, χωρίς όμως τη φρεσκάδα και την πρωτοτυπία των ταινιών του Σπίλμπεργκ.

Ως τιμωρία επειδή σκότωσε τον Φαραώ και κοιμήθηκε με την ερωμένη του βασιλιά, ο Αιγύπτιος ιερέας Ιμχοτεπ μουμιοποιείται και θάβεται ζωντανός. Μερικές χιλιάδες χρόνια αργότερα, το 1923 επαναφέρεται τυχαία στη ζωή από τον τυχοδιώκτη Ρικ Ο' Κόνελ, που ψάχνει για τον κρυμμένο θησαυρό των Φαράω. Ο Ιμχοτεπ ετοιμάζει την τελική του εκδίκηση ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να νεκραναστήσει την αγαπημένη του μέσα από το σώμα μιας άλλης γυναίκας.

Ριμέικ της ομότιτλης κλασικής ταινίας τρόμου που γύρισε το 1932 ο Καρλ Φρόιντ με πρωταγωνιστή τον Μπόρις Κάρλοφ θέλησε να είναι η ταινία αυτή του Στίβεν Σόμερς («Κρουαζιέρα χωρίς επιστροφή»). Αντί όμως να προσπαθήσει να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα τρόμου που υπήρχε στην ταινία του Φρόιντ (ή στο ριμέικ της το 1958 από τον Τέρενς Φίσερ), ο Σόμερς έριξε το βάρος του στην περιπέτεια, που σε πολλά σημεία αντιγράφει εκείνες του Ιντιάνα Τζόουνς: όχι μόνο στους χώρους αλλά και στα διάφορα επεισόδια ακόμη και στο ντύσιμο του πρωταγωνιστή. Η δράση πρέπει να πω είναι συνεχής, ο ρυθμός γρήγορος και τα ευρήματα μπόλικα: οι δολοφονικές αράχνες, οι σκελετοί που σηκώνονται για να προστατεύσουν τον Ιμχοτεπ (φέρνοντας στο νου τα ειδικά εφέ του Ρέι Χαριχάουζεν) και τα διάφορα άλλα «τέρατα» που έχει ν' αντιμετωπίσει ο ήρωας. Από την ταινία όμως λείπει η φρεσκάδα και η ειλικρίνεια που συναντάμε στις ταινίες του Σπίλμπεργκ.

200 τσιγάρα

200 Cigarettes. ΗΠΑ, 1999. Σκηνοθεσία: Ρίσα Μπράμον Γκαρσία. Σενάριο: Σάνα Λάρσεν. Ηθοποιοί: Μπεν Αφλεκ, Κέισι Αφλεκ, Τζανίν Γκαροφάλο, Γκάμπι Χόφμαν, Κόρτνεϊ Λαβ, Κριστίνα Ρίτσι, Πολ Ραντ. Διάρκεια: 99 λεπτά. Προβολή:

Τα ερωτικά προβλήματα μιας ομάδας νεαρών, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1981, δοσμένα δυστυχώς με τα συνηθισμένα κλισέ. Πολύ καλό το μουσικό σάουντ τρακ. -

Στη Νέα Υόρκη, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1981, εκτυλίσσεται η ιστορία της ταινίας. Στο πάρτι της φίλης τους Μόνικα μαζεύεται μια ομάδα εικοσάχρονων παιδιών: ανάμεσά τους ο Κέβιν και ο Ερικ, που έχουν πέσει σε κατάθλιψη επειδή τους εγκατέλειψαν οι κοπέλες τους, η Λούσι, η Μπρίτζετ και η Κάθλιν, που τσακώνονται σχετικά με το ποια θα παρασύρει στο κρεβάτι της το νεαρό σερβιτόρο, ενώ η ξαδέλφη της Μόνικα, Βαλ, και η φίλη της Στέφι, δεν καταφέρνουν να βρουν το σπίτι και περιφέρονται στους δρόμους της Νέας Υόρκης, όπου συναντούν τον Τομ και τον Ντέιβ, μέλη ενός συγκροτήματος χέβι μέταλ.

Συνολικά δεκάδες πρόσωπα που αντιμετωπίζουν τον έρωτα όπως ένα τσιγάρο, που καίγεται γρήγορα αλλά που κόβεται δύσκολα. Ενδιαφέρον θέμα που η σκηνοθεσία απλώς υπηρετεί χωρίς καμιά πρωτοτυπία, χρησιμοποιώντας όλα τα γνωστά κλισέ στην ανάπτυξη τόσο των χαρακτήρων όσο και των καταστάσεων. Βασικό ατού της, εκτός από την ωραία επιλεγμένη μουσική, με κομμάτια του '80, οι ερμηνείες των νεαρών πρωταγωνιστών, που έχουν και φρεσκάδα και ζωντάνια με αποτέλεσμα να σε κάνουν σχεδόν να πιστέψεις στα προβλήματά τους.

