Λ

ίγα μέτρα πίσω από τις «πράσινες» βίλες εμφανίζονται οι «κόκκινες» εργατικές πολυκατοικίες. Eίναι 1.360 άνθρωποι στο δρόμο, 12 καταυλισμοί στημένοι στο χώμα, κάτω από τη βροχή. Δύσκολο να πιστέψεις πως βρισκόμαστε στην Κηφισιά, ένα κυριακάτικο πρωινό.

«Θα γίνει κι άλλος μεγάλο σεισμός; », «Πόσο καιρό θα κρατήσει αυτό; » ρωτάνε σκάβοντας πρόχειρα χαντάκια για το νερό της βροχής στον καταυλισμό «Bερόπουλος». Οι γυναίκες μαζεύουν τις κουβέρτες από το συρματόπλεγμα. Μια κόκκινη πιπεριά και ένας βασιλικός σε γλάστρα στολίζουν την είσοδο της πρώτης σκηνής. Πάνω στο βαρέλι, ακουμπισμένο ένα τηλέφωνο και δίπλα η κιθάρα.

«Γαστρεντερίτιδα»

«Το βράδυ αρρώστησαν 30 παιδιά από γαστρεντερίτιδα», εξηγεί ο Βασίλης Μαραγκάκης, κοινωνικός λειτουργός από το Δήμο Κηφισιάς, προσθέτοντας πως οι περισσότερες γύρω πολυκατοικίες χαρακτηρίστηκαν «κίτρινες». Οι πολίτες διαμαρτύρονται πως δεν τους διέθεσαν τα ελάχιστα στημένα κοντέινερ.

Παρατηρούμε στις εισόδους των εργατικών πολυκατοικιών το «κίτρινο» της πρωτοβάθμιας επιτροπής που η δευτεροβάθμια το έκρινε «κόκκινο». Επιστρέφουν από τα εξοχικά και οι άστεγοι καθημερινά αυξάνονται, εξηγούν οι κάτοικοι, δείχνοντας κάποιους που στήνουν νέες σκηνές. Ο άνδρας μπαίνει για να πάρει είδη πρώτης ανάγκης και η γυναίκα με το παιδί «φυλάει» στην πόρτα. Οι πιο τολμηροί μπαίνουν στα γρήγορα για να πλυθούν, αλλά η κακοσμία της απλυσιάς στους καταυλισμούς είναι έντονη.

Παπάς-γιατρός

«Ζούμε σε ρωμαϊκή εποχή. Εχουν πανικοβληθεί και οι καρκινοπαθείς», λέει ο πατέρας Ιωάννης από την ενορία Αγίου Νεκταρίου, που είναι και γιατρός. Η εκκλησία θα παραχωρήσει το υπόγειο σε ορισμένους αστέγους. Προσθέτει πως πρόκειται για ανθρώπους χαμηλού οικονομικού επιπέδου, που τους ζήτησαν στην περιοχή 500.000 νοίκι ή στο κέντρο της Αθήνας 180.000 για δυάρι και οχτώ νοίκια μπροστά.

«Kαθημερινά από 10.30 έως 19.00», έγραψαν έξω από τη σκηνή των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα» στον καταυλισμό «Κατάτζι», όπου 164 παθολογικά περιστατικά αντιμετώπισε ο γιατρός Δημήτρης Κατίδης. Αρκετά από αυτά καρδιολογικά (9), ορθοπεδικά, χειρουργικά. Eβδομήντα παιδιά εξέτασε ο παιδίατρος των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα». Τονίζουν πως τώρα που κρυώνει ο καιρός, επίφοβοι είναι οι ηλικιωμένοι. Το ΙΚΑ λειτουργεί πλέον, αλλά σε σκηνή.

Φόβος

Μαζί τους και δύο ψυχίατροι του Πολυδύναμου Κέντρου Ψυχικής Υγείας Καλλιθέας. Μαζί με την ομάδα των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα», τονίζουν πως οι γονείς που έζησαν το σεισμό στις «κόκκινες» πολυκατοικίες, ζουν με το φόβο. Δεν συμμετέχουν σε καμία κοινωνική δραστηριότητα, πολλοί δεν σκοπεύουν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο, δεν τα αφήνουν να απομακρυνθούν για να παίξουν.

Προσπαθούν να πείσουν τους σεισμόπληκτους να μετατρέψουν την καταστροφή σε δημιουργικότητα. Αλλά αυτοί ζουν μια περίοδο κατάθλιψης, βλέπουν τα σπίτια τους κατεστραμμένα, αλλά όρθια. Κι είναι βαρύ για αυτούς να ζουν σε σκηνή. Αλλά συνεργάζονται. «Μέχρι χθες πήγαιναν σε ξεχωριστά καφενεία και σήμερα μοιράζονται την ίδια σκηνή», λέει ο Γιώργος.

Εκείνοι ακόμη, αρνούνται να αντικρίσουν κατάματα το πρόβλημα. Μιλούν μόνο για το μεροκάματο που χάνουν, τις ανεπίτρεπτες συνθήκες υγιεινής (δύο χημικές τουαλέτες είδαμε στον καταυλισμό).

Τους βλέπουμε να συνωστίζονται στην ουρά για τη διανομή φαγητού. Συσσίτιο στην Κηφισιά, μονολογεί κάποιος. Αλλά δεν διαμαρτύρονται. Λένε «πάλι καλά» και κάνουν υπομονή. Γκρινιάζουν λίγο, επειδή χθες το φαγητό έφθασε στις 9 το βράδυ. «Και σήμερα έφεραν μόνο μεσημεριανό», λέει μια μάνα, σκουπίζοντας με αυτοσχέδια σκούπα από αγριόχορτα την είσοδο της σκηνής με τη ροζ κουρτίνα.

