Κυριακή 26 Σεμτεμβρίου 1999
ΣΤΗΛΕΣ
ΟΔΗΓΟΙ
 |
| Του ΓΙΑΝΝΗ ΞΕΝΑΚΗ Πότε έχασε για τελευταία φορά η ΑΕΚ σε ντέρμπι ως γηπεδούχος; Κοντεύουν πέντε χρόνια σχεδόν, από τις 7 Νοεμβρίου 1994, 0-1 τότε, από το σημερινό της αντίπαλο, τον Παναθηναϊκό. Ελάχιστη σημασία όμως έχει τούτη η λεπτομέρεια. Διότι, αρχής γενομένης από σήμερα, η ΑΕΚ κάνει πρεμιέρα στην «ξενητιά». Μακριά από το φυσικό της σπίτι, από τις πιο γερές και ακαταμάχητες έδρες του ελληνικού πρωταθλήματος, θα προσπαθήσει να συνεχίσει την παράδοση στο Καραϊσκάκη. Πριν μετακομίσει, αν μετακομίσει (για τη συνέχεια), στο ΟΑΚΑ. «Αυτό σίγουρα μας προβληματίζει, είναι ένα μειονέκτημα. Αλλο να παίζεις στη φυσική σου έδρα και μάλιστα δυνατή, όπως η Νέα Φιλαδέλφεια, κι άλλο να πας σε ουδέτερο να δώσεις ένα ντέρμπι» λέει στην «Κ.Ε». ο αρχηγός της ΑΕΚ Ηλίας Ατματσίδης. Με τον Παναθηναϊκό δοκιμάζονται και σήμερα οι δυνατότητες αυτής της αινιγματικής ομάδας. Η οποία πάει και βάζει τέσσερα γκολ στην Τούμπα, αλλά δεν φεύγει νικήτρια. Στην οποία επενδύθηκαν κάποια δισεκατομμύρια το καλοκαίρι, χωρίς αντίκρισμα, αν λάβουμε υπόψη την αποτυχία στον προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ. «Αν κερδίζαμε τον ΠΑΟΚ, τώρα όλα θα ήταν διαφορετικά. Και σίγουρα καλύτερα. Σου δίνει άλλο αέρα μια νίκη μέσα στην Τούμπα. Εκεί που φθάσαμε έπρεπε να κερδίσουμε, αλλά πάει, πέρασε αυτό. Να δούμε τώρα το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, να πάρουμε εκεί τους βαθμούς. Τις θέλουμε τώρα στο ξεκίνημα τις επιτυχίες στα ντέρμπι» τονίζει ο Ατματσίδης. Τελικά αυτό το 4-4, έτσι όπως διαμορφώθηκε και ενόψει Παναθηναϊκού, έκανε καλό ή κακό στην ψυχολογία σας; «Σε γενικές γραμμές καλό μας έκανε. Δεν νομίζω ότι βάζεις κάθε μέρα τέσσερα γκολ στην Τούμπα. Θα δείξει, όμως, στη συνέχεια». Η παράδοση που θέλει την ΑΕΚ να έχει επιτυχίες τα τελευταία χρόνια στα ντέρμπι; «Ολα παίζουν ρόλο και τίποτα δεν είναι απόλυτο. Μια παράδοση για να τη συνεχίσεις πρέπει να παλέψεις μέσα στο γήπεδο. Μόνο με τους αριθμούς δεν κερδίζεις». Τον καινούριο Παναθηναϊκό πώς τον κρίνεις; «Δεν τον έχω δει ακόμα, για να έχω ολοκληρωμένη άποψη. Νομίζω ότι είναι πολύ νωρίς ακόμα για να κρίνουμε μια ομάδα. Νωρίς για όλες τις ομάδες». Και για την ΑΕΚ; «Σαφέστατα. Πρέπει να περάσουν 4-5 παιγνίδια και μετά να βγάλουμε συμπεράσματα. Και για τη δική μας ομάδα, σε ό,τι αφορά τις πραγματικές μας δυνατότητες, αλλά και για τις ανταγωνίστριες. Με τον Παναθηναϊκό πρέπει να κερδίσουμε, για να ρολάρουμε στη συνέχεια καλύτερα. Πάντα από μία νίκη σε ντέρμπι μόνο οφέλη έχεις, πόσο μάλλον τώρα, που είναι ξεκίνημα περιόδου. Προσωπικά είμαι αισιόδοξος, όπως και τα άλλα παιδιά. Αν δεν υπήρχε αισιοδοξία, δεν θα παίζαμε μπάλα». Εξετάσεις Η ουσία είναι ότι η ΑΕΚ βγαίνει στην «ξενητιά» δίχως να έχει πείσει ώς τώρα ότι είναι σε θέση να δώσει κάτι καλύτερο από πέρυσι. Ο αρχικός ενθουσιασμός των ποδοσφαιριστών για τον Τουμπάκοβιτς έχει καταλαγιάσει. Στο ψιθυριστό, εκδηλώνονται γκρίνιες και για τη σκληρή προπόνηση (ένα ρεπό έχουν πάρει το τελευταίο δίμηνο, λίγο πολύ όλοι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει πρόβλημα φρεσκάδας) αλλά και για τις βοήθειες από τον πάγκο κατά τη διάρκεια του αγώνα. Το 4-4-2, σε μια ιδιότυπη μορφή, που προσπαθεί να επιβάλει ο Τουμπάκοβιτς, με τον έναν ακραίο μπακ να εκτελεί και χρέη στόπερ και στο κέντρο να υπάρχει μόνο ένας ανασταλτικός χαφ (Ζήκος), ώς τώρα δεν επιφέρει τα ανάλογα αποτελέσματα. Βεβαίως, σ' αυτή τη χρονική φάση, ουδείς συζητάει ότι μπορεί να αλλάξει στρατηγική ο