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΟΥ ΑΡΕΙΑΝΟΣ (M yFavorite Martian). ΗΠΑ, 1999. Σκηνοθεσία: Ντόναλντ Πέτρι. Σενάριο: Ντιάνα Ολιβερ, Σέρι Στόουνερ. Ηθοποιοί: Τζεφ Ντάνιελς, Κρίστοφερ Λόιντ, Ελίζαμπεθ Χάρλεϊ, Ντάριλ Χάνα, Γουάλας Σον, Μάικλ Λέρνερ. Διάρκεια: 93 λεπτά. Προβολή:

Ο Τζεφ Ντάνιελς είναι ο ρεπόρτερ της τηλεόρασης στο σπίτι του οποίου κρύβεται ένας Αρειανός με κεραίες στο κεφάλι και ανθρώπινη μορφή... Οι δυο τους θα γίνουν φίλοι και θ' αντιμτωπίσουν μια επικίνδυνη συνάδελφο που θέλει ν' αποκαλύψει στον κόσμο την αλήθεια για τον Αρειανό κι έναν επιστήμονα που θέλει τον εξωγήινο για τα πειράματά του...

Βασισμένη στη γνωστή τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του '60 είναι αυτή η κωμωδία της εταιρείας του Ντίσνεϊ. Μόνο που τα ευρήματά της είναι από μέτρια μέχρι κακά και τα ειδικά εφέ της δοσμένα χωρίς έμπνευση, με αποτέλεσμα να κουράζουν παρά να διασκεδάζουν το θεατή. Σε ρόλο γκεστ σταρ εμφανίζεται και ο πρωταγωνιστής της τηλεοπτικής σειράς Ρέι Γουόλστον.

Ο 13ος ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ (The 13th Warrior). ΗΠΑ, 1999. Σκηνοθεσία: Τζον ΜακΤίρναν. Σενάριο: Γουίλιαμ Γουίσερ, Γουόρεν Λούις, από βιβλίο του Μάικλ Κράιτον. Ηθοποιοί: Αντόνιο Μπαντέρας, Νταϊάν Βενόρα, Ντένις Στόρχοϊ, Βλαντίμιρ Κούλιτς, Ομάρ Σαρίφ. Προβολή:

Ο Αντόνιο Μπαντέρας βγάζει τη μάσκα του Ζορό για να επιστρέψει ως Αραβας ποιητής που στέλλεται στην Ταρταρία ως πρεσβευτής. Εκεί θα συναντήσει τους Βίκινγκς και θα γίνει ο 13ος πολεμιστής μια ομάδας πολεμιστών που αναλαμβάνουν να σώσουν έναν οικισμό του Βορρά από τις επιθέσεις φριχτών, όπως πιστεύουν, τεράτων.

Συνηθισμένη περιπέτεια που αντιμετώπισε διάφορες δυσκολίες (μαζί και κοψίματα σκηνών από τους παραγωγούς) πριν τελικά βγει στις αίθουσες. Ο ΜακΤίρναν («Ο κυνηγός») στήνει καλά τις σκηνές των συγκρούσεων, με ξιφομαχίες και μάχες σώμα με σώμα, αντλώντας την έμπνευσή του από τις ταινίες τρόμου αλλά και από κλασικές περιπέτειες όπως «Οι εφτά Σαμουράι» και «Ο θρόνος του αίματος» του Κουροσάβα. Χωρίς να προσθέτει τίποτα το καινούργιο στο είδος, η ταινία βλέπεται ως απλή ψυχαγωγία από ένα πολύ νεανικό κοινό.

AUSTIN PΟWERS: Ο ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΟΥΤΟΥΠΩΣΕ (Austin Powers: The Spy Who Shagged Me). ΗΠΑ, 1999. Σκηνοθεσία: Τζέι Ρόουτς. Σενάριο: Μάικ Μάιερς, Μάικλ Μακ Κάλερς. Ηθοποιοί: Μάικ Μάιερς, Χέδερ Γκράαμ, Μάικλ Γιορκ, Ρόμπερτ Βάγκνερ, Ρομπ Λόου, Ελίζαμπεθ Χάρλεϊ. Διάρκεια: 95 λεπτά. Προβολή:

Στη δεύτερη αυτή κωμωδία της «σειράς» (που όπως φαίνεται σπάει το ρεκόρ εισπράξεων στην Αμερική) ο Οστιν Πάουερς αντιμετωπίζει και πάλι το θανάσιμο εχθρό του, δρ Ιβιλ («Κακό») που επιστρέφει στη γη, και συγκεκριμένα σ' εκείνη της δεκαετίας του '60, μ' ένα σατανικό σχέδιο να καταστρέψει τις μεγαλουπόλεις της γης, με το ειδικό λέιζερ που έχει εγκαταστήσει σε σταθμό στο φεγγάρι. Μια ακόμη παρωδία των κατασκοπικών ταινιών, ιδιαίτερα εκείνων του Τζέιμς Μποντ (με συγκεκριμένες αναφορές στο «Δρ Νο», και την Ούρσουλα Αντρες), με τον Μάικ Μάιερς στο διπλό ρόλο του Πάουερς και alter ego του, το δρα Κακό (εδώ έχουμε κι ένα μικροσκοπικό κλώνο του δρα Κακού!). Οι δημιουργοί της ταινίας επέλεξαν τη φαρσοκωμωδία, με όλα τα σεξουαλικά υπονοούμενα και γενικά το χοντροκομμένο χιούμορ που συναντάμε σήμερα στα τηλεοπτικά σόου (στο νου έρχονται τα διάφορα Carry Οn του αγγλικού σινεμά), που φαίνεται να ικανοποιεί μέρος του κοινού.

	Αριστούργημα
	Πολύ καλή
	Καλή
	Ενδιαφέρουσα
	Μέτρια
	Κακή