Πάντως, τα μέλη της επιτροπής φαίνεται να είναι διχασμένα σχετικά με τις δύο ταινίες - ανάμεσα σ' εκείνους που υποστηρίζουν τον Γιμού είναι η κινέζα ηθοποιός Μάγκι Τσέουνγκ και ο Mεξικανός σκηνοθέτης Αρτούρο Ριπστάιν. Τελικά, το Χρυσό Λιοντάρι μάλλον θα απονεμηθεί στην ταινία του Γιμού (εκτός κι αν αυτό μοιραστεί εξίσου και στις δύο), ενώ εκείνη του Κιαροστάμι πάει είτε για το Ειδικό Βραβείο της επιτροπής είτε για το βραβείο σκηνοθεσίας - η ταινία του Κιαροστάμι συζητείται και για το βραβείο της Διεθνούς Κριτικής (FIPRESCI). Ανάμεσα στις επικρατέστερες για ένα από τα δύο αυτά βραβεία είναι και η ταινία «Tops y-Turv y» του Μάικ Λι, ενώ ακολουθεί η ταινία της Τζέιν Κάμπιον, που όμως δεν φαίνεται να έχει αρέσει σε αρκετά μέλη της επιτροπής.

Επικρατέστερη για το Κύπελο Βόλπι, δηλαδή το βραβείο γυναικείας ερμηνείας, είναι η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, πρωταγωνίστρια της γαλλικής ταινίας «Αδειες μέρες» της Μαριόν Βερνού, ενώ ακολουθεί η Αγγλίδα Κέιτ Γουίνσλετ, πρωταγωνίστρια της ταινίας της Κάμπιον. Τέλος, για το βραβείο ανδρικής ερμηνείας επικρατέστεροι είναι ο Σερζί Λοπέζ, πρωταγωνιστής της ταινίας «Μια πορνογραφική σχέση» του Φρεντερίκ Φοντέν, ο Τζιμ Μπράουντμπεντ («Tops y-Turv y») και ο Πάτρικ Ντελ Ιζολα («Αδειες μέρες»).

Χτες, στις 11 το βράδυ, μετά την πολύωρη συνεδρίαση της κριτικής επιτροπής, που οι αποφάσεις της κρατούνται μυστικές μέχρι σήμερα το απόγευμα στις 6.15 (για την απευθείας μετάδοσή τους από την ιταλική τηλεόραση RΑΙ-Due), ο Εμίρ Κουστουρίτσα έδωσε συναυλία στο κέντρο Αλμπερόνι του Λίντο, μαζί με την μπάντα του, No Smoking Band, που ήρθε για το σκοπό αυτό στη Βενετία. Στο Λίντο βρίσκονται από χτες η Γαλλίδα ηθοποιός Κατρίν Ντενέβ, πρωταγωνίστρια της ταινίας «Ο άνεμος της νύχτας» του Φιλίπ Γκαρέλ, και ο διάσημος κωμικός Τζέρι Λιούις που, στη διάρκεια της τελετής λήξης, θα παραλάβει, από τα χέρια του Aμερικανού σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορσέζε, το ειδικό Χρυσό Λιοντάρι, για το σύνολο της κινηματογραφικής του προσφοράς.

