Buena Vista Social Club

Γερμανία, 1999. Εγχρωμη και μαυρόασπρη. Σκηνοθεσία-σενάριο (και συμπληρωματική φωτογραφία): Βιμ Βέντερς. Παίζουν: Οκτάβιο Καλντερόν, Γιοακίμ Κούντερ, Ράι Κούντερ, Ανχελ Τέρι Ντομές, Ιμπραΐμ Φερέρ, Ρομπέρτο Γκαρσία, Κάρλος Γκονζάλες, Ομάρα Πορτουάντο, Σαλβαντόρ Ρεπιλάντο, Κομπάι Σεγκούντο, Μπενίτο Σουάρεζ, Μπαρμπαρίτο Τόρες. Διάρκεια: 100 λεπτά. Προβολή: Αττικόν.

**** Ηλικιωμένοι Kουβανέζοι μουσικοί, που έχουν αποσυρθεί, επιστρέφουν στο πάλκο για ν'αποδείξουν τη δύναμη και την ομορφιά της μουσικής τους σ' ένα εκπληκτικό, συναρπαστικό ντοκιμαντέρ.

Οι Κουβανέζοι στις Ηνωμένες Πολιτείες; Και μάλιστα στο Καρνέγκι Χολ; Κι όμως, ο γνωστός συνθέτης Ράι Κούντερ κατάφερε να τους πάει στην Αμερική και να τους κάνει γνωστούς στο μουσικόφιλο κοινό, που καταχειροκρότησε με θέρμη την ασυνήθιστη συναυλία τους. Πρόκειται για μια ομάδα ξεχασμένων μουσικών της λατινικής τζαζ, γύρω στα 70 και 80 τους, τους Super-Abuelos (Σούπερ-Παππούδες), που τα τελευταία χρόνια για να μπορέσουν να ζήσουν είχαν στραφεί σε διάφορες άλλες δουλειές (ακόμη και γυαλίζοντας παπούτσια) και που ο Κούντερ, μαζί με το γιο του Γιοακίμ, πήγε στα los barrios, τις ισπανόφωνες περιοχές της Κούβας, για να τους βρει και να τους επανενώσει.

Ο Βέντερς έχει ήδη δείξει στο παρελθόν την ξεχωριστή αγάπη του για το ντοκιμαντέρ (φτάνει να θυμηθούμε τις ταινίες του για τον Γιασουτζίρο Οζου και τον Νίκολας Ρέι, χωρίς να ξεχνάμε τα ενδιάμεσα κομμάτια που βάζει σε ταινίες μυθοπλασίας). Εδώ εκείνο που τον ενδιαφέρει πάνω απ' όλα είναι να μας γνωρίσει τους μουσικούς του, και ως πρόσωπα και ως καλλιτέχνες. Η μουσική τους παρουσιάζεται βασικά τρεις φορές: στις πρόβες της εγγραφής του δίσκου τους, στη συναυλία στο Αμστερνταμ (που την κινηματογραφεί σε μαυρόασπρο φιλμ) και στη συναυλία τους στη Νέα Υόρκη, με την οποία τελειώνει η ταινία. Συναυλίες όπου βλέπουμε κι ακούμε τις εκπληκτικές εκτελέσεις τους, από τον 70χρονο Ιμπραΐμ Φερέρ, με τη μελωδική, αισθαντική φωνή που, ντυμένος φανταχτερά, τραγουδάει το Candela και το Silencio, και την Ομάρα Πορτουόντο (την «Εντίθ Πιαφ της Κούβας»), άλλη εξαίρετη, συγκινητική φωνή, μέχρι τον Φρανσίσκο Ριμπάλντο (γνωστό ως Κομπάι Σεγκούντο) και το Chan Chan του, ή τον Μπαρμπίτο Τόρες που παίζει με τρόπο εκπληκτικό το laudista (κάτι αντίστοιχο με το δικό μας λαούτο).

Ταυτόχρονα, η κάμερα κινείται ασταμάτητα και με άνεση άλλοτε γύρω τους, σταματώντας στα πρόσωπά τους, αφήνοντάς μας να εξετάσουμε τις εκφράσεις τους, ν' ακούσουμε το διάλογό τους, κι άλλοτε στους δρόμους, ακολουθώντας τους μουσικούς (που άλλοι τους γνωρίζουν κι άλλοι όχι) στους δρόμους της Κούβας, σκιτσάροντας έμμεσα τους χώρους και τους ανθρώπους που στάθηκαν έμπνευση για τη μουσική και τα τραγούδια τους. Στόχος του Βέντερς δεν είναι βέβαια να παρουσιάσει κάποια σφαιρική εικόνα της κουβανέζικης μουσικής, αλλά να μας δώσει μιαν εικόνα από τμήμα της, μιαν εικόνα που γοητεύει και συναρπάζει το θεατή. Aν σας αρέσει έστω και λίγο η οποιαδήποτε μουσική, αυτή είναι μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε!

Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ

Notting Hill. Μεγ. Βρετανία, 1999. Σκηνοθεσία: Ρότζερ Μίτσελ. Σενάριο: Ρίτσαρντ Κέρτις. Ηθοποιοί: Τζούλια Ρόμπερτς, Χιου Γκραντ, Ρις Ιφανς, Τζίνα ΜακΚι, Τιμ Μακίνερι, Χιου Μπόουνβιλ, Εμα Τσέιμπερς. Διάρκεια: 123 λεπτά. Προβολή: Οπερα 1, Εμπασσυ, Δαναός, Ράδιο Σίτυ, Αττικα 2, Ζίνα, Πτι Παλαί, Τροπικάλ, Ατλαντίς, Φάληρο 1, Αννα Ντορ, Τρία Αστέρια, Cine Cit y1, Village Μαρούσι, Village Παγκράτι, Αβάνα, Μαρούσι 1 και 2.

