Ο Γιάννης Κυράστας «έπαιξε και κέρδισε» το μεγάλο στοίχημα στο Νέο Φάληρο, η αλυσίδα-ζυγός των συνεχόμενων χαμένων ντέρμπι αποτινάχτηκε κι έσπασε, τα φαντάσματα που είχαν εγκατασταθεί την προηγούμενη τριετία στην Παιανία σαν να μη μένουν πια εκεί, κι ο Παναθηναϊκός επιστρέφει (από την εποχή της μιζέριας) στο πάλκο δυνατός.

Υπολογίσιμος, ξανά. Ανταγωνιστικός. Η ΑΕΚ, σε ακόμη μία σημαντική βραδιά, ίσα ίσα «έπιασε τη βάση» (κι αν την έπιασε και αυτήν...), και το δεύτερο σερί -διαμορφωμένο ως το 78 - ωφέλιμο, ωφελιμότατο βάσει της απόδοσής της, αποτέλεσμα σε ντέρμπι τής πήγαινε πάρα πολύ:

ΑΕΚ-Παναθηναϊκός 1-2, κατά γενική ομολογία ό,τι πιο δίκαιο γινόταν να δουν οι περίπου 20.000 θεατές (στους τρεις, κατ' αναλογίαν, ο ένας οπαδός του ΠΑΟ) τούτη τη ζεστή βραδιά χθες στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Και όχι, βεβαίως, στη Νέα Φιλαδέλφεια...

ΩPIMΟΣ

Οι «πράσινοι», φιλόδοξοι να περάσουν τις κρίσιμες εξετάσεις, εμφάνισαν (με την «καλή» ενδεκάδα τους) συγκρότημα ταχύ και υγιές, με ώριμη μεσαία γραμμή και σωστή οργάνωση στην κυκλοφορία της μπάλας, ευέλικτο και με ποικιλία στις επιλογές ανάπτυξης, το κυριότερο, με «πνεύμα νικητή» και με «γεμάτη», χάρη στην έντονη προσωπικότητα του Μίκλαντ και του Πφλίπσεν, μεσαία γραμμή: 4-4-2 που, όταν οι νικητές έβγαιναν στην επίθεση, στην πράξη γινόταν 4-2-1-3 με τον Λυμπερόπουλο (δεξιά) και τον Σιπνιέβσκι (αριστερά) «απλωμένους» στις άκρες της επίθεσης και με τον Πφλίπσεν -με τα νώτα καλυμμένα από Μίκλαντ, Γκαλέτο- πίσω από τους τρεις προωθημένους, απέναντι από τον Ατματσίδη. Λυμπερόπουλος και Σιπνιέβσκι με «επιθετικούς» ακραίους οπισθοφύλακες αντίκρυ, τον Κοπιτσή και τον Λάκη, λειτούργησαν σαν μοχλοί πίεσης.

Ο Πφλίπσεν, με την αδιάκοπη κινητικότητα στο πλάτος ολόκληρης της νοητής γραμμής στα 25-30 μέτρα μακριά από την αντίπαλη εστία, απαλλασσόταν από τον Ζήκο. Κι ο Βαζέχα, με αντοχές περίπου ώς το 60 , συνεισέφερε και αυτός στο να φαίνεται ο Παναθηναϊκός αυτό που πράγματι ήταν: Πιο ομάδα!

Η «Ενωση», σε 4-4-1-1 με τον Μαλαδένη πίσω από τον Νικολαΐδη και με δίδυμα στα πλάγια Λάκη-Μάρκο δεξιά και (απόντος του Κασάπη) Κοπιτσή-Σαβέβσκι αριστερά, δεν έπαιζε...ακριβώς ποδόσφαιρο.

Απλώς οι ψηλοί στο κέντρο της οπισθοφυλακής περιορίζονταν, κατά κανόνα, να «εξολοθρεύουν» τα φάουλ και τα κόρνερ του Πφλίπσεν, όμως οι πτέρυγες -κυρίως η δεξιά- στην πράξη δεν λειτούργησαν ποτέ, ο Τσίριτς πάλι δεν ήταν πουθενά (ενώ ο Μίκλαντ παντού...), και μονάχα το μεγαλείο του Νικολαΐδη στην επίθεση «μπάλωνε» τη γενική ανισορροπία. Αυτός έπαιρνε στο «ένας μ' ένα» τα...αισιόδοξα φάουλ (μεταξύ άλλων και εκείνο της προσωρινής ισοφάρισης), αυτός φόρτωσε με κάρτες και τους δύο σέντερ-μπακ (Χένρικσεν, Γκούμας), αυτός πάσχιζε να κάνει στο στενό χώρο το απρόβλεπτο και περίτεχνο «ένα-δύο» με τον Μαλαδένη, αυτός έβγαινε μπροστά -πάντοτε απειλητικός- είτε στις μακρινές μπαλιές αντεπίθεσης του Σαβέβσκι είτε στη μία και μοναδική φορά που «έπιασε» πλαγιοκόπηση (με Σαβέβσκι-Κοπιτσή), αυτός επίσης πρόσφερε στο 49  την ασίστ που...μπέρδεψε τον Τσίριτς στο τετ α τετ με τον Νικοπολίδη. Ενας κι όλοι τους!