Τελευταίες αναλαμπές

Από τις δύο τελευταίες ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος που είδαμε χτες ξεχώρισε η αμερικανική ταινία «Ο γιος του Ιησού» της Nεοζηλανδής Αλισιν ΜακΛίν (που η προηγούμενη, πρώτη της, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία, Crush, είχε προβληθεί το 1992 στις Κάνες στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών). Πρόκειται για μια ταινία βασισμένη σε ιστορίες του Ντένις Τζόνσον, με τον τίτλο παρμένο από ένα τραγούδι του Λου Ριντ, με θέμα την ηρωίνη. Στην ταινία, που εκτυλίσσεται στην Αμερική της δεκαετίας του '70, παρακολουθούμε αποσπασματικά επεισόδια από τη ζωή ενός ρομαντικού νέου (ένας πολύ καλός Μπίλι Κράνταπ) που οδηγείται στην αυτοκαταστροφή του μέσα από τα ναρκωτικά και τη θυελλώδη σχέση του με μια νεαρή γυναίκα (εξαιρετική η Σαμάνθα Μόρτον, που είδαμε και στην ταινία του Γούντι Αλεν). Η ΜακΛίν στήνει ενδιαφέρουσες σκηνές, αν και τόσο η λειψή ανάπτυξη των χαρακτήρων όσο και η αποσπασματικότητα της ιστορίας δεν κατορθώνουν να δώσουν τη ζωή που απαιτεί η ιστορία της. Στο μικρό αλλά σημαντικό ρόλο ενός πρεζάκια ξεχωρίζει ο Ντένις Χόπερ, που βρίσκεται στη Βενετία για να παρουσιάσει δυο ταινίες του: το «Γιος του Ιησού» και «Το σχέδιο Βενετίας» (που προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού).

Η δεύτερη και τελευταία ταινία του διαγωνιστικού τμήματος ήταν η γαλλική «Ο άνεμος της νύχτας» του Φιλίπ Γκαρέλ. Τρία είναι τα βασικά πρόσωπα της ιστορίας: η Ελέν (Κατρίν Ντενέβ), που ο γάμος της φτάνει σε αδιέξοδο, ο νεαρός εραστής της Πολ, που ξαφνικά την αφήνει για να πάει στη Νάπολη και ο Σερζ, ένας απογοητευμένος αρχιτέκτονας που συναντά τον Πολ στη Νάπολη και με την κόκκινη πόρσε του αρχίζουν ένα ταξίδι που θα τους πάρει από τη Νάπολη στο Παρίσι και το Βερολίνο. Ο Γκαρέλ ενδιαφέρεται βασικά για την καταγραφή της ψυχολογίας των προσώπων του: μέσα από τις αντιδράσεις τους αλλά και τη χρήση του χώρου (ιδιαίτερα των ιταλικών τοπίων), στοιχείο που δυστυχώς χρησιμοποιείται υπερβολικά, με το θεατή να χάνει τελικά το ενδιαφέρον του για την εξέλιξη της πλοκής.

Eξαιρετικός Mπραντ Πιτ

Η πιο ενδιαφέρουσα ταινία της ημέρας, και μια από τις καλύτερες του νέου αμερικανικού κινηματογράφου που είδαμε τον τελευταίο καιρό, ήταν η ταινία «Fight Club» του Ντέιβιντ Φίντσερ («Seven», «Το παιχνίδι»), που προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού. Η ταινία, ένα θρίλερ μυστηρίου βουτηγμένο σε μια μαύρη (κατάμαυρη) ατμόσφαιρα, αφηγείται τη σχέση ανάμεσα σ' έναν απογοητευμένο από την ανιαρή καθημερινότητα της ζωής του υπάλληλο μιας εταιρείας αυτοκινήτων (θαυμάσιος στο ρόλο ο Εντουαρντ Νόρτον) κι έναν περίεργο, περιθωριακό τύπο (ένας εξαιρετικός, αλλιώτικος από εκείνον που συνηθίσαμε, Μπραντ Πιντ) που τον συναντά σ' ένα ταξίδι του με αεροπλάνο. Σχέση που οδηγεί σε αλλόκοτες και τελικά επικίνδυνες καταστάσεις. Πίσω από την ιστορία αυτή μυστηρίου υπάρχει ένα συγκλονιστικό σχόλιο πάνω στην εκκόλαψη και την υπόγεια λειτουργία του φασισμού, που είναι ταυτόχρονα κι ένα σχόλιο πάνω στο τέλος της χιλιετίας. Με ένα όλο νεύρο, γοργό στιλ, με σκηνές δοσμένες με σασπένς αλλά και εικαστική φροντίδα, ο Φίντσερ έφτιαξε μιαν από τις καλύτερες και πιο συναρπαστικές ταινίες του.