** Ρομαντική κωμωδία γύρω από τον ξαφνικό έρωτα που αναπτύσσεται ανάμεσα σε μια διάσημη σταρ κι ένα βιβλιοπώλη. Ταινία που κερδίζει χάρη στην παρουσία της Τζούλια Ρόμπερτς και του Χιου Γκραντ.

Στο Νότινγκ Χιλ του Λονδίνου εκτυλίσσεται η νέα αυτή κωμωδία, που προσπαθεί να εκμεταλλευθεί (και μέχρι σ' ένα βαθμό τουλάχιστον εμπορικά το κατάφερε) την επιτυχία του «Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία». Το Νότινγκ Χιλ είναι μια από τις ακριβές περιοχές του Λονδίνου, με ακριβά εστιατόρια, μπαρ που μένουν ανοιχτά ώς αργά το βράδυ, ακριβές μπουτίκ και αντικερί, γιάπηδες και φιλόδοξους συγγραφείς. Εκεί ζει και ο βιβλιοπώλης Γουίλιαμ Θάκερ, που όμως βρίσκεται στα πρόθυρα της πτώχευσης. Οταν μια μέρα στο βιβλιοπωλείο του μπαίνει η Αννα Σκοτ, η πιο διάσημη σταρ του κινηματογράφου. Τα πράγματα έρχονται έτσι που εκείνη του δίνει ένα φιλί και στη συνέχεια ξαναεμφανίζεται, για να τον συνοδεύσει στα γενέθλια της αδελφής του. Κι ενώ οι δυο τους ετοιμάζονται να τα φτιάξουν, ύστερα μάλιστα από ένα ρομαντικό περίπατο σ' έναν κήπο, εμφανίζεται ο «μπόι φρεντ» της σταρ και αφήνει τον ήρωά μας σύξυλο! Φαίνεται όμως ότι δεν μπορεί να τον ξεχάσει...

Πρόκειται, όπως καταλαβαίνετε, για μια ρομαντική κωμωδία, που προσωπικά διασκέδασα βλέποντάς την. Είναι βέβαια ένα είδος ωραίου παραμυθιού, που δεν έχει σχέση με τη γύρω ζωή, αλλά αυτό δεν εμποδίζει από του να περάσετε δυο ώρες ευχάριστα και βγαίνοντας να την ξεχάσετε.

Δύο καπνισμένες κάννες

Lock, Stock and Two Smoking Barrels. Μεγ. Βρεταννία, 1998. Σκηνοθεσία-σενάριο: Γκάι Ρίτσι. Ηθοποιοί: Τζέισον Φλέμινγκ, Ντέξτερ Φλέτσερ, Νικ Μόραν, Τζέισον Στάταμ, Στίβεν Μάκιντος, Νίκολας Ρόου, Πι Εϊτς Μοριάρτι. Διάρκεια: 106 λεπτά. Προβολή: Cinerama, Village, Αθήναιον 3 Cinepolis, Ecran 1, Αίγλη 2, Αλεξάνδρα, Γαλαξίας, Ελλη, Καστέλλα, Σπόρτινγκ, Φοίβος.

** Τέσσερις φίλοι αποφασίζουν να ληστέψουν μια σπείρα ληστών για να μπορέσουν να ξοφλήσουν ένα χαρτοπαικτικό χρέος τους σε μια ωμή περιπέτεια, παρωδία των ταινιών του Ταραντίνο.

Παρωδία των ταινιών του Ταραντίνο αλλά και άλλων παρόμοιου τύπου θέλει να είναι η ταινία αυτή του Γκάι Ρίτσι. Η ιστορία αναφέρεται στις απίθανες περιπέτειες τεσσάρων φίλων, των Μπέικον, Τομ, Σόουπ και Εντι, όταν ο Εντι, δεινός χαρτοπαίκτης, μπαίνει σε μια μεγάλη παρτίδα, που είναι στην πραγματικότητα στημένη, και όχι μόνο χάνει όλα τα χρήματα των άλλων, αλλά και μένει με ένα χρέος 500 χιλιάδων λιρών στο σκληρό και βίαιο «Χάτσετ» Χάρι. Ετσι, οι τέσσερίς τους, για να μπορέσουν να ξοφλήσουν και να μην αναγκαστεί ο Εντι να παραχωρήσει το μπαρ του πατέρα του στον Χάρι, αποφασίζουν να ληστέψουν τους ληστές που ετοιμάζονται να ληστέψουν έναν έμπορο ναρκωτικών. Μόνο που για όπλο έχουν δυο αντίκες καραμπίνες...

Ο Γκάι Ρίτσι δίνει ένα εξαιρετικά γρήγορο ρυθμό στην πλοκή του, με βάση ένα σενάριο που προσπαθεί να ανατρέψει διάφορους κανόνες του είδους και διαλόγους συχνά πολύ έξυπνους, το ενδιαφέρον όμως της ταινίας του σταματά εκεί. Οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται, αντίθετα παραμένουν επίπεδοι, οι λεπτομέρειες εξαφανίζονται κι εκείνο που προέχει είναι η γκροτέσκα, στιλιζαρισμένη ατμόσφαιρα και ο εντυπωσιακός ρυθμός - στοιχείο που ο σκηνοθέτης γνωρίζει από την εμπειρία του στις διαφημίσεις και τα βιντεοκλίπ.