ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που επέστρεφα στην Ελλάδα από την Κύπρο -«την κοινή μας αγάπη», όπως... συμφωνήσαμε να τη λέμε- τον έπαιρνα στο τηλέφωνο και του 'λεγα: «Κόφ' την πλάκα, Γιάννο». Ηξερε ότι αναφερόμουν, πάλι, σε εκείνην την «μόνιμη», εδώ και λίγα χρόνια, φήμη στη Λευκωσία που τον ήθελε «επόμενο Πρόεδρο της Κύπρου». Τις περισσότερες φορές γέλαγε με αυτήν τη φημολογία και, διπλωματικώς πάντοτε, διέψευδε μεν, άφηνε δε και ένα παραθυράκι ανοικτό... για παν ενδεχόμενο.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ τούτη τη φορά, συναντηθήκαμε και φάγαμε μαζί στο «Καφενείο», στο Κολωνάκι, που ήταν το αγαπημένο του εστιατόριο για «business lunch», όπως έλεγε το γεύμα εργασίας. Του 'πα τα νέα του νησιού, πόσο τρόμαξα από το σεισμό των 5,8 Ρίχτερ στη Λεμεσό, πόσο ενοχλήθηκα από το αμόκ που κατέλαβε και τους Κυπρίους για το Χρηματιστήριο, αλλά και για τις πολιτικές επαφές που είχα εκεί.

ΤΟΤΕ, για πρώτη φορά, απάντησε στις «μόνιμες φήμες» περί υποψηφιότητάς του για την προεδρία, χωρίς καν να του θίξω το θέμα με τη γνωστή φράση «κόφ' τη πλάκα, Γιάννο». Μου 'πε -και τον πίστεψα βαθιά, γιατί το είδα στην έκφρασή του- ότι η τωρινή πολιτική κατάσταση στην Κύπρο δεν τον εμπνέει και δεν τον ευχαριστεί. «Πιστεύω», συμπλήρωσε, ότι προσφέρω πολύ περισσότερα και στις δύο πατρίδες μου από το πόστο που κατέχω τώρα, παρά να πάω κάτω στο νησί απλώς για να το παίξω Πρόεδρος».

ΤΟΝ ΕΙΧΑ για ορθολογιστή και πέραν του δέοντος ρεαλιστή άνθρωπο, μέχρι που συναντηθήκαμε όλως τυχαίως, ένα καυτό μεσημέρι πριν από δύο καλοκαίρια, πάνω από τα μνήματα των δύο παλικαριών της Δερύνειας, του Τάσου Iσαάκ και του Σολωμού Σολωμού. Η παρουσία του εκεί ήταν εντελώς ιδιωτικής φύσεως. Ολομόναχος, δεν συνοδευόταν ούτε από άλλον επίσημο της Κυπριακής Δημοκρατίας ούτε από κάποιον άνδρα της προσωπικής του φρουράς. Αφησε από ένα λιτό μπουκέτο από κόκκινα και άσπρα γαρίφαλα σε κάθε τάφο, σκούπισε τα δάκρυα από τα μάτια του και μου 'πε: «Aυτό, Χρήστο, ήταν ένα γεγονός που θα σημαδέψει όλη μου τη ζωή», και με παρακάλεσε: «Σε παρακαλώ, μη γράψεις γι' αυτήν μου την επίσκεψη».

ΘΑ 'ΘΕΛΑ να παραμείνω ολότελα σιωπηλός. Να έβαζα μια μαύρη, πλάγια γραμμή σε μια γωνιά αυτής της στήλης σήμερα και να άφηνα την υπόλοιπη λευκή. Οπως είπε όμως χθες ο Βάσος Λυσσαρίδης, στενός φίλος και συνεργάτης παλαιότερα στην ΕΔΕΚ του Γιάννου: «δυστυχώς, δεν μας επιτρέπεται να σιωπήσουμε, όσο και αν το θέλουμε». Είναι μια ελάχιστη ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης προς έναν άνθρωπο, ο οποίος πρόσφερε πάρα πολλά στην πατρίδα του. Ενα χρέος ίσως,να πληροφορήσουμε εκείνους που πιθανώς δεν γνωρίζουν από μέσα τα πράγματα ότι ο υπουργός που χάθηκε, ήταν από εκείνην τη σπάνια κατηγορία των πολιτικών που γεννάνε ιδέες και, κυρίως, που τις υλοποιούν κιόλας.

Με το που είδαμε το «Εκτακτη Επικαιρότητα» στην οθόνη μας, «αμάν, τι άλλο έγινε τώρα», αναφωνήσαμε όλοι. Και όταν ακούσαμε τα θλιβερά μαντάτα για το δυστύχημα στο Φάλκον, απλώς κοιταχτήκαμε και δεν είπαμε τίποτε. Αυτό το φοβερό «σβήσιμο» του καλοκαιριού -οι σεισμοί στην Κύπρο, στην Τουρκία και την Ελλάδα, και τώρα «αυτό»- μας βρίσκει όλους με ένα συνεχές σφίξιμο στο στομάχι και με μια μόνιμη «εσωτερική αναστάτωση», που πότε εκδηλώνεται με φόβο, πότε με υστερία και πανικό, και πότε με θυμό ανείπωτο. Αν προσέξεις τους ανθρώπους όπως περπατούν στο δρόμο, θα δεις στην έκφρασή τους, ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο βαδίζουν, ότι «κάτι συμβαίνει». Καταντήσαμε να φοβόμαστε να ανοίξουμε την τηλεόραση. Σεισμοί εδώ, και δυστυχήματα, τυφώνας στην Αμερική, δεκάδες χιλιάδες δολοφονημένοι στο Ανατολικό Τιμόρ, εκατοντάδες οι νεκροί από μαφιόζικες εκρήξεις στη Ρωσία. Σχεδόν δεν προλαβαίνεις πια να «χωνέψεις» τη μία είδηση, και σε χτυπάει σαν αστροπελέκι η επόμενη. Οπως λέει και η παρέα (που ήδη αποφάσισε πλήρη αποτοξίνωση από την τηλεόραση), ο Θεός πια να βάλει το χέρι του!