Ο Σκοτ γοήτευε το κοινό με ρόλους που «κινήθηκαν» από τον επικίνδυνα εκρηκτικό, αλλά συμπαθή, Πάτον μέχρι τον βλακώδη στρατηγό Μπακ Τούργκινσον στην ταινία του Κιούμπρικ «SΟS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (1964). Αυτά είναι τα δύο ακραία παραδείγματα των αξιομνημόνευτων κινηματογραφικών χαρακτήρων που υποδύθηκε σε ταινίες όπως «Ο κόσμος είναι δικός μας», «Ανατομία ενός εγκλήματος» και «Το νοσοκομείο».

Στη σκηνή, όταν πριν από τρία χρόνια, παρά την κακή υγεία του, πρωταγωνίστησε στην παράσταση «Ινχέριτ δε γουίντ», ένας κριτικός έγραψε πως ήταν σαν να παρακολουθούσε ένα μόνιππο με μηχανή Φεράρι.

Το 1950 παράτησε τις σπουδές του στη σχολή δημοσιογραφίας του Μισούρι για να στραφεί στο θέατρο και να παίξει περισσότερους από 100 ρόλους με διάφορους θιάσους. Στο θέατρο πέρασε επτά χρόνια στην αφάνεια, κάνοντας παράλληλα διάφορες δουλειές του ποδαριού. Ο δρόμος, όμως, άνοιξε στα 30 του, όταν τον ανακάλυψε ο ιμπρεσάριος του Φεστιβάλ Σέξπιρ της Νέας Υόρκης, Ιωσήφ Παπ. Αμέσως έπαιξε ένα μικρό ρόλο στον «Ριχάρδο Γ » (1957), τον Ιάκωβο στο «Οπως σας αρέσει» και έναν ευπατρίδη στην παράσταση «Τσίλντερν οφ Ντάρκνες». Και για τους τρεις ρόλους κέρδισε βραβεία. Τον ίδιο χρόνο, δηλαδή το 1958, έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ στο έργο «Καμς α ντέι», κερδίζοντας την πρώτη από τις τέσσερις υποψηφιότητές του για Τόνι.

Η πρώτη υποψηφιότητα για Οσκαρ ήρθε το 1959, για την ερμηνεία του στην «Ανατομία ενός Εγκλήματος». Τότε σιώπησε. Οταν, όμως, ήταν υποψήφιος ξανά για Οσκαρ το '62 για την ταινία «Ο κόσμος είναι δικός μας», τηλεγράφησε στην Ακαδημία «όχι, ευχαριστώ». Η Ακαδημία δεν απέσυρε το όνομά του αλλά ούτε και τον βράβευσε.

Ο Σκοτ έλεγε αργότερα πως πίστευε ότι δεν θα ήταν ξανά ποτέ υποψήφιος και ότι το μόνο για το οποίο μετάνιωνε ήταν ότι δεν μπόρεσε να σοκάρει την Ακαδημία κάνοντας κάτι εποικοδομητικό.

Το 1970, όμως, η Ακαδημία του έδωσε το Οσκαρ ερμηνείας πρώτου ανδρικού ρόλου για το «Πάτον», που πήρε συνολικά 7 βραβεία. Ο Σκοτ είπε πως πέρασε εκείνο το απόγευμα βλέποντας χόκεϊ. Η τελευταία του υποψηφιότητα ήταν ένα χρόνο μετά, για «Το Ξενοδοχείο».

Ο ηθοποιός γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1927 στο Γουάιζ της Βιρτζίνια, αλλά μεγάλωσε στο Ντιτρόιτ. Κατετάγη στους Πεζοναύτες το '45, αλήθεια πολύ αργά για δράση στις μάχες του πολέμου, κι έτσι πέρασε τα τέσσερα χρόνια της θητείας του θάβοντας τους πεθαμένους στο Αρλινγκτον το πρωί και πίνοντας το βράδυ.

Υπήρξε για χρόνια ένας πολεμοχαρής πότης, η εικόνα του οποίου στιγματίστηκε από 5 σπασίματα της μύτης, αμέτρητους καβγάδες και μια ληστεία. Παντρεύτηκε πέντε φορές -δύο φορές με την ίδια γυναίκα, την ηθοποιό Κόλουιν Ντέουχουρστ- και απέκτησε έξι παιδιά. Το έκτο, εκτός γάμου, από σχέση των μαθητικών του χρόνων.