Οταν το ισχυρότερο οικονομικό τείχος του κόσμου, η Γουόλ Στριτ, παρουσιάζει ανησυχητικά ρήγματα, πάει να πει ότι κάτι δεν πάει καλά με την οικοδόμηση της παγκοσμιοποίησης. Πάει να πει ότι οι δείκτες του χρήματος, έτσι όπως εμφανίζονται στους πίνακες της ευφορίας, δεν έχουν απόλυτη αντιστοιχία με ό,τι παράγει, ό,τι καταναλώνει, ό,τι επενδύει και ό,τι προσδοκά μια κοινωνία. Πάει να πει ότι ο διεθνής τζόγος παρατράβηξε μακριά και, πριν την πληρώσει άσχημα ο κοσμάκης, κάτι θα πρέπει να κάνουν αυτοί που πριν από μια δεκαετία υποσχέθηκαν έναν καινούργιο επίγειο παράδεισο στη θέση εκείνων που ξέφτισαν. Ωστόσο, η απόσταση μεταξύ τού «πρέπει» και του τι γίνεται, ως συνήθως, είναι μεγάλη. Ετσι, το παιχνίδι συνεχίζεται. «Διορθωτικές» κινήσεις γίνονται. Οι προσδοκίες υποχωρούν προς στιγμήν για να ξαναφουσκώσουν και πάλι. Μέχρι να γίνουν οι κατάλληλες κινήσεις για τις τελικές ρυθμίσεις, με τις οποίες θα κερδίζουν αυτοί που πρέπει να κερδίζουν και οι υπόλοιποι -μικροχαμένοι-μικροκερδισμένοι- θα αποτελούν απλώς το διάκοσμο. Ολα τα άλλα, και κυρίως οι εισαγγελικές παρεμβάσεις, μικρή αξία έχουν. Απλώς εμπλουτίζουν το διάκοσμο.

ΓΡ.ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