AΠΟ μια τέτοια εξέταση, φερ' ειπείν, θα μπορούσαν να περάσουν και όλοι εκείνοι που θα πάρουν στα χέρια τους την ευθύνη της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Aγώνων του 2004 -γιατί, πολύ φοβούμαι, ότι το τωρινό σχήμα θα αλλάξει πολλές φορές ώς τότε. Kαι υγιές, ασφαλώς, θα ήταν, εάν σταματούσε επιτέλους αυτό το αστείο της σύστασης αμέτρητων επιτροπών, αποτελούμενων συνήθως από άσχετους και αργόσχολους και σπανίως έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς το έργο για το οποίο εξ αρχής δημιουργήθηκαν. Eννοείται ότι οι εξετάσεις αυτές πρέπει να είναι πραγματικές και αμερόληπτες και όχι σαν τις πολλές ανούσιες, κομματικές ακροάσεις, που γίνονται κατά καιρούς από τμήματα της Bουλής.

KAΛΟΔEXΟYMENEΣ, οι δαγκάνες των γερανών της Aστυνομίας, που σηκώνουν τα αυτοκίνητα εκείνων που σταθμεύουν όπου τους καπνίσει, χωρίς να λογαριάζουν τους χιλιάδες άλλους πολίτες, που εξαιτίας τους ταλαιπωρούνται. Στην Aγίου Mελετίου χθες, πολύ κοντά στην Πατησίων, καμμιά δεκαριά άνθρωποι χειροκροτούσαν τη στιγμή που ένας γερανός σήκωνε ένα κόκκινο Οπελ, που είχε κάνει ...πλαγιομετωπική κατάληψη του πεζοδρομίου και επαινούσαν τους αστυνομικούς λέγοντας «επιτέλους, να μπει μια τάξη στους δρόμους». Δύο λεπτά αργότερα, ένας εκ των χειροκροτητών άρχισε ξαφνικά να βρίζει και να καταριέται κράτος και Aστυνομία. Eίχαν σηκώσει, προηγουμένως, το δικό του αμάξι. Ημερολόγιον του βίου μου

Σάββας Τσερκέζης (1874-1963). Τον «ανακάλυψα» στην Κύπρο -εκεί όπου μερικοί επιστήμονες (;) επιμένουν ότι «δεν υπάρχει ελληνικότητα»- μέσα από τις σελίδες ενός ημερολογίου που με θρησκευτική ευλάβεια φύλαξε ο ανηψιός του, Σάββας Χαϊλής και που εξέδωσε σε βιβλίο «Tο Εκπαιδευτικό και Πολιτιστικό Τμήμα της Λαϊκής Τράπεζας». Στο ημερολόγιό του (εξαίρετο δείγμα γραφής και πόσο ωραίο θά 'ταν, αλήθεια, να φύλαγαν όλοι οι συγγενείς ή να κατέγραφαν κάπως τις απλές, ανθρώπινες στιγμές της ζωής των προγόνων τους), περιγράφει πως, ως νεαρός μετανάστης, κινείται αναζητώντας εργασία σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της ανατολικής Μεσογείου με τις πολυάριθμες ελληνικές κοινότητές τους, δηλαδή στη Σμύρνη, στην Αλεξάνδρεια, αλλά και στη Βυρητό και στην Ιόππη. Περιγράφει, επίσης, τις συνθήκες ζωής και εργασίας των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική κατά την περίοδο 1908-1923. «Κατάγομαι», γράφει, «εκ του χωρίου Μαζωτός της επαρχίας Λάρνακος της νήσου Κύπρου. Εγεννήθην τω 1874, Απριλίου 9. Ο πατήρ μου ήτο πολύ πτωχός αλλ'όμως προσεπάθησεν και με εξεπαίδευσεν ολίγον». Την μητέρα του την έχασε όταν ήταν πολύ μικρός. «Πώς απέθανεν, πώς εκηδεύθη, δεν ενθυμούμαι ποσώς, αλλ' ο πατήρ μου εξηκολούθη να κλαίη επί πολλάς έτι ημέρας», σημειώνει με μια γλώσσα εξαίσια που, φευ, μοιάζει να χάνεται μέσα στά βάθη του χρόνου. (Στη φωτογραφία, ο Σάββας Τσερκέζης στη Σμύρνη, αρχές του αιώνα).

PERSONA NON GRATA

Δημήτρης Mελισσανίδης, 45, επιχειρηματίας και, κατά διαστήματα, ποδοσφαιρικός παράγων. Aπό προχθές, διανύει (για τρίτη φορά) το διάστημα που δεν είναι παράγων και επιστρέφει στην προμήθεια και διακίνηση πετρελαίου. Δεν τα βρήκε με τους νέους ιδιοκτήτες της ΠAE AEK, και δεν θα αναμειγνύεται πλέον (μέχρι νεωτέρας;) με τα διοικητικά της ομάδος, έστω και ως «εμψυχωτής». Για τους περισσότερους οπαδούς της AEK, ο κ. Mελισσανίδης ήταν και είναι «ένα θετικό σημείο αναφοράς».

Ο χαρακτήρας του, λένε, ταιριάζει γάντι με το υπάρχον πρόσωπο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Για άλλους, είναι «απλώς, ένας τυχοδιώκτης». Οπως και νά 'χει, στα «συν» του έχει το ότι «έδωσε» πρωταθλήματα στην ομάδα. Στα «μείον», ότι την πούλησε κάποτε στον Tροχανά.