ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ να μου πεί ότι τη λένε Αννα. «Mη γράψεις τίποτα σ' άλλο, και μη βγάλεις φωτογραφία καημένε μου, σ' έφαγα», μου 'πε, και μου 'δωσε ένα σακούλι. «Κουβάλα το, χρειαζόμαστε βοήθεια». Η κυρία Αννα, 50 χρόνων περίπου, είναι ένας από τους πολλούς ανθρώπους, από αυτούς που (κακώς) συνηθίσαμε να ονομάζουμε «ανώνυμους» που, από την πρώτη στιγμή που έγινε ο σεισμός της 7ης Σεπτεμβρίου, έσπευσε στα ερείπια του εργοστασίου της Ricomex και εφοδιάζει τους ανθρώπους των σωστικών συνεργείων με νερό, αναψυκτικά και σάντουιτς. Ο Γάλλος Σερζ Ντιμάν, 40, όποτε τη βλέπει, την αγκαλιάζει σφικτά και της δίνει ένα φιλί. Τη λέει «κουκλάρα» -με το «ρο» γαλλικό- και της έχει κάνει δεκάδες προτάσεις γάμου.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ, λένε τη μεταφράστρια πού όλοι είδαμε στην τηλεόραση, κρεμασμένη κυριολεκτικά πάνω από την τρύπα όπου δούλευε το συνεργείο των Γάλλων και από την οποία έβγαλαν χθες, αλλά και το βράδυ της Τετάρτης, 4 ανθρώπους -δυστυχώς, τη μία κοπελιά, τη Σάντρα Κοντού, νεκρή. Ηταν η φωνή που κρατούσε στη ζωή αυτούς τους ανθρώπους. «Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα αγάπη μου», έλεγε στην Εύη Σοφίλου, «και θα σε βγάλουν τα παιδιά». Η Κατερίνα, μητέρα δύο παιδιών, ήξερε ότι ανά πάσα στιγμή κινδύνευε και αυτή να πλακωθεί κάτω από τα χαλάσματα. Δεν το σκεφτόταν καθόλου. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν ότι «κάτω εκεί, θα μπορούσαν να βρίσκονται και τα δικά μου παιδιά».

Ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΙΑΝΝΙΔΗΣ, 65 χρόνων, έχει ένα ουζερί στη Νέα Φιλαδέλφεια, πολύ κοντά στη πολυκατοικία που γκρεμίστηκε εκεί. Τρία μερόνυχτα, αυτός και η γυναίκα του η Μαρία, φτιάχνανε φαγητό για τα παιδιά των σωστικών συνεργείων. Πρόσφεραν, επίσης, το σπίτι τους σε όσους επιθυμούσαν να ξαποστάσουν λιγάκι - να κάνουν ένα ζεστό μπάνιο και να κοιμηθούν λίγες ώρες.

Κάτι καλό θα μείνει...

Πολλούς ήρωες ανέδειξε αυτή η φοβερή τραγωδία που έπληξε την Αθήνα, και πολλές ιστορίες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε ακόμα. Εκείνο που μου έκανε πραγματική εντύπωση και που με ενθουσίασε, κυριολεκτικά, ήταν η βοήθεια που προσέφεραν από την πρώτη στιγμή οι απλοί άνθρωποι - οι γείτονες, οι άγνωστοι, ακόμα και οι περαστικοί. Μέσα από το δράμα πολλών ανθρώπων, δημιουργήθηκαν πολλές φιλίες που θα αντέξουν για πάντα. Η γειτόνισσα που φύλαξε τα παιδιά της διπλανής της μέχρι εκείνη να βρει τον άνδρα της. Ο φοιτητής, στη Μεταμόρφωση, που έτρεξε πρώτος στο ΚΑΤ για να δώσει αίμα για έναν από τους διασωθέντες -ο πρόεδρος του νοσοκομείου είπε στη στήλη ότι συγκλονίστηκε από τον αριθμό των απλών πολιτών που έσπευσαν να προσφέρουν αίμα. Ολα αυτά, δείχνουν ότι η κοινωνία μας δεν είναι ισοπεδωμενή εντελώς, όπως νομίζαμε, ή όπως μας ξεγελάει αυτή η σκληρή, η αδυσώπητη πραγματικότητα. Και εάν για πολλούς η σταδιακή επάνοδος στη ρουτίνα σημαίνει και επάνοδος στην προ σεισμού κατάσταση, για άλλους (έστω και λίγους) η ζωή δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια, αλλά πολύ πιο ουσιαστική. Εστω αυτό, είναι τεράστιο κέρδος.

PERSΟNA GRATA Ο απλός, «ανώνυμος» πολίτης. Αυτός που υπέφερε, που έχασε δικούς του, που ξεσπιτώθηκε, που φοβήθηκε, που κρατήθηκε, δεν λύγισε, που σήκωσε το κεφάλι όπως το έχει σηκώσει χιλιάδες άλλες φορές, αυτός που έμαθε τίποτα να μην περιμένει από το κράτος, αυτός που ξημερωνόταν μπροστά στη τηλεόραση και προσευχόταν «βοήθα Παναγιά μου να το βγάλουν το κορίτσι», αυτός που έκλαιγε από συγκίνηση με την αυταπάρνηση των παιδιών της ΕΚΑΜ, αυτός που μοιραζόταν το σάντουιτς του με κάποιον που δεν είχε, αυτός που έδινε θάρρος στους άλλους για να σταθεί και ο ίδιος, αυτός που έπειτα από κάθε δυσκολία ανακαλύπτει ότι τουλάχιστον δεν είναι μόνος του.