Τουμπάκοβιτς. Τον Σέρβο η διοίκηση τον στηρίζει απόλυτα. Τυφλή εμπιστοσύνη, έστω κι αν αρκετοί δεν έχουν πεισθεί ακόμη για την ικανότητά του να αλλάξει με διάφορες κινήσεις την ροή ενός αγώνα. Στην Τούμπα για παράδειγμα, το πράγμα φώναζε από μακριά: «Σαβέεεεεβσκιιιιι! !» Το έλεγαν και κάποιοι παίκτες την άλλη μέρα: «Ο,τι και να 'ναι, στο δεύτερο ημίχρονο, που ο ΠΑΟΚ πίεζε, χρειαζόμασταν τον Τόνι. Εστω για είκοσι λεπτά, για μισή ώρα, να τρέξει, να κλείσει τρύπες». Οπως και να 'χει το ζήτημα, ο Τουμπάκοβιτς θα κριθεί στην πορεία. Τα ντέρμπι δίνουν πάντα πόντους στην επιτυχία, αλλά αφαιρούν πολύ περισσότερους στην αποτυχία. Απ' αυτήν την άποψη ο Σέρβος δίνει εξετάσεις για τη δουλειά που έχει κάνει ώς τώρα... Eφόσον άπαντες θεωρούν ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τότε... πάλι κάθε πέρσι και καλύτερα θα λέμε και φέτος, όσον αφορά την προσέλευση του κόσμου στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Κι αν τόσα χρόνια η μόνιμη επωδός όλων των συζητήσεων για το θέμα ήταν ότι «δεν γίνονται επενδύσεις και δεν έρχονται πολλοί και καλοί παίκτες στα ελληνικά γήπεδα, γιατί οι πρόεδροι είναι τσιγκούνηδες», ουδείς μπορεί να πει το ίδιο και για την τρέχουσα περίοδο. Το καλοκαίρι που μας πέρασε οι επενδύσεις των ομάδων, και κυρίως των λεγόμενων μεγάλων, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο και έφτασαν σε επίπεδα πρωτόγνωρα για την Ελλάδα. Πακτωλός δισεκατομμυρίων και ονόματα μεγάλα παρήλασαν αλλά και ήρθαν για μόνιμη εγκατάσταση εντός της επικράτειας. Κι όμως, το αποτέλεσμα μοιάζει ότι θα είναι το ίδιο. Αυτό, άλλωστε, απέδειξαν κι οι αριθμοί στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος και συνήθως αυτοί (οι αριθμοί) αποτελούν τον πλέον αδιάψευστο μάρτυρα. Μόλις 50.475 εισιτήρια σε εννέα γήπεδα, με 160 εκατομμύρια δραχμές εισπράξεις, εκ των οποίων τα, μισά σχεδόν, εισιτήρια κόπηκαν στο ντέρμπι ΠΑΟΚ-ΑΕΚ στην Τούμπα κι εκεί εισπράχθηκαν τα μισά χρήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα εισιτήρια που κόπηκαν στη φετινή πρεμιέρα είναι η τρίτη χειρότερη επίδοση την τελευταία εξαετία, καθώς μόνο πέρσι και την περίοδο 1996-97 κόπηκαν λιγότερα εισιτήρια (43.116 και 43.112 αντίστοιχα). Αυτά, όταν την ίδια στιγμή (σ.σ.: μόλις τέσσερις μέρες νωρίτερα), σ' ένα και μόνο παιχνίδι για το Champions League, αυτό με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ, ο Ολυμπιακός είχε κόψει κάτι παραπάνω από 70.000 εισιτήρια και έβαλε στο ταμείο του περίπου 400 εκατομμύρια δραχμές! Αυτό που αποδεικνύεται, πάντως, είναι ότι άλλοι είναι οι πραγματικοί λόγοι που έχουν οδηγήσει τον κόσμο στην απουσία, εκτός ορισμένων αγώνων των αποκαλούμενων μεγάλων ομάδων. Λόγοι οι οποίοι έχουν επισημανθεί επανειλημμένως. Οπως οι τεράστιες ελλείψεις των γηπέδων που φιλοξενούν τους αγώνες, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τους αγωνιστικούς χώρους και τα αποδυτήρια αλλά κυρίως τις παροχές προς τον κόσμο (π.χ. τουαλέτες, καθαρές εξέδρες, υποφερτό φαγητό κ.ά.). Οπως η (ανύπαρκτη προς το παρόν) αξιοπιστία του ίδιου του αθλήματος. Μπορεί πολλοί να λένε και να ευαγγελίζονται καλύτερες μέρες, αλλά ο δρόμος που πρέπει να διανυθεί είναι μακρύς και δύσβατος. Δεν αρκούν τα λόγια και η (όποια) θέληση που ενδεχομένως επιδεικνύουν ορισμένοι. Τα έργα πάντα αποτελούν το κριτήριο στο οποίο στηρίζουν τις αποφάσεις τους αυτοί που άμεσα ενδιαφέρονται. Και προς το παρόν οι φίλαθλοι, και ουχί οι οπαδοί που αποτελούν μόνιμη αλλά όχι απαραίτητα καλή πελατεία, έχουν δείξει ότι δεν ενδιαφέρονται... |