AΠIAΣTΟ

Ο Πφλίπσεν στο όριο της περιοχής, όταν «άδειασε» επί τόπου τον Μάρκο και με το μάτι «πήρε τα μέτρα» του τέρματος, ήξερες πως θα ευστοχούσε...πριν το κάνει με άπιαστο φαλτσαριστό σουτ-ζωγραφιά (43 ). Απιαστο επίσης, λόγω και της «παρέμβασης» του χεριού του Μίκλαντ στην άκρη του τείχους, ήταν το απευθείας φάουλ-οβίδα (γερμανική, και τούτη, θαρρείς!) του Ζήκου ψηλά στο «Γ» του Νικοπολίδη (45 ). Ομως οι «κιτρινόμαυροι» στο β  μέρος, σε πείσμα του θεωρητικού ψυχολογικού αβαντάζ έτσι όπως είχε γίνει το 1-1, ήταν -απ' την αρχή ώς το τέλος- άκρως δυσάρεστη...εμπειρία για τους πιστούς τους. Ο Ματιάσεβιτς δεν άφησε να φανεί το κενό του Πέτριτς στην καρδιά της άμυνας, ωστόσο ο Τσίριτς ούτε πλάγια αριστερά, δυο-τρεις φορές που δοκίμασε να τραβηχτεί, βρήκε τους χώρους για να πάρει τις μπάλες και να δράσει. Η μάχη του κέντρου -με την κόπωση του Σαβέβσκι- οδηγήθηκε σε οριστική, κατά κράτος, ήττα. Kαι η μπάλα δεν έφτανε μπροστά, τόσο ώστε η μοναδική απειλή σε 45 ολόκληρα λεπτά του β  ημιχρόνου να 'ναι υποτυπώδης: Απευθείας φάουλ του Κοπιτσή, άουτ (76 ). Ο κόσμος «σφύριξε» τον Τσίριτς, ο Τουμπάκοβιτς -για να βάλει, ορθώς, τον Γκρέταρσον- διάλεξε να αποσύρει τον Μάρκο κι όχι τον «δικό του» Σέρβο, κι όταν χρησιμοποίησε (τρίτη αλλαγή) και τον Κατσαβό, τ' άκουσε κι αυτός! Ουδείς, στις μέρες μας, χαρίζει χρόνο...

Ο Κυράστας, έπειτα από δεκαπέντε «νεκρά» λεπτά στο μέσον της διαδρομής του β  μέρους, φρέσκαρε τη μηχανή με τον Νασιόπουλο στα δεξιά της επίθεσης (οπότε ο Λυμπερόπουλος πέρασε, αντί του Βαζέχα, στην «κορυφή») και με τον Ασάνοβιτς στη θέση και στο ρόλο του Πφλίπσεν. Πιστεύαμε πως, με τον Κροάτη, θα αντικαθιστούσε τον Σιπνιέβσκι που είχε «ξεφουσκώσει» από το πρώτο εικοσάλεπτο, μα τα επόμενα λεπτά απέδειξαν το αυτονόητο, πως όσα ξέρει ο προπονητής δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος!

Γιατί ο Πολωνός ήταν που, αφυπνιζόμενος, «τρύπησε» από αριστερά κι έβγαλε στο δεύτερο δοκάρι τη σέντρα-σέρβις του νικητήριου γκολ. Κεφαλιά ο Νασιόπουλος, Ατματσίδης, νέα κεφαλιά ο Ασάνοβιτς, τέλος (78 ).

ΠAΛIKAPI

Η άριστη φυσική κατάσταση κι η αυτοσυγκέντρωση «έβγαλαν παλικάρι» τον εξ Ημαθίας νεαρό διαιτητή Νίκου. Οι συνεχείς διαμαρτυρίες πολλών παικτών δεν ήταν η καλύτερη βοήθεια, όμως -άλλοτε, όταν το επέβαλλε η σκοπιμότητα του παιγνιδιού, ανεκτικός και άλλοτε αυστηρός- κράτησε τον πειθαρχικό έλεγχο. Στα «πέναλτι» (Πφλίπσεν με Ατματσίδη, Νικολαϊδης με Νικοπολίδη) οι λεπτομέρειες στο...μικροσκόπιο δείχνουν πως, αν έπρεπε να δώσει ένα, αυτό θα 'ταν υπέρ της ΑΕΚ. Το βέβαιο είναι ότι ουδείς νομιμοποιείται να του ζητήσει λόγο. Θα 'ταν άδικο.