* Aγωνία

μήπως

κρυώσει

το παιδί...

της ΛΙΑΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δ

εν ξεχωρίζουν πια οι Κυριακές. Μέρες ίδιες και απαράλλαχτες με τις Δεύτερες, τις Τρίτες, τις Παρασκευές. Το φαγητό μοιράζεται την ίδια ώρα κάθε μέρα. Οι φιλικές επισκέψεις κρατούν καθημερινά τους ίδιους ρυθμούς, αφού πια οι οικογένειες ζουν δίπλα δίπλα. Τις χωρίζουν το πολύ δΎο μέτρα χώμα ή γκαζόν.

Κυριακή. Στους οργανωμένους από τους δήμους ή τον Ερυθρό Σταυρό καταυλισμούς, όπως αυτός στο γήπεδο του Αχαρναϊκού στο Μενίδι, η ζωή κυλάει αργά. Κάθε σκηνή και μια ιστορία. Πριν από το σεισμό κάθε οικογένεια με τις δικές τις σκοτούρες. Τώρα τα προβλήματα είναι κοινά: Πού θα πάει το παιδί σχολείο, πώς θα διαβάζει στη σκηνή, αν θα κρυώσει όταν αρχίσουν τα πρωτοβρόχια, τι θα κάνουν με την άρρωστη γιαγιά...

Το κουράγιο περισσεύει σ' αυτούς τους ανθρώπους. Καθημερινά, προσπαθούν να διασκεδάσουν την κατάσταση, στήνοντας μικρά πηγαδάκια, πίνοντας ένα ποτηράκι, παίζοντας τάβλι. Σ' αυτό βοηθάει πολύ και η ψυχολογική υποστήριξη που παρέχουν στους σεισμοπαθείς οι διάφορες οργανώσεις. Ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά.

Μια κοπελιά από το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών, έχει μαζέψει γύρω της τα παιδιά του καταυλισμού. Κάθονται σε κύκλο, όπως στις κατασκηνώσεις των προσκόπων και των οδηγών τα καλοκαίρια. Φωνάζει και τραγουδά ταυτόχρονα η οδηγός-εθελοντής: «Ο μπαρμπα-Μπρίλιος». Επαναλαμβάνουν με τη σειρά τους τα μαζεμένα πιτσιρίκια. Ξεχνιούνται...

Λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, στο Καματερό, στην οδό Νικηταρά, εκτός από τον οργανωμένο καταυλισμό υπάρχει και ένας αυτοσχέδιος. Φτιαγμένος από τους ίδιους τους πολίτες. Τριάντα σκηνές στο ένα οικόπεδο, σαράντα στο διπλανό. Θέλησαν να παραμείνουν κοντά στα σπίτια τους. Πήραν τις σκηνές που μοιράστηκαν από το δήμο, πρόσθεσαν και μερικές δικές τους, πάρκαραν και τα αυτοκίνητα. Ετοιμη η καινούργια γειτονιά. Συνεννοήθηκαν και με τον Ερυθρό Σταυρό να μοιράζει και σ' αυτούς γεύματα. Να 'χουν οι υπεύθυνοι και σ' αυτούς το νου τους.

Xωρίς σπίτι

Μία από τις «ενοίκους» της καινούργιας γειτονιάς, τέθηκε επί κεφαλής από τους υπεύθυνους του Ερυθρού Σταυρού. Η κ. Αλεξάνδρα Μαρκοπούλου, δραστήρια και πριν από το σεισμό, προσπαθεί να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο. Στον τοίχο της πολυκατοικίας της, όπου έμενε με τις τρεις της αδερφές, είναι σημαδεμένος ο κόκκινος σταυρός. «Τρία παντρεμένα ζευγάρια με έξι παιδιά. Μαζί και οι γονείς μου. Μαζί και τα δυο μου ανύπαντρα αδέλφια. Δεκαέξι... Ολοι χωρίς σπίτι».

Δεν το βάζει όμως κάτω. Για το μόνο που ανησυχεί, είναι τα παιδιά. Κάνει προσπάθειες να βρεθεί ένα τροχόσπιτο για να μπουν τουλάχιστον αυτά μέσα. Τα παιδιά παίζουν δίπλα. Αμέριμνα. Ηταν μαζί της μέσα στο αυτοκίνητο όταν έγινε ο σεισμός και έτσι, όπως λέει η κ. Μαρκοπούλου, «δεν κατάλαβαν τον πανικό. Εχουν δει την τωρινή κατάσταση σαν παιχνίδι».

Η γειτονιά στο Καματερό οργανώθηκε. Πολλοί είχαν ασύρματα τηλέφωνα στα σπίτια τους και τώρα τα φορτίζουν εκ περιτροπής και τα χρησιμοποιούν για τις ανάγκες του καταυλισμού. Με λίγη προσπάθεια και θέληση λύνονται τα μικροπροβλήματα. Υπάρχουν όμως άλλα που δεν περνάνε από το χέρι τους. «Ζητήσαμε, να μας φέρουν μια χημική τουαλέτα. Μας είπαν ότι τις έχουν πάει στις άλλες κατασκηνώσεις, τις οργανωμένες. Εμείς δεν είμαστε σεισμόπληκτοι; Δεν είμαστε άνθρωποι; ».

Οσο για το μέλλον η κ. Μαρκοπούλου δεν είναι και τόσο αισιόδοξη: «Βλέποντας και κάνοντας. Οι φήμες μάς κόβουν τα πόδια. Λένε ότι θα ξαναγίνει σεισμός. Πού θα είναι τα παιδιά εκείνη την ώρα; Στο σχολείο; Θα αντέξει το σχολείο; Ο φόβος για τη βροχή, οι φήμες για το σεισμό... Πώς να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